When One Door Closes Quotes Novels & Stories

Should I open that damn door? Naglalakad na ako papuntang pintuan para pagbuksan siya, pero panay padin siya salita hindi ako sumasagot dahil tinatamad ako. Bubuksan ko naman na eh, nagmamadali ba siya? "I'll count on three! Sinasabi ko sayo! I'll break this fvckin' door!" Sus. Tinatakot mo pa ako feeling mo naman masisi-ra.

“Sana balang araw, magising ka na diyan sa panaginip mong ‘yan. You can find someone better than her, you know? You don’t have to settle for less.” Aziel just lifted his shoulder in a half shrug as an answer to what I said. Malakas naman akong bumuntong hininga at tumalikod na sa kaniya. Magd-doorbell pa sana ako para pagbuksan ako ng gate ngunit nang makitang bukas na naman pala ang gate at hindi naka-lock, hindi na ako nagdoorbell pa at dire-diretso nang pumasok sa loob.

Kung magre-resign na s'ya bakit sa kusina ang punta n'ya hindi sa main door? Nilingon n'ya ako. "Magluluto po ng lunch natin--" "Akala ko ba magre-resign ka na? Bakit magluluto ka pa?" sabi ko sabay turo ng main door. "The door is wide open, lumayas ka na ngayon din." sabi ko.

Inilibot ko ang aking paningin at nakita ko ang iba't ibang quotes na nakasabit sa daraanan. | It's hard to answer the question "What's wrong?" when nothing's right. | Sinunod sunod ko ang pagbasa sa mga ito, nakalilibang kasi. | "We can never go back & change what has been done......but we can always learn the lessons to make things better next time...." | | "Replace tears with smiles! Don't be afraid of wrinkles as you age, because wrinkles are a sign of laughter and smiles." | Ang cute naman nito!

sabay-sabay na sagot naming lima nang marinig ang tanong na 'yon. "Sliding door 'yan hind hinged door." Nanlaki ang mata namin lahat nang mapagtanto na wala sa 'min ang boses na 'yon. Sabay-sabay kaming napasigaw nang mapatanto namin kausap namin ang multo na hinabol pala kami! "AAAAAAHHHHH!!!! AMA NAMIN SUMASALNGIT KA SAMBAHIN—" "Na'saan ang kwarto ko."

We need to tolerate words to ignite because it sometimes tells us veracity. Someone knocked on my door. I am afraid even to open my eyes. Baka kung bubuksan ko 'yon, bubungad sa akin ang trahedya.

‎ ‎Ang planong pagsara ng pinto… ‎ ‎Naging pagbukas pa lalo. ‎ ‎“Close the door.” ‎ ‎His voice was cold, and commanding galing sa kama. ‎ ‎Napatigil si Zein. ‎ ‎“Oh…” ‎ ‎Tahimik niyang isinara ang pinto. ‎ ‎Tapos parang… hindi na siya makalabas. ‎ ‎

Habang nagsisimulang bumukas ang gate ng mansyon, narinig ko ang isang salitang hindi ko inaasahan mula kay Victoria. “Close the doors.” Hindi para protektahan kami. Kundi para pigilan ang paglabas namin.

Kaya naman lalo ko pang niyapos ang aking sarili. Saka pa lang siya nagsalita nang hindi pa rin inaalis ang tingin sa akin. “Don’t close the door. Baka may mangyari sayong masama, dapat marinig agad kita.” balewalang sabi niya na parang wala siyang ginawang mali. At bago pa man ako makasagot ay tumalikod na siya at iniwan akong mag-isa sa banyo.

Pansin ko lang na may isa pang kotse na naka park dito sa harap ng gate niya kaya sa medyo unahang bahagi na lang nito ako nag park. Agad ko ng pinatay ang makina ng kotse at kabado na tuluyan ng bumaba ng kotse ko. Hindi na ako nag tao pa kasi naka open naman ang gate nito kaya pumasok na ako ng tuluyan. Gusto ko pa sana na pag sabihan ito na huwag maging burara at always e close ang gate at huwag hayaang naka bukas lang dahil kahit may guard dito ay hindi mo alam ang mga masasama ang loob lalo pa nga at mag isa lang ito dito sa kanyang bahay.