Owen #windbreaker Novels & Stories

“Mahirap? Sinasabi mo bang mahirap ako?" Ngumiti si Owen. Sa sandaling ito, nirolyo niya ang kanyang manggas at winagayway ang kanyang mga kamay. Sinabi niya pagkatapos, "Sinasabi ng magnanakaw na ito na mahirap ako. Kayo nang lahat ang bahalang humusga." Bagaman kaswal ang suot ni Owen ngayon, nakasuot pa rin siya ng golden Rolex sa kaliwang braso niya.

"Oo. Dumaan lang. Buntis na naman ang gaga. Balak atang gumawa ng isang liga si Owen." Hindi ko maiwasang tumitig sa hubad na katawan nito. Eh sa namumutok pa rin ang abs nito e. At ang tattoo nito, mukhang mas pinatingkaran pa ang kulay ng dinosaur nito. Idagdag pa ang pawis at ang paghingal nito, para tuloy buhay na buhay ang hayop. "Sundan na rin natin si Wyn para magkabunso na tayo."

Bumalik si Owen sa loob nang apartment nila ng makita ako. Kakalabas niya lang kanina, ngayon papasok na naman siya ulit. Nakasuot siya ng polo na turn down collar. Plain iyon dahilan para mas bumagay sa kanya iyong damit na suot niya. Nang makalabas siya nang apartment kasama si Damaris, nagpaalam na siya sa kaibigan niya at saka ako. Tumango lang si Damaris bago kumaway pabalik habang nagt-toothbrush.

“Owen?” In an instant, puminta ang matamis na ngiti nito sa mga labi. Bahagya pa nitong itinaas ang hawak na dalawang eco bags na may lamang kung ano. Sa leeg nito ay may sukbit na Nikon camera. Owen looked one hell of a hunk. Pero kung bakit walang kawit na tumutusok sa puso niya sa bawat beses na nadadantayan ito ng titig.

Makakangiti pa kaya siya kapag sinaksak ko 'yong kabayo niya? Sunod namang dumako ang mata ko kay Sir Owen na diretso lang ang tingin sa harap. He has a darker shade of gold and wears different from his younger brother - Sir Blair. Madalas at purong ginto ang suot niya walang kolorete sa damit. Panghuling dumaan ay si Sir Logan, ang pinakamatanda sa kanilang tatlong magkakapatid at malaki ang pagkakahawig nilang dalawa ni Sir Blair.

This is so damn frustrating,’ inis na sambit ni Owen sa kaniyang isipan. Halos hindi na rin makahinga si Owen sa dami ng damit na nakapalibot sa kaniya. Kahit pa wala siyang damit pang itaas ay pawis na pawis na siya dahil sa init sa loob. Kasabay rin noon ang pagiging kabado niya dahil kamuntikan na siyang mahuli ng tiyuhin niya.

Walang seremonyang ipinatong niya iyon sa balikat ni Irina. Ang windbreaker ay orihinal na idinisenyo bilang isang statement piece—may sinturon sa baywang upang likhain ang ilusyon ng mas payat na pangangatawan. Kapag isinusuot nang mag-isa, ito’y nagkakaroon ng isang elegante at may istilong maluwag na epekto—effortlessly cool at pino. Ngunit sa ganitong paraan, nakapatong nang wala sa ayos sa makapal na sweater, mukha itong… kakatwa.

Bakit ang gwapo nito, kahit hindi naman nakasimangot gaya ni Luci. At bakit nandito ito ngayon? Di ba nga sobrang busy nito noong sabado kaya nga inindyan siya nito di ba? Owen wore pale grey slacks that seemed like they’d been sewn directly onto his body, a white tailored shirt, and a formidable scowl. He looked ready to behead Greg and feed his limbs to the crowd of people who’d gathered around him. Beside him was a man an inch taller than he was.

As usual, tumango lang pero hinayaan ko nalang siya. Pumasok kami ni Owen sa loob ng bahay at dumiretso sa kwarto niya. Agad ko siyang itinapat sa shower matapos hubaran ng damit. Hindi ko nga lang naalis ang suot niyang briefs dahil hindi talaga pumayag. Sinabon ko ang katawan at pisngi niya at paminsan-minsan ay humahagilhik siya dahil nakikiliti raw siya.

Siniko siya ni Owen. Tumango siya at ngumiti. Panay pa rin ang sulyap ni Owen sa kaniya hanggang sa lunch. Hindi na nga siya kumain ng maayos na tanghalian dahil kumain na lang ng burger at inilaan niya na lang sa pagtulog ang buong break time niya.