Wondering In Tagalog Novels & Stories

Kabanata anim Nagising ako sa loob ng isang puting silid. It's like a small clinic. I'm wearing a hospital gown. "Mom?" tawag ko. Binaling niya ang mukha niya para tumingin sa akin. "Kumusta ang pakiramdam mo?" Tanong niya. "Where are we? I'm okay. A little bit dizzy." sagot ko. "In our company's clinic, Albert already called for an ambulance. Pupunta tayo ng hospital.” Sabi ni Mom.

"Surprise nga, gaga! May surprise ba na magpapaalam ako kay Mama?" "Bwesit ka talaga ano!? May pa-surprise-surprise ka pang nalalaman! Minsan hindi mo talaga ginagamit ang utak mo ano!?" "Eh malay ko ba na wala ka rito? Ba't ba kasi nasa Pilipinas ka!? Eh, nandito naman ang fiance mo. Haleer!"

i asked Tumango tango siya at saka ako muling niyakap ng mahigpit,she even kiss my temple that cause me to shiver, my heart beats quickened and the butterflies in my stomach suddenly flies altogether in my insides.,hindi kaagad ako nakapagreact dahil sa biglaan niyang pagkulong sa akin sa kanyang mga bisig once again.

Wish "Kuya safe ba 'toh?" maluha-luha kong tanong. Wala akong nagawa nung nahila ako ni Evan papunta dito sa may Zipline, hanggang ngayon ay nangangatog pa rin ako sa sobrang kaba habang si Evan ay natutuwa sa reaksyon ko. Matalim ang tingin ang ginawad ko sakanya ngunit hinayaan niya lang ako.

Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig. "Kasali ba kayo sa mga nakaligtas ng landslide?" Tanong ng matandang babae na sadyang nagtatagalog na ng mapansin nito na mukhang hindi nakakaintindi ang kausap ng ilocano. "Yes po, Is it okay if we'll stay for a while?" tanong naman ni Hayden pero naka nganga lang ang kausap kaya nagtanong ito uli. "Manang pwede po bang makitira sandali habang sinisiguro kong okay lang tong kasama ko?" mahaba na tanong ulit ng binata.

Sabay pa silang napabuntong hininga. "What are you thinking?" Siniko nita ito. "I'm just wondering, kumusta na kaya doon sa amin, sa inyo? May naghahanap na kaya sa atin?" "I'm wondering the same thing at sa totoo lang, natatakot na ako. Sana lang ay makakauwi pa tayo ng buhay."

Wala ba talaga siyang alam o nagkukunwaring walang alam? I felt happy, sad, hurt and disappointed at the same time. Happy because hindi namin mapag-uusapan iyon. Sad and hurt because it means nothing at all. Dahil hindi niya alam kung ano bang ginawa niya sa’kin ng gabing iyon. Naguguluhan na ako sa sarili ko. Hindi niya ba talaga naalala ang nangyari ng gabing iyon o ayaw niya lang alalahanin? Kung ano-ano ang pumapasok sa utak ko. "Hindi mo ba talaga maalala?" Tumingin siya sa'kin ng nagtataka matapos kong sabihin iyon. Hindi ko kasi maiwasang mawala sa boses ko ang pagkalungkot.

Saad niya. Umawang ang aking labi at saka tumango. We live in a world which in some respects is mysterious, things can be experienced which remain inexplicable, not everything which happens can be anticipated. It's full of surprises and serendipity. "P-Pero a-ano e wait nga! Marami nga siyang babae dito e!" Halos mapamura ako ng bahagyang tumaas ang aking tono. "Totoo?" Gulat niyang tanong.

"Ano bang maling n-nagawa ko? Bakit gano'n? Bakit parang napakadali naman para sa iyong bitawan ako?" Hindi ko magawang lingunin itong muli, nabablangko ang isip ko at hindi ko mahagilap ang sagot sa tanong nito. Sinubukan kong lumunok dahil sobrang nanunuyo ang lalamunan ko. Is this really happening? Or am I just dreaming? Kung panaginip talaga ang nangyayaring ito, gusto ko nang magising. Hindi ko ito gusto.

I love what I see, but I don't like the fact that I'm still in my dream, alone. "Am I in a dream of my own?" I asked myself. Even though I knew I was right. It was just a question to avoid my self to get fear of this place. I'm alone. It is just my self and my body. Iyon ang mga salitang lumabas sa aking mismong bibig, at nagsilbing katanungan sa buong paligid. Nakakatakot. Ayaw kong maniwala. Ayaw kong isipin na baka hindi na ako magising, dahil unti-unti na akong nilalamon ng nakakatakot na kadiliman.