Wondering In Tagalog Mga Nobela at Kwento

"What are you doing?!" "Landscaping." Kumunot ang noo niya. "In Tagalog, nagbubunot ng damo. Pinasosyal ko lang." Madami-dami na rin itong nabubunot. Tagaktak na ang pawis nito sa katawan at sa gilid ng mukha nito. Tumayo ito at lumapit sa kanya. "O, bakit sumisigaw ka? Ang aga-aga pa galit ka na naman."

Ayokong bigyan ng maling akala ang mga tao lalo't halos lahat ng tao rito o sa labas ng isla ay kilala siya. "Pero, Ate, may purohan bang magka-crush ka sa kanya?" Crush? bagay pa ba sa akin ang mga ganoon? Pang-teenager lang yata ‘yong mga ganoon. Naiiling ako sa tinatanong ng batang ito. "Siyempre, Ate, may posibilidad na mangyari iyon. Nagka-Eli nga kayo 'di ba, crush pa kaya hindi?" tukso niya sa akin.

Meron ding iba't ibang uri ng mga bulaklak at halaman dito, at may kakaunting puno ng manga at tambis. "Ano ba ang pumasok sa iyong utak at lumapitlapit ka pa sa panganib? Ano na ang mangyayari sa iyo kapag nakilala ka ng Don? Mahahanap mo pa ba ang iyong mga magulang Corazon?"

Diyos ko, ano ba ‘tong nararamdaman ko? Mabilis siyang pumihit patalikod dito saka nagtalukbong ng kumot. What is wrong with me? Ano bang nangyayari sa akin? Bakit ba kung anu-ano ng naiisip ko? Nababaliw na ba ko?

Grabe kung makatingin porket mayaman na siya? Nadungisan ba ang ego niya dahil ang naka one night stand niya kagabi ay isang waiter lang? Well, hindi ko na iyon problema! Problema niya iyon! Kalandi landi kasi. Pinigilan kong umirap at umiwas na lamang ng tingin sa kaniya at nagpatuloy sa paglalakad ng parang walang nagyari, na parang hindi ko siya kilala. Hindi ko naman talaga siya kilala eh! Kilala ko lang sa mukha pero sa pangalan hindi.

He has accent when speaking tagalog! "Baka nakalimutan mo, hindi ako si wonder woman?" Sarkastikong inporma ko rito. Mukhang nakakalimutan nito na tao ako eh. "Did you forget as well, that I can fly and I can carry you?" Balik tanong nito sa akin. Nalaglag naman ang panga ko. "W-what?" Hindi sa dahil nabingi ako at hindi ko siya marinig. Talagang wala lang akong masabi!

Tipong flash lang sa mata ngunit sa dami… Napapikit ako… Kung totoo man nga ang wishing star sana marinig itong panalangin ko. I wish every time na magkasama kami, he must feel happiness. “Monina.” gising nito sa akin. “Wishing star. Dapat humiling ka din.” “Meaning may hiniling ka. What it is?” “Hiling ko yun sa wishing star. Hindi sayo.” “Tell me. Di naman totoo ang wishing star.” “Ewan ko sayo.”

Ang weird diba? Nang magsawa akong magbrowse sa f******k ay nag offline na rin ako. Nagbukas na lang ako ng radio at nag manual search ako ng isang Fm radio station sa Pilipinas. Ewan ko ba nakatira kami dito sa Europe pero ang palaging hanap ko ay mga OPM at hindi ko rin pala alam na hindi ko alam kung bakit marunong o nakakaintindi ako ng tagalog? Kapag naman tinanong ko si Daddy at Kuya Brent sasabihin nila na “Half Filipino tayo tinuruan kang mag tagalog,” pero bakit ganun? Parang wala akong maalala?

- - - - - - - - - - - - - SILVER COLLEGE "Girl, si dylan ba 'yon?" Napatingin agad siya sa itinuro ng kaibigan sakanya. Nasa ilalim sila nun ng punong narra na nasa malawak na hardin ng school campus. Doon sila madalas tumambay kapag recess o mga vacant classes nila.

“Wala akong time mag-explain. D’yan ka na, ba-boo!” Pagkasabi nito niyon ay agad siya nitong iniwan. He was left wondering kung ano nga ba ang ibig nitong sabihin. “Jowa? Ba-boo?” bulong niya sa sarili habang lihim na iniisip kung may gan’on ba talagang salita o talagang slow lang siya. Sinundan niya ng tingin ang dalaga na para bang sundalo kung magmartsa.