When One Door Closes A Window Opens Quote Novels & Stories

Malalim na paghinga na tanong nito. Mabilis ako na umiling. "Wala. Okay lang ako, anong nangyari?" Tanong ko. "Be careful next time. Don't leave the window opened. Kung maari ay h'wag mo na rin hayaan na bukas 'yon lalo na kong may gagawin ka tulad n'yan." Pagkasabi nito ay bumaba naman ang tingin ni Thunder sa aking dibdib. Nang tingnan ko 'yon ay hindi ko namalayan na hindi pala mahigpit ang pagkakatali ng aking roba kaya tumambad sa kanya ang aking cleavage na halos makita na ang u***g.

Hinarap niya ang kanyang computer at itinuon ang atensyon doon. Sa kabilang banda naman ay nagpaalam na rin ako at tuluyan nang nilisan ang kanyang opisina. Akmang isasara ko na ang pinto ay muli siyang nagsalita. "Leave the door open," aniya na ikinatigil ko. "Mas komportable ako kapag nakabukas ang pinto."

Unti-unti nawawalan na ako ng gana. Nawawalan ako ng gana na kausapin siya. Na makaharap siya. Napapagod na akong ipaliwanag sa kaniya na ito ang gusto ko, na masaya ako rito, bakit hindi siya maging masaya sa akin? Naalala ko tuloy bigla ang nabasa kong nobela. Akmang-akma ang isang linya doon na gusting-gusto ko, "In order to be happy you have to close the doors that you are clinging to."

“Time is free, but it’s priceless. You can’t own it, but you can use it. You can’t keep it, but you can spend it. Once you’ve lost it, you can never get it back.” — Harvey MacKay "Hello... is anyone here?" "Can someone hear me?"

“Ang Papá ko ang nagturo sa akin na lahat ay kayang bilhin ng pera—pamilya, kaibigan, dignidad at pagkatao. There is no such thing as loyalty if the price is right.” “Tell me, magkano ba ang ibinayad sa inyo ng pangit na Olivia’ng iyon para saktan ako at pagtangkaan? I’ll offer you triple… no, it’s quintuple… let’s make it tenfold para lahat ay maging masaya. How much did that witch paid for your service?”

Hawak niya na rin iyong handle at nabuksan na ng kaonti iyong glass door nang humarap siya ulit. "If you don't move in one second. Hindi ka na talaga invited," banta nito sa akin na nagpakurba na lang sa labi ko.

‎ ‎Ang planong pagsara ng pinto… ‎ ‎Naging pagbukas pa lalo. ‎ ‎“Close the door.” ‎ ‎His voice was cold, and commanding galing sa kama. ‎ ‎Napatigil si Zein. ‎ ‎“Oh…” ‎ ‎Tahimik niyang isinara ang pinto. ‎ ‎Tapos parang… hindi na siya makalabas. ‎ ‎

Pilít niyang nilunok ang hikbi habang nagpapatuloy sa pagsasalita, para bang kayang pigilan ng boses niya ang paglayo nito. “Remember?” umiiyak niyang bulong. “You told me before... kapag nagsara raw lahat ng pinto... God will always leave one window open...” Napapikit siya habang sunod-sunod ang pagpatak ng luha. “But where’s my window now...?” Unti-unting bumigay ang boses niya. Mahigpit niyang niyakap si Caden habang nanginginig ang buong katawan.

“I’m sure she’d understand, bigla syang pumasok eh. She shouldn’t storm in kahit pa bukas ang pinto,” kibit-balikat nyang sabi. “You-you forgot… to close the—door. This is so... embarrassing,” mahina at putul-putol na sambit ko sa sobrang hingal na napatukod sa door knob nang nakabukas na pinto. Pakiwari ko nasa sugatang palad ko na ang puso ko dahil tumitibok-tibok ito sa kirot.

Isa iyong uri ng katahimikan na hindi mapagkakatiwalaan. Pagkapasok niya sa kwarto, agad niyang nilapitan ang kurtina na nililipad ng hangin. The sliding glass door—na nag-uugnay sa veranda—was wide open. At masama pa roon, pati ang bintana ng kanyang kwarto, bukas rin. Hindi normal 'yon. Hindi niya naiwan nang ganito ito kanina.