Safe Haven Meaning 소설 & 이야기

CHAPTER 158 – “You Became My Definition of Safe” “The dangerous thing wasn’t trusting him.” “I needed him to feel safe inside my own mind.” Hindi ko agad naintindihan kung kailan nagsimulang magbago ang kahulugan ng salitang safe. Dati, ang pagiging safe ay simpleng konsepto lang. Locked doors. Armed guards. Escape routes. Backup plans. Power. Control. Survival.

Yuhei’s POV May mga lugar na akala mo ligtas. Hanggang isang araw, gigising ka na lang na wala na pala. Safehouse ang tawag ni Elijah sa lugar na ‘to—isang lumang bahay sa gilid ng bundok, napapalibutan ng puno, tahimik, halos parang abandoned. Pero habang nakaupo ako sa sahig, hawak ang sugat sa braso ko, isang bagay ang malinaw sa isip ko:

Isang lugar kung saan ang bawat gadget at bawat security sensor ay nagtatrabaho para protektahan ang mga taong mahalaga sa kaniya. Ito ang buhay na pinili niya, at hindi niya ito pagsisisihan. Dahil sa dulo ng lahat ng ito, alam niyang sa safehouse na ito, may mga taong handang mamatay para sa isa't isa. At iyon ang pinakamalakas na armas na kailanman ay magkakaroon sila.

Tahimik lang siyang nakatingin sa akin at sa katahimikang iyon, mas lalo kong naramdaman na may tinatago talaga siya. “Because not everything is safe for you to know,” mahina niyang sagot. Nanlamig ang likod ko. Safe. Bakit paulit-ulit niyang ginagamit ang salitang iyon? Anong klaseng danger ba ang tinutukoy niya? “Safe from who?” tanong ko agad. Napakurap siya saka umiwas ng tingin. “Ave…” “No, Sam,” putol ko. “Pagod na akong hulaan lahat. Pagod na akong magtiwala habang ikaw puro sikreto.”

Dahil mahal ko siya. He needs to be safe.

[Ang Alabok ng Katotohanan] Ang Safehouse 9 ay matatagpuan sa liblib na bahagi ng kabundukan ng Abruzzo. Malayo ito sa ingay at gulo ng Roma, napapalibutan ng makakapal na puno ng pino at nababalot ng makapal na hamog. Ang lumang bahay na yari sa bato at kahoy ay tila isang nakalimutang kuta sa gitna ng kawalan. Ngunit sa loob ng mga dingding nito, ang tensyon ay mas matindi pa sa bagyong kinalakasan nila sa labas.

“Babala ba ‘yan?” Napatingin din si Caden sa liwanag. “Symbol ‘yan ng Grey Wharf,” kalmado niyang sagot. “Habang umiikot ‘yan, ibig sabihin, safe ang lahat.” Safe… Hindi napigilan ni Talia na mapaisip. ‘Ganito ba talaga ang ‘safe’ sa mundo niya?’ Mahinang napabuntong-hininga si Talia.

Pero agad ding umiling si Nevaeh sa sarili niyang isip. Imposible iyon. Tinitigan ni Sven ang mukha niya. Bigla niyang sinabi, “Bakit parang bigla kang naging mahina ngayon?” Biglang bumigat ang pakiramdam ng dibdib ni Nevaeh. Akala niya ay pinapagalitan siya nito. Pero agad na nagpatuloy si Sven. “Kapag may ganitong sitwasyon,” sabi niya, “...unang-una, siguraduhin mong safe ka. Pangalawa, gumanti ka.”

Marnella: “Andito kami, beshy. Always.” Dylan: “This is your safe place now.” Safe place. A word I never thought I’d feel again. Nilingon ko ang paligid. Ang malawak na sala, ang malinis na marble tiles, ang soft lights na parang yakap. Ang mga kaibigan na hindi ko kailangan suyuin at hindi ko kailangan pagsabihan ni hindi ko kailangang takutin para lang mapunta sakin. Ito ang EGC.

tanong ni Vin habang nagmamaneho. "The safe place is located at the center of the ocean. There is a big ship where the safe people are being evacuated there," basa ko sa information galing kay Jasmin. Walang specific na place ang nakalagay kung saan talaga ang safe place. "May susundo ba sa atin papunta doon?" tanong na naman ni Vhon. "Wala." Hindi ko na muna sila pinansin, at itinuon muna ang atensiyon sa cellphone ko nang tumunog iyon. May reply galing kay Jasmin. Ang bilis niya talagang kumilos.