Novel & Cerita Ódio

เธอกล่าว “คุณมีความรักและมีความสุขดีนะคะ” เธอถอนหายใจและวางช้อนลง ก่อนที่จะดึงเก้าอี้ออกมานั่ง "เราไม่ได้เป็นแบบนั้นเสมอไปหรอกจ้ะ อันที่จริง แอนโทนีเกลียดแม่นะ พูดว่าคำว่าเกลียดยังน้อยไปด้วยซ้ำ เขาชิงชังเลยก็ว่าได้ และความเกลียดชังของเขาเกือบทำลายชีวิตนี้แล้วด้วย "

เขาพูดอวดดีและยโสที่สุด “ไม่มีวัน ฉันเกลียดคุณจนแทบอยากจะอาเจียนอยู่แล้ว” หล่อนสะบัดหน้าแดงๆ ด้วยความอายของตัวเองหนีสายตาของเขา ในใจก็ภาวนาให้การสนทนาอันน่าสยดสยองนี้สิ้นสุดลงสักที

“อ๊า....อือ...อูย...ซี๊ดส์...ละ...ลุง...ลุงเดช...ยะ...อย่า...ยะอย่า....อะ....อ๋อย...ฮือ” แรงสัมผัสจากปลายลิ้นสากสุดโสโครกทำให้เธอเสียวซ่านและอ่อนระทวยไปทั้งตัว ลิ้นหยาบหนาเจือรอยบุหรี่ที่เหมือนลิ้นของสัตว์มีพิษ กำลังพ่นพิษใส่เนินอูมและโหนกฉ่ำชุ่มของเธออย่างเลือดเย็น... “โอวววว....� �ี๊ดส์”

เสียงพร่าเอ่ยกระซิบ ขบกัดใบหู ดูดซุกไซ้ซอกคอขาวอย่างกระหายหิว เพล้ง!! เขาทิ้งแก้วไวน์ลงกับพื้นอย่างไม่สนใจไยดี ควบคุมความรู้สึก ข่มอารมณ์โกรธเอาไว้ งับ!!

“อา ไม่ไหวแล้วอินทร์ใกล้แล้วไอ้เทือก อ่า ไอ้เทือก อ่า เกลียด คนเลว อื้อ” “อ่า ชอบเหลือเกินเวลาเธอใส่อารมณ์โกรธมาด้วยแบบนี้ โอว์ พร้อมกัน แตกพร้อมกันทูนหัว อ่า”