กลั่นแกล้ง Novels & Stories

“ก็ได้ๆ ข้าซื่อสัตย์ต่อเจ้า ข้ากลั่นแกล้งรังแกก็แต่เสี่ยวอี้คนดีเท่านั้น” ประโยคแรกยังนับว่าใช้ได้ แต่ประโยคถัดมานั่นนับเป็นเรื่องดีตรงไหน! “ข้าหยอกเย้าให้เจ้ายิ้ม จะไม่กลั่นแกล้งรังแกให้ร้องไห้”

คนถูกยั่วโมโหก็เริ่มที่จะโวยวายออกไป “เธอไหน เธอที่ไหน เธออะไร” คนแกล้งก็เหมือนจะได้ใจ ลงแรงแกล้งต่อเพื่อให้เกิดความสะใจเล็กๆเกิดขึ้น เพราะนานๆจะเห็นคนจะคลั่งตายเพราะไม่ได้ของคืน

"ทำไมต้อกลัวด้วยครับ...นี่อย่าบอกนะครับว่ายัยเอมยังชอบแกล้งยังมีอคติกับขวัญอยู่" "คำว่าแกล้งเค้าเอาไว้ใช้กับเด็กๆแต่นี่ไม่ใช่" "หมายความว่าไงครับผมไม่เข้าใจแม่ช่วยอธิบายให้ผมเข้าใจที" "ก็ถ้ายัยเอมรู้ว่าขวัญมาที่บ้านเราขวัญจะต้องเจ็บตัวน่ะสิ"

วีต้ากับหวานหัวเราะพร้อมกันเสียงใส แล้วเบี่ยงตัวหลบมือหนูดีที่จะเอื้อมมาตีกันอย่างสนุกสนาน “นิสัยไม่ดี ถ้าพวกแกมีแฟนเมื่อไหร่ ฉันจะแกล้งให้พวกแกเขินทุกวันเลยคอยดูเถอะ” คนโดนรุมแกล้งหน้างอง้ำเป็นจวัก หวานกับวีต้าเลยปล่อยเสียงหัวเราะออกมาอีกอย่างอดใจไม่ไหว

มิลินส่ายหน้าไปมาก่อนจะทำหน้าตาเศร้าแสร้งแสดงว่ากำลังเจ็บมาก ที่จริงไม่ได้เป็นอะไรหรอก แค่อยากเอาคืนคนที่มันชอบแสดงว่าเป็นคนดีแต่ก็แอบทำร้ายคนอื่นข้างหลัง หึ คราวนี้จะได้รู้สึกเสียบ้างว่าการโดนกลั่นแกล้งมันรู้สึกอย่างไร "ไม่เป็นไรค่ะ" "คุณทำอะไร"

ฉันแสร้งพูดด้วยน้ำเสียงสำนึกผิดพร้อมบีบน้ำตา "เธออย่ามาเสแสร้งเธอตั้งใจตบฉัน" "กล้วยเปล่านะเมล กล้วยจะทำแบบนั้นไปทำไมเราไม่ได้มีเรื่องอะไรกันนะจริงมั้ย" "แต่ฉันมั่นใจว่าเธอแกล้งฉัน"

จบคำเพียงยกยิ้มเย็นเยียบตรงมุมปากสีแดงจัดคล้ายเย้ยหยันคล้ายสะใจผสมปนเปแต่ชัดแจ้งทุกอารมณ์ไม่มีเก็บข่มหรือเกรงใจใคร ช่างเป็นประโยคที่บอกกล่าวถึงการกลั่นแกล้งกันได้อย่างร้ายกาจยิ่งนัก สตรีทั้งสามสกุลได้แต่กัดปากจนเลือดซึม พวกนางควรจุดธูปก่อนมางาน

เขาพออดทนได้เมื่อถูกศิษย์ร่วมสำนักกลั่นแกล้ง แต่ถ้าเป็นคนอื่นเขาจะไม่สามารถเก็บความรู้สึกเสียใจไว้ได้เลยเพราะมันเหมือนเป็นการตอกย้ำว่าเขาน่าสมเพชเพียงไร “ข้าก็แค่นึกอยากแกล้ง ไม่ได้มองว่าเจ้าเป็นคนน่าสมเพช” เพราะคิดว่าพอกลั่นแกล้งคนอื่นแล้วจะได้รับความแค้นกลับคืนมาและจ ะถูกฆ่าตายในตอนสุดท้าย นางก็เลยเผลอติดนิสัยกลั่นแกล้งคนอื่นมานิดหน่อย “ข้าไม่เหมือนคนอื่นที่กลั่นแกล้งเจ้าเพราะความอิจฉาหรอกนะ ทั้งหน้าตาและความเก่งกาจข้าเหนือกว่าเจ้าทั้งสิ้น ข้าจึงไม่มีเหตุผลที่จะต้องอิจฉาเจ้า”

เสียงทุ้มกดต่ำอย่างคนเอาแต่ใจ “แต่หนูไม่ได้ทำอะไรผิดนี่คะ” อันปันหลุบตา หนีสายตาดุดันของคนตรงหน้า แต่เขากลับโน้มหน้าลงมากระซิบชิดใบหู พร้อมกับขบเม้มติ่งหูเบา ๆ อย่างจงใจกลั่นแกล้ง “แค่กล้าเถียงพี่... ก็ถือว่าผิดแล้ว”

ท้ายประโยคชายิกาอุบอิบออกมาเบาๆ “กลั่นแกล้งอะไร อย่ากล่าวหากันน่าคนสวย แค่ให้ช่วยทำแผลแค่นี้ผมแกล้งคุณตรงไหนกัน” เควินแกล้งลากเสียงล้อเลียน