กลั่นแกล้ง Novels & Stories

ที่แท้การกลั่นแกล้งผู้อื่นก็สนุกถึงเพียงนี้ “คุณชายท่านเบามือกับคุณหนูรองหน่อยเถิดขอรับ ประเดี๋ยวนางจะช้ำไปทั้งตัวเสียก่อน” “เจ้าเคยเกี้ยวพาสตรีหรืออย่างไร ถึงได้มาแนะนำข้า”

“กลั่นแกล้งกันอย่างเห็นได้ชัด!” “พวกเจ้าไม่ต้องพูดแล้ว แม้จะรู้ว่าพวกเขาตั้งใจรังแกพวกเรา พวกเราก็ทำได้เพียงยอมรับ”

“แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าสิ่งที่ผมเห็น ทั้งหมดนี้น่าจะเกินจริงสินะ คุณก็เป็นแค่คนโง่และขี้ขลาดคนหนึ่ง!” “คนที่คุณสนิทด้วยมากที่สุดใช้อำนาจของตัวเองในการกลั่นแกล้งดูถูกคุณอย่างไร้ยางอาย คุณไม่แม้แต่จะพูดอะไรสักคำ” “คุณไม่เพียงแต่เป็นคนขี้ขลาด แต่ยังเป็นคนที่โง่มากอีกด้ว ย”

คนถูกต้อนโวยวายกลบเกลื่อน ไม่มองหน้า ไม่ยอมตอบคำถาม แก้มพองๆ แดงๆ ของคนป่วยสร้างความพึงพอใจแก่คนขี้แกล้งไม่น้อย แม้อยากแกล้งต่อแต่จำต้องตัดใจ เพราะเกรงว่าแกล้งมากไปจะถูกงอนเข้าให้

เสียงออดอ้อนให้ทั้งสองคนเห็นใจผู้ถูกกลั่นแกล้งอย่างนาง หากแต่เยว่อันหนิงกลับสะอิดสะเอียนความเสแสร้งจนทนไม่ไหว "หรือว่าข้าวิเคราะห์ยาผิดตัวมู่ฮูหยินไปจึงใช้ไม่ได้ผล" เสียงเสแสร้งแกล้งทำเป็นตกใจดังขึ้น ดึงให้คนที่แกล้งโกหกหวังให้นางรำตัวน้อยถูกลงโทษแตกตื่นปากคอส ั่นรีบถามจนลิ้นแทบพันกัน

เสียงกรีดร้องของเสิ่นชาฉีกกระชากความเงียบงันที่น่าอึดอัดให้พังทลายลง "ปลอม! นี่มันต้องเป็นเรื่องปลอมแน่ๆ! ต้องเป็นแผนสกปรกของอีแพศยาซูฉือที่สร้างเรื่องขึ้นมา!"

เขาหาทางกลั่นแกล้งเธอสารพัดไม่ว่าจะเรื่องเรียนหรือเรื่องอะไร ชอบหลอกพาเธอไปอยู่ในที่มืด ๆ แล้วก็ขังเธอเอาไว้ในนั้น ยิ่งรู้ว่าเธอกลัวอะไรเธอไม่ชอบอะไรเขาก็จะยิ่งแกล้งเธอในเรื่องนั้นมากขึ้น "ฮึกก...คนอย่างในมันไม่มีทางสำนึกผิดได้หรอก เพราะคนอย่างนายมันไม่มีหัวใ จ ใครสวยก็วิ่งเข้าหาส่วนใครหน้าตาไม่ดีก็ผลักไสไล่ส่ง คนอย่างนายมันเห็นแก่ตัว!!"

“ทำไมฉันต้องทำให้ ฉันขอร้องให้คุณช่วย คุณยังไม่ช่วยเลย” “กรุณาให้ความร่วมมือ” “ทำไมต้องร่วมมือ เมื่อวานคุณยังกลั่นแกล้งฉันเลย”

“ใครแกล้งคะ ไม่มีเลย” นีรนาราทำหน้าตาเหรอหราปฏิเสธออกมาขณะที่กลั้นขำจนวิกรมองค้อนในความขี้แกล้งนั่น “โห ปลอมมากครับ” “ฮ่าๆ”

สาวน้อยรั่วกำปั้นใส่สองเฮีย แดนตะวันกับสุริยันต์หัวเราะร่วนที่ได้แกล้งยายตัวแสบ “เวลาแกล้งคนอื่นเมามันจริงนะ พอคนอื่นแกล้งบ้างเป็นยังไงล่ะ” “หน็อย... งั้นไม่ต้องกินแล้วค่ะ เททิ้งให้หมามันกินไปเลย” ประโยคนั้นทำให้แดนตะวันรีบปรามเอาไว้ “เฮียขอโทษ” “โหย... เกลียมัวอีกตามเค ย จะแกล้งมันก็ต้องแกล้งให้สุดๆ สิวะ”