I Am Not Okay With This Novels & Stories

Pero ang saya na naramdaman ko ay napalitan ng inis dahil sa sagot nito. @theseus.ferrari Sorry, but I don't want to have a nightmare. Whattt?! He's so harsh naman!

goddamn it. "Pasensya na kayo kanina guys you know me i really hate PDA's and i don't do such scenes right? tapos nakisama pa ang biglaang kasal namin ni Jasper kaya nagkapatong patong ang problema at iniisip ko" nilakipan ko pa ang pag arte ko ng malawak na ngiti kaya please naman maniwala nalang kayo na okey ako and everything is still under my control.

Dahil naiiyak na ako sa sakit pero hindi ko magawang ipakita sa lahat. "I hate to say this, but you look pathetic right now, Sandara Vernace." Natahimik ako. Napakagat ako sa labi at napakuyom ng kamao. Gusto kong magalit sa kan'ya, pero at the same time, tanggap ko iyon. I feel like shit right now, kaya alam kong ganoon na rin ang itsura ko ngayon. "Go back if that's the hell you want, but fix yourself first. Don't cause trouble that makes me worry about you."

Halos hindi na ako makagalaw sa kinauupuan ko at kahit gusto kong tumayo like others to show respect, I just fucking can't. ~*~

Tipid akong ngumiti. 𝐼 𝑚𝑖𝑠𝑠 𝑚𝑦𝑠𝑒𝑙𝑓 𝑡𝑜𝑜. 𝐼 𝑎𝑚 𝑤𝑒𝑎𝑘 𝑒𝑛𝑜𝑢𝑔ℎ 𝑡𝑜 𝑏𝑒 𝑙𝑖𝑘𝑒 𝑡ℎ𝑖𝑠.

Para maikalma ang sarili ay pinili ko ngayon dito sa harap ng dagat para makapag isip isip Inikot ko ang aking paningin sa aking paligid biglang may dumating. “ How are you?” Jean asked me. “Not okay. I am not ok even though you're here. There is a sudden emotion that I am feeling right now Jean. Hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa which is masaya naman ako pero that pain is coming back. Hindi mo alam ang pakiramdam ng iniwan with an email me for me. I am trying to contact you. Sumubok ako. Am I bad for wanting you to stay because isa ka sa mga taong mahalaga sa akin?” I asked and continued,

Hindi ko alam kung ilang beses kong sinabi iyon. Pero parang hindi sapat. Naisip ko ang nangyari. Hindi naman kasalanan ni Amara. Hindi niya piniling ma-overwhelm. Hindi niya piniling umiyak. At hindi ko rin naman piniling hindi siya mapatahan. Sinubukan ko. Sinubukan namin. Pero may mga pagkakataong hindi sapat ang simpleng pagyakap at pagsabi ng "okay lang."

With my clouded mind right now, I don't know which is which anymore. All I know is that I'm not okay. I feel so bad. I know that this doesn't give me the right to point fingers at anybody but.. Is it atleast okay not to feel okay for now? I badly need the validation that it's fine. That it is okay not to feel okay. That I don't have to feel okay all the time. Can I.. atleast have that?

Sabi niya kaya napatango lang ako habang lumuluha. "I won't say that I'm okay," Tanging sabi ko. Hindi naman talaga ako okay ngayon. Ramdam ko ang sakit, lungkot at pagiging mag-isa ko. My mental health is on the edge of the cliff again. "It's okay not to be fine, anak. Nawalan ka at nasaktan ka. Do you want to end your marriage?" Seryosong tanong niya sa akin.

Walang ganito na tinatanong niya ako kung ayos lang ako. Nagtataka man ay umiling ako bilang sagot sa tanong niya na para bang nasa harapan ko lang siya. "Hindi. . . Hindi ako maayos." anong silbi ng hindi pagsasabi ng hindi totoo kung halata naman na hindi talaga ako maayos. "I am not okay, Czar. My sister is in ICU and I am not there for her. . . Hindi ako makaalis dito sa Italy dahil sa mga kamag-anak mo na laging may binabalak sa aking masama."