Without In Tagalog 소설 & 이야기

Hindi ito matatanggap ang ganitong klaseng kasinungalingan. "Nagbibiro ka lang hindi ba? Hindi totoo iyang sinasabi mo. Siguro pinaprank niyo ako at may hidden kamera na nakatutok sa akin ngayon 'no? Akala mo siguro hindi ko malalaman ang binabalak mo, April." Ang sabi ko habang nililibot ko ng tingin ang mga kamag-anak naming nakatingin sa aming dalawa habang may bakas ng lungkot sa kanilang mga mukha.

mamaya. ================================== Ilang sandali ang lumipas. Si Lara/Amanda ay bumaba na papuntang dining room upang makasama si Ginoo at Ginang Montserrat sa agahan. At nang makarating siya sa magarang dining room sa loob ng mansyon, binati siya ng kanyang "mga magulang" ng ngiti. "Magandang umaga, mahal! Nakapagpahinga ka ba ng maayos kagabi?" masayang bati ni Ginang Montserrat.

sigaw nito. Napahinto siya at malungkot na nilingon ito. "Do it. The hell I care. All my life, Mom, sinunod ko lahat nang gusto ninyo. I didn't ask anything from you. Hindi ako naging maluho kahit alam kong kaya niyong ibigay ang lahat sa 'kin. I didn't pursue my dreams to become a chef because you said so... I did what you wanted. I've become what you wanted me to be. Isa lang naman ang hiniling ko. Hayaan niyo kong mahalin ang taong mahal ko and that's Angela. I love her and she's the only one I need. Hindi ko kailangan ng mana o nang kahit ano. Si Angela lang, Mom... bakit ayaw mo pang ibigay sa 'kin 'yon?" puno nang hinanakit na tanong niya sa ina, pero hindi ito nakapagsalita.

Painting Napag-pasyahan naming bumyahe pauwi dahil masyadong malayo ang Baguio sa Manila. Ewan ko ba sa sarili ko kung bakit dito ko pa naisipang mag dinner date namin ni Lolo, kitang matanda na 'yong tao at mabilis mabagot sa byahe. Kaya siguro hindi siya sumipot? Nandito kami ngayon sa parking lot naglalakad nang tahimik habang nakabuntot ang dalawang bodyguard sa likuran namin ni Seth.