Windbreaker Mga Nobela at Kwento

Naka-dark black long windbreaker siya at may hawak na sigarilyo. Galit na tumakbo si Jennifer papunta sa kanya, ngunit bago pa siya makapagsalita, Inihagis ni Bryan ang sigarilyo na hawak niya, amoy alak, at niyakap siya ng mahigpit. "Girlfriend, miss na kita." Medyo barado ang boses niya, at ang mga puso ni Jennifer ay parang kumabog ng malakas.

Ang iba ay nagwa-waterbreak sa gilid. Nakuha ang pansin ko ng lalaking nakatalikod sa akin na nagmamasa ng semento at buhangin. Lapat na lapat sa matipuno nitong katawan ang suot na Kawasaki long sleeve dahil sa sobrang pawis. Bahagya itong tumigil at tumagilid kaya nakita ko ang side view nito.

I pulled the ends of my dress when a strong wind keeps on flowing it away. Minamanyak ata ako ng hangin. "Tsk, bakit kasi nag gaganyan pa? Malamig ngayon." Reklamo ni Fin saka binitawan ang pagkakahawak sa braso ko para hubarin ang suot suot niyang oversized sweater. Ang sexy niya naman maghubad. Parang Christian Grey.

Hindi naman ako pwedeng umalis nang hindi natatakpan itong pula sa likod ko. I looked at what I'm wearing: shirt and shorts. Iyong bag ko naman ay maliit na backpack. Wala akong jacket or extra shirt to tie around me. Madalas naman akong magdala ng hoodie, bakit ngayon hindi ako nagdala? I should text anyone right now, my sisters or Clarisse or Lio. Pero walang signal. Di ko pa din napapa-register ang form 5 ko for our free wifi kiosk. Wrong timing for everything.

Sinasayaw ng hangin ang puting bestida at mahabang itim na trench coat na suot ni Amber maging ang kanyang itim na buhok. Habang si West naman ay nakasuot ng fitted gray-black polo, nakataas ang manggas at bahagyang nakabukas ang tatlong butones sa dibdib. Sa bawat hampas ng hangin ay dumidikit sa kanyang katawan at kita ang hugis ng matitigas niyang muscles. He’s calmly walking with confidence. Still holding hands with Amber. Biglang tumigil sa paglalakad si Amber at huminga ng malalim. Napatingin sa kanya si West at napangiti ito nang makitang nakapikit ang mga mata—tila ninanamnam ang hangin.

Hindi ito matapang o ganap, ngunit sapat upang masilayan ang init at pangako sa isa’t isa. Biglang humina ang hangin, ang mga dahon sa paligid ay nag-iyak sa simoy. “Yanna, huwag kang matakot,” bulong niya, hawak ang aking mga kamay. Para bang sa bawat haplos niya, nawawala ang takot at nadarama ko ang init ng pagmamahal.