Sobrang tumitimo sa puso ko ang mga linyang isinulat ni Bang Chan—hindi lang bilang leader ng grupo kundi bilang isang taong malinaw ang intensyon sa pagsulat. Madalas, ramdam mo agad na ang mga kanta niya ay personal: puro refleksyon tungkol sa pag-aalinlangan, pagbangon, at ang hirap at ginhawa ng pagiging totoo sa sarili. Halimbawa, sa mga unang kanta tulad ng ‘Hellevator’, ramdam mo ang pakikipaglaban ng isang tao na gustong tumakas sa puwang ng pagdududa. Iyon yung kanyang iskema—diretso pero may pinong emosyon sa likod ng salita.
Ang interes ko sa kanyang lyrics ay dahil kay Bang Chan, nakikita ko ang tandem ng pagiging matapang at vulnerable. May mga linyang talagang parang usapang kasama mo ang isang kaibigan na sinasabi, 'Hindi ka nag-iisa.' Minsan gumagamit siya ng metaphor at imagery na malapit sa kabataan—raps at hooks na madaling maiugnay sa mga nagdaang pagsubok. Hindi lang ito pang-musika; parang therapy session na may beat, kung saan nakikinig ka at nasasabing, 'Kaya mo yan.'
Personal, nakatulong sa akin ang mga mensahe niya tuwing down ako. Nakaka-energize na may artistang hindi natatakot maglabas ng takot at pag-asa sabay. Sa huli, ang kahulugan ng mga lyrics ni Bang Chan ay isang imbitasyon: yakapin ang imperpekto, lumaban, at tanggapin ang sarili habang may kasama kang nag-aawit ng parehong kwento.