You Get What You Tolerate Novels & Stories

O baka gusto niya lang ilabas ang sama ng loob nito kaya siya nagkakaganito. "Miss Maze, mataas ba tolerance mo?" "Tolerance?" "Tolerance. Hindi ka ba mabilis malasing?" Napangiti ako. "Tignan lang natin mamaya. Sana makauwi pa tayo nito." "Ako na bahala sa 'yo. Cheers!"

sagot niya. Nag-iwas ako ng tingin sa kaniya nang may narinig akong iyak ng batang naglalaro. Nakita kong nadapa ito at pinuntahan ng Mommy niya. “Katulad n’yan.” Napalingon ako kay Von na tinuturo ang batang umiiyak. “After he laughed, he cried. There are reasons to be happy, as well to be sad. May mga rason ang lahat ng problema. We have all of that, we have problems. Bata man o matanda, Bell. If you think there problem is less than what you have, but for them it is still big because it makes them cry.” “It’s about the tolerance, Bell,” he added.

“A person’s tolerance increases with age. Last time, it lasted nine years. This time… it might be twenty. Thirty. Fifty.” O lifetime pa…

"How dare you say that!" "I will not repeat myself anymore. Excuse me." Muli niyang hinablot ang kamay ko at malakas ang sinampal. And there, she just hit the wrong nerve. Ito talaga ang ayaw na ayaw ko sa mga taong naninirahan sa mundong ito. Masyadong mababaw. At ang malas lang nila dahil mababaw din ako. I have low tolerance when it comes to situation like this.

Nalaman niya kasi kamakailan lang na nakakadagdag ng puntos kahit kaunti ang pagiging masama sa lahat ng nakapaligid sa kaniya. Siyempre ang mundong ito ay gaya sa realidad. May sanhi at bunga na pinaiiral. May ‘what you give is what you'll get’ na batas. Hindi siya puwedeng manakit na umaasang hindi masasaktan pabalik. Mawawala lang ang balakid na iyon kung magiging mas mataas siya sa mga gusto niyang saktan o kalabanin. Kung nasa tuktok ka, kahit ubusin mo ang angkan ng iyong kagalit, hindi ka nito masasaktan o kahit mahawakan man lang.

“Sabihin na nating mali ang ginawa niya sa iyo pero hindi tamang suntukin mo siya. Hindi mo ba nakikita? Bata itong pinapatulan mo. Mahiya ka naman.” Binitiwan nito ang teenager. “So ako na ang ninakawan ay ako pa ang mahihiya?” Sumeryoso ang itsura nito na parang hindi nagustuhan ang sinabi niya. “Is that what you mean? So, we should tolerate his wrongdoings just because he was a minor? Hindi mo ba naisip na lalo niyang ipagpapatuloy ang maling gawain niya dahil ipinagtatanggol mo siya?”

“Do'n palang nakuha ko na ang satisfaction na gusto ko; seeing you hurt is giving me the satisfaction I want!” “Okay,” walang ganang sagot niya na lamang. Tapos na siya sa pakikipag-usap sa walang kuwentang nilalang na nasa kaniyang harapan, kaya ayaw niya na’ng magsayang pa ng laway at oras.

Kami ang mas matanda, kaya dapat kami ang mag aadjust. No. I won't tolerate this. "Look, I don't have a firm grip on how deep your social growth is. We tolerate your behavior because we tried to understand you... but we can't tolerate you all the time. It's your responsibility to grow, Max. Huwag mong isisi sa kung ano o kanino." I seriously said.