Novel & Cerita กลั่นแกล้ง

จบคำเพียงยกยิ้มเย็นเยียบตรงมุมปากสีแดงจัดคล้ายเย้ยหยันคล้ายสะใจผสมปนเปแต่ชัดแจ้งทุกอารมณ์ไม่มีเก็บข่มหรือเกรงใจใคร ช่างเป็นประโยคที่บอกกล่าวถึงการกลั่นแกล้งกันได้อย่างร้ายกาจยิ่งนัก สตรีทั้งสามสกุลได้แต่กัดปากจนเลือดซึม พวกนางควรจุดธูปก่อนมางาน

การกลั่นแกล้งทางวาจาไม่ต้องรับผิดชอบ และการกล่าวขอโทษอย่างไม่จริงจังสามารถปิดบังการกระทำที่เลวร้ายได้ แต่ผู้ยุยงเหล่านี้ยังสามารถแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นและมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ ทำไม!

เสียงทุ้มกดต่ำอย่างคนเอาแต่ใจ “แต่หนูไม่ได้ทำอะไรผิดนี่คะ” อันปันหลุบตา หนีสายตาดุดันของคนตรงหน้า แต่เขากลับโน้มหน้าลงมากระซิบชิดใบหู พร้อมกับขบเม้มติ่งหูเบา ๆ อย่างจงใจกลั่นแกล้ง “แค่กล้าเถียงพี่... ก็ถือว่าผิดแล้ว”

ท้ายประโยคชายิกาอุบอิบออกมาเบาๆ “กลั่นแกล้งอะไร อย่ากล่าวหากันน่าคนสวย แค่ให้ช่วยทำแผลแค่นี้ผมแกล้งคุณตรงไหนกัน” เควินแกล้งลากเสียงล้อเลียน

“ใครบอกว่าตรงนั้น นั่นมันเด็กๆ เขาทำกัน ผมไม่ชอบ มันไม่ได้อารมณ์ เอาใหม่!” กำปั้นเล็กทุบไหล่หนาไปตุ้บตั้บพร้อมกับสะบัดเสียงใส่อย่างโมโห เพราะรู้ว่าถูกแกล้ง “ไม่เอา! ฉันจะไปทำงานแล้ว คนบ้าแกล้ง...”

2 ผมมีปัญหาเรื่องเพื่อนมาตลอด ด้วยบุคลิกที่ชอบเก็บตัวไม่พูดไม่จาของผม แถมไม่สู้คนทำให้ผมคงดูน่ากลั่นแกล้งในสายตาของพวกเด็กหลังห้อง ซึ่งก็ไม่รู้ว่ามันอะไรกันนักหนา ทั้งๆที่ผมไม่พยายามจะไปยุ่งกับใครอยู่แล้ว ตอนเรียนประถมการแกล้งกันของเด็กๆก็ยังเบาๆ แต่พอเข้ามัธยมการแ กล้งเริ่มมีความซับซ้อนและรุนแรงมากขึ้น ทั้งกลั่นแกล้งกันตรงๆทางร่างกาย เช่น ขัดขา หรือกลั่นแกล้งทางอ้อม เช่น เขียนเก้าอี้นักเรียน ทำลายข้าวของเอากระเป๋านักเรียนหรือรองเท้าของผมไปซ่อน กระทั่งเอากรรไกรมาแกล้งตัดผมผมด้านหลังตอนที่ผมไม่รู้ตัว

ฟังดูยุติธรรมดีนี่ คนที่ใช้วิธีการกลั่นแกล้งทางสังคมเพื่อทำลายผู้อื่น สุดท้ายก็ต้องถูกระบบเดียวกันนั้นเคี้ยวและคายทิ้งออกมาอย่างไม่เหลือชาก

“กลั่นแกล้งหรือขอรับ พวกข้าผ่านมาทางนี้เช่นเดียวกัน ต้นไม้ล้มอยู่แล้ว ตรงไหนที่เรียกว่ากลั่นแกล้งขอรับ หรือว่าแม่นางเห็น ว่าข้าตัดต้นไม้อยู่ตรงหน้าท่านหรืออย่างไร” ชายชาวบ้านอีกคน ได้เอ่ยถามขึ้น เมื่อถูกกล่าวหาว่าพวกเขา กำลังกลั่นแกล้งนาง ก็เห็นอยู่ว่านี่คือต้นไม้ใหญ่ ใช่ว่าเรี่ยว แรงของพวกเขา จะสามารถแบกมันออกไปได้ หรือต่อให้ทำได้ ถ้าพวกเขายังไม่เต็มใจที่จะทำ นางก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะเอ่ยปาก ตราบใดที่ทุกวาจาของนางไร้ซึ่งความเมตตา น้ำใจของพวกเขา ก็ยอมห่างออกไปเช่นเดียวกัน

5 เป็นเด็กเกเรชอบกลั่นแกล้งคนอื่นเป็นประจำ "เอมไปทำอะไรให้ ทำไมต้องแกล้งเอม" "ไม่ได้ทำ แต่แกล้งเธอแล้วสนุกดี ยัยขี้แย ร้องไห้ขี้มูกโปร่งไปฟ้องครู"

ชายหนุ่มหลุดยิ้มออกมาเมื่ออีกฝ่ายระแวงเขา ทั้งที่จิตใจไม่ค่อยมั่นคงนักแต่เรื่องนี้มาธาวีไม่เคยยอมเขาง่ายๆ “เห็นตาลอยๆ นึกว่าจะคล้อยตามเสียอีก” เขาแกล้งแซวแล้วก็ได้รับค้อนกลับมาทำให้รู้สึกมันเขี้ยวจึงโน้มไปจูบหน้าผากมนหนักๆ ครั้งหนึ่งแล้วผละออกมากระซิบ