Novel & Cerita Odio

ขาเลยเหรอ คุณจะขานเพราะเกินไปแล้วนะครีม ผมชักจะไม่ไหวแล้วนะ คุณเห็นไหมว่าผมนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ทั้งคน แค่ก ๆ ๆ ด้วยความหมั่นไส้เขาจึงแสร้งไอขร่มเสียงดัง จงใจให้ดังเข้าไปในโทรศัพท์ (เสียงไอของใครน่ะครีม.. เสียงพ่อเหรอ)

พี่ธีร์ ข้อความถูกอ่านจบเจ้าเครื่องมือที่เป็นสื่อให้เขากวนใจเธอได้ทุกวี่ทุกวันก็ถูกปาทิ้งอย่างไม่ไยดี ทุกๆ ข้อความที่เขาส่งมาเอ่ยถึงแต่เรื่อง ลูก ลูก และลูก เขาเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ ศิลาภินเอาแต่พร่ำเพ้อเรื่องที่เขาเข้าใจผิดอย่างไม่คิดยอมรับฟังอะไรเลย หลายๆ ข้อความในรอบ หลายวันมานี้มีทั้งสื่อถึงความคิดถึง ความรัก ความเป็นห่วงเป็นใยและข่มขู่สารพัด

“แน่นอนครับเพื่อน แฟนของน้ำเหนือนะครับก็ต้องหล่อที่สุดอยู่แล้ว” “เบาได้เบาครับเพื่อน กูหมั่นไส้” “เขาเรียกว่าอิจฉาครับ” “คิดถึงมึงว่ะ” ธามมันกอดคอผม “กูก็คิดถึงมึงเหมือนกัน”

เพล้ง อ๊ากส์ ชินร้องเสียงหลงกระโดดกอดตัวนายไว้แน่น “แม่งเอ๊ย! แหกปากเดี๋ยวพวกมันก็ได้ยกโขยงมาเป่าหัวหรอก” แอรอนสบถอย่างหัวเสียขณะกวาดมองไปโดยรอบอย่างระแวดระวัง เมื่อไม่มีสิ่งผิดปกติเขาจึงใช้สายตาสั่งลูกน้องให้เปิดประตูโกดัง

“ ร้องดังๆ ก็ได้นะ ไม่มีใครได้ยินหรอก ” เลโอยิ้มกริ่ม ออกแรงกระแทกเข้ามารัวเร็วกว่าเดิม เสียงครางกระเส่าก็ดังลั่นห้องกว้างอย่างอดกลั้นเอาไว้ไม่อยู่ “ อ๊าา.. อื้ออ..อืออ อ๊า ”