You Be Safe Here 소설 & 이야기

Nahihiyang tumango si Maya. “Tama! May isang unit na available sa building namin. You and Hope can stay there. Mas ligtas kayo roon. Mapapanatag ako kapag doon kayo tumirang dalawa. The kid is traumatized and she needs a new healthy and safe environment.”

"Sa rest house ko rito sa Tagaytay, happy na?" "Rest house, what? Safe ba tayo roon ha? Sinasabi ko na nga bang mas hindi ako ligtas sayo eh!" "So, saan ka ligtas kung ganon ha?" "Somewhere else basta wag lang sa rest house mo. Malay ba nating mas maraming reporters doon na nakaabang."

Napangiti na lamang siya at hinawakan ang mga kamay nito. “Baka gusto mo, doon ka muna sa resort namin? Temporary, hanggang sa makahanap ka ng safe place. Mapapanatag din ako kung alam ko kung nasaan ka. Baka multuhin ako nina tito at tita kung pababayaan lang kita.” “Thank you, Ky. Hindi ko alam kung paano makakabawi sa iyo.” “Just be safe, girl. Makakabawi ka sa akin sa gano’ng paraan. And the baby—”

didnt know u already have things to do with ur crush Akala ko'y dun na ito matatapos nang tumunog ulit ito, Colton Jace: just pls be safe on ur way home. Shit.

I'm supposed to know it first. "She told me first so I could stay here with you, to keep you safe." He smiled. It's like he read my mind, he already knew my question. "I'm safe." I mumbled. "You are not sure." "Huh?" Kunot noo kong tanong. "You are not sure if you're safe in El Comillos alone." "Of course I'm safe! I can go alone without anyone with me." "Well that's sad because you are coming with me."

"So, ano na? Bukod sa nagkasakit ka. Akala ko nga sa Cavite ka. Why are you staying here pala?" "I don't feel safe there," I replied. Their brows furrowed. "I mean, I don't find the place comfortable." "Did something happen?" Clyde inquired. Umiling ako. "Nothing. I'm fine." "Sure ka ba?" Napatingin ako kay Gen. "Yeah, but really, thanks to you both. Are you sure you don't want anything?" "I'm good, Eyah. Don't bother," tugon ni Clyde. Tumango na lamang ako.

Pero hindi ako mapakali. Hindi na ako mapakali. “Where are we going?” Tanong ko habang naglalakad kami sa madilim na hallway. Isang safehouse. Isa sa mga lugar ni Torren. Pero kahit safe— parang hindi ako ligtas. “Somewhere they won’t find you.” Agad niyang sagot. Hindi man lang nagdalawang-isip. Tumigil ako. “Hindi ako magtatago.”

Rinig kong lumalim ang paghinga nito, pinapakalma ang sarili. “Okay, just be safe at ‘wag na kayong lumabas ng condo. Madilim na. Hindi niyo pa naman kasama si Axel at Gian baka mapaano kayo sa daan. Oh siya, uuwi na ako. Mag-iingat ka diyan.”

"Wala namang problema sa akin tungkol sa bayarin. I can pay." "Mabuti naman kung ganun. So, close na ang deal? Ito ang susi ng bahay. May mga label na iyan para hindi ka malito," anito at inabot sa dalaga. "Safe naman dito sa subdivision pero kailangan mo parin manigurado ng safety mo. Make sure naka lock lahat ng pinto at bintana lalo na sa gabi. Mag-isa ka at babae pa."

Nang matuklasan niyang ligtas na daan nga iyon para makalabas sila ng gusali. “I-” “You’re no longer safe here hija. Here, take this. Address ‘yan ng kakilala ko sa Pilipinas na pwede mong puntahan. Mas ligtas ka roon kaysa narito ka.” Naguguluhan tuloy siya sa nangyayari. “Ano pong sinasabi ninyo?”