Wondering In Tagalog Novels & Stories

Chapter 20.1: Ang Pagbabago Written By: Cristina de Leon NAGULAT si Lana nang makita si Wayne sa labas ng bahay nila kinabukasan. Nagsisibak ito ng kahoy at maraming binubuhat na mabibigat! "Master Wayne, bakit narito pa po kayo?" gulat na tanong niya. Ang akala niya ay umalis na ito.

Reply niya with a smiling emoji in the end. "I know that I've been waiting for two years and that's fine, pero gusto ko lang malaman if may patutunguhan ba ito? Huwag ka sanang magalit, takot lang kase ako na baka may makilala ka and I want to know kung may pag-asa pa ba ako o wala na, huwag kang mag-alala dahil anumang sagot ang isagot mo, I'll be fine." Sent Halos hindi ko mapindot ang send button noong unaa pero naglakas loob ako para isend yun.

seryosong sagot nya. "And I'm worried" nanlaki Yung mata ko ng ikulong ng malaki nyang palad Yung pisngi ko... "I'm worried...so answer me.....are you okey?...." Nag aalalang tanong nito Sht...hindi nga totoong pinapalayo nya ako... imagination lang LAHAt ng yon.... Potspa...ito ba Yung resulta ng labis na guilty ko kanina... Argggggg.....

I added as tears streamed by itself, without me noticing it. My mind was clouded with so many questions. I really want to ask it all on her, pero isa lang ang nakayanan kong isatinig. Why am I coward? What the hell am I scared for? Pwede naman magtanong, pero bakit hindi ko magawa? Damnit!

Buntis siya! Those word kept on whispering in my ears. Those words making my heart beats fast. Buntis? B-Buntis siya? Paano? Ilang linggo lang nang may mangyari sa amin. T-Tatay na ba ko? Ang daming tanong na pumasok sa isip ko pero ang utak ko ay tinangay ng hangin. Umikot ang tatlong salita sa ulo ko. 'Tatay na ko'

“Where are we going to live after we leave here?” Napalingon sa akin si Mayumi. Nasa mga mata niya ang kalituhan sa isasagot. “Your… your father will surprise us,” she smiled to remove her worries at muli akong tiningnan. “Tama ba ako?” alangan na tanong niya sa akin sa Tagalog na salita para hindi maintindihan ng dalawa. “Hindi ko kasi alam kung saan natin sila iuuwi.”

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

pero may kakaiba sa puso ko. Bakit...bakit parang wala na? "Akala ko...akala ko hindi na nila ako mahahanap. Ang tagal na ng panahon pero wala pala talagang imposible sa mga taong maraming koneksyon. Nahanap nila ako rito at patuloy na ginugulo sa pamamagitan ng pagsesend at pagmemessage ng mga kung anu-ano na nakakatakot. Hindi ako makatulog ng mga panahon na iyon, kung kaya uminom ako ng alak nagbabaka sakali na maibsan ang takot ko. At tama nga ako, sa alak nawawala ang takot ko. Sa alak naranasan ko na wala akong kinatatakutan na kung sino. Hanggang sa malulong ako rito at hindi ko na kaya pang tumigil. Parang...parang iba na ako, hindi ko na kilala ang sarili ko. Sa mga panahon na iyon

Masyado naman talagang obvious na set up ito. "Now I'm starting to wonder." Pinakatitigan niya akong mabuti. "Sino ka nga ba talaga sa buhay ko?"

sigaw ng mga ito. "Guys what are you doing here!" naiiyak na wika nito.. tila hindi ito makapaniwala sa mga nakita. "Mom.. Dad!... Bakit andito kayo? hhuhuhu...." akala ko ba sa Pilipinas pa tayo magkikita?"