Tila hindi pa tapos ang laban dahil madami pang sinasabing hindi lang puro suntukan o barilan ang pinaghahalo ng manunulat at tagagawa. Nakikita ko 'yung ibang kritiko nagbabase sa tema — kapag ang kwento ay tungkol sa moral ambiguity o pagbabago ng lipunan, natural lang na hindi bigla matatapos ang komprontasyon dahil kailangang pagnilayan muna ang mga implikasyon nito. Halimbawa, sa mga serye tulad ng 'Attack on Titan' o mga political drama, hindi sapat na makapanalo lang ang isang panig; kailangan ipakita ang aftermath, ang trauma, at kung paano nagbabago ang sistema.
Bukod diyan, may teknikal na rason din na madalas nilang binabanggit: pacing at audience expectation. May mga eksenang kailangang pahabain para maliwanagan ang dahilan ng bawat kilos, at may mga cliffhanger na sinadya para mapanatili ang diskurso at engagement. Bilang manonood, naiintindihan ko ang kritikal na pananaw na sinasabi: minsan ang hindi pagtapos ng laban ay tanda ng lalim, hindi lamang ng pagka-dramatic. Sa huli, mas gusto kong ang paghahabol sa katotohanan kaysa sa mabilisang resolusyon — parang gusto kong tamasahin ang bawat komplikasyon bago magbigay ng payo sa bayang sugatan.