กลั่นแกล้ง Novels & Stories

การกลั่นแกล้งและทำร้ายใครสักคน ไม่ใช่กีฬา ไม่ใช่เกม แต่มันคือการทำลายหนึ่งชีวิต และคนที่ทำร้ายผู้อื่นด้วยวาจาและการกระทำ ก็ไม่มีวันเป็นผู้ชนะอยู่ดี

กรี๊ดดดดดด " พวกเจ้ารวมหัวกันกลั่นแกล้งข้า คอยดู ข้าจะกลับมาเอาคืนแน่" กรี๊ดดดดดด จึงเดินไปขึ้นรถม้าอย่างคับแค้นใจ

“ไม่ต้องไปสนใจคนแบบนั้นหรอก นิสัยเสียจนเคยตัว เด็ก ๆ แกล้งฉันไม่พอ โตมายิ่งเป็นอันธพาล แกล้งเพื่อนฉันด้วย” เพลงขลุ่ยหัวเราะในลำคอ เธอตีเจตนาหมอนั่นว่าต้องการกลั่นแกล้ง แต่เขาเป็นผู้ชายเหมือนกัน เขาดูออกว่าหมอนั่นทั้งหึงทั้งหวงเธอจนสติแตก ไม่ได้เป็นการกลั่นแกล้งเหม ือนเด็กชายร้ายกาจคนเดิมอีกแล้ว

เธอสะบัดหน้าใส่เขาอย่างแง่งอน ทั้งหมั่นไส้ ทั้งโกรธ ไม่อยากจะพูดด้วย เหมือนเรื่องที่เกิดขึ้นเขาตั้งใจจะกลั่นแกล้งให้เธอแพ้พนันเขาอย่างไรอย่างนั้น “คุณตั้งใจแกล้งให้ดาวแพ้พนัน คุณมันงก หน้าเลือด ชอบรังแกคนอ่อนแอกว่า ไร้หัวใจ”

"ยังไม่รู้อีกเหรอว่าคิดถึงใคร" "รุ่นพี่แกล้งทำหรือเปล่า" "แกล้งทำหมายความว่ายังไง" "ก็แกล้งทำดีกับฉันไง" น้ำหนาวอดไม่ได้ที่จะคิดแบบนี้ "ทำไมต้องแกล้งด้วย"

บ่นด้วยความน้อยใจ “จะแต่งไปฟ้อนงิ้วเหรอ” ทำท่ากระบึงกระบอนยิ่งน่าแกล้ง เขามีรสนิยมชอบรังแกคนที่อ่อนแอกว่าตอนไหนเนี่ย น่ามันเขี้ยวชะมัด

น้ำฟ้าเหลือบตามองผู้เป็นสามีอย่างไม่สบอารมณ์ ตอนแรกเธอก็ตั้งใจจะทำตามเพราะนึกว่าอีกฝ่ายแนะนำดีๆ แต่ตอนนี้เริ่มมั่นใจแล้วว่ากำลังโดนกลั่นแกล้ง “คุณแกล้งฉันทำไมเนี่ย” “ใครแกล้ง ฉันไม่ได้แกล้งซะหน่อย” เหมันต์เอ่ยกลั้วขำ “ก็คุณแกล้งฉันจริงๆ” ว่าแล้วน้ำฟ้าก็ยกมือ เรียวข้างหนึ่งขึ้นมาฟาดที่ต้นแขนเขาทันที

ครั้งนี้ไม่ใช่แค่จุ๊บแต่เป็นแรงกดหอมแก้มแรง ๆ ฉันทำเป็นไม่สนใจไม่โวยวาย ไม่อยากจะใส่ใจคนขี้แกล้ง แต่ดูแล้วคนขี้แกล้งก็ยังขี้แกล้งไม่หยุด เมื่อมือหนาวางแหมะบนหน้าขาฉัน

กลกันต์ว่าอย่างอารมณ์ดีที่ได้แกล้งเธอ เป็นอันรู้กันว่ารอยแดงที่พูดไปคืออะไร ด้วยความหมั่นไส้จึงแกล้งด้วยการโน้มตัวลงไปกอดเขาอีกครั้ง แกล้งใช้มือบางสัมผัสบาดแผลเบาๆจนกลกันต์ได้แต่ร้องโอดโอยไม่เบานัก

“ก็ได้ๆ ข้าซื่อสัตย์ต่อเจ้า ข้ากลั่นแกล้งรังแกก็แต่เสี่ยวอี้คนดีเท่านั้น” ประโยคแรกยังนับว่าใช้ได้ แต่ประโยคถัดมานั่นนับเป็นเรื่องดีตรงไหน! “ข้าหยอกเย้าให้เจ้ายิ้ม จะไม่กลั่นแกล้งรังแกให้ร้องไห้”