Novel & Cerita กลั่นแกล้ง

ครั้งนี้ไม่ใช่แค่จุ๊บแต่เป็นแรงกดหอมแก้มแรง ๆ ฉันทำเป็นไม่สนใจไม่โวยวาย ไม่อยากจะใส่ใจคนขี้แกล้ง แต่ดูแล้วคนขี้แกล้งก็ยังขี้แกล้งไม่หยุด เมื่อมือหนาวางแหมะบนหน้าขาฉัน

ของขวัญแกล้งทำเป็นสติหลุด้วยฤทธิ์เหล้ตบตาทำงานได้สมบูรณ์แบบ "ยัยนั่นมันแย่งแฟนหนูไป... แล้วลุงจะมาซ้ำเติมหนูอีกคนเหรอ" เธอแกล้งโวยวายเสียงดัง ดิ้นรนขยับตัวจนกระโปรงร่นขึ้นสูง เผยเรียวขาขาวเนียน ตาคู่สวยเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้าตบตา ผู้คนเริ่มหันมามองความเด่นข องทั้งคู่

ข้าเริ่มฉุนถึงได้กล่าวออกไปอย่างโมโหเล็กน้อย ใครเขาจะอุตริวางยาถ่ายลงไปในอาหารกัน ข้ามิใช่เด็กน้อยถึงได้กลั่นแกล้งรุนแรงถึงล้มป่วยขั้นนั้นเสียที่ไหน แค่แกล้งนิดแกล้งหน่อยก็ทำเป็นระแวงเกินเหตุ

เจียวจูแกล้งทำเป็นโกรธแทนซิ่วอิง ตวาดใส่สาวใช้เสียงดังลั่น [แกล้งโมโหกลบเกลื่อน จงใจเปลี่ยนประเด็น] ระบบว่ามาอย่างนั้น ซิ่วอิงตอบกลับ ‘เสแสร้งแกล้งทำ พบเจอได้บ่อยในกลุ่มคนสตรอเบอแหล แต่เจียวจูเหมือนจะอาการหนักกว่า’

ที่แท้การกลั่นแกล้งผู้อื่นก็สนุกถึงเพียงนี้ “คุณชายท่านเบามือกับคุณหนูรองหน่อยเถิดขอรับ ประเดี๋ยวนางจะช้ำไปทั้งตัวเสียก่อน” “เจ้าเคยเกี้ยวพาสตรีหรืออย่างไร ถึงได้มาแนะนำข้า”

อัปยศ! นี่มันความอัปยศครั้งใหญ่! กลั่นแกล้งกันเกินไปแล้ว แกล้งกันเกินไป! “ปล่อยนายน้อยสาม ปล่อยนายน้อยสามนะ!”

เสียงออดอ้อนให้ทั้งสองคนเห็นใจผู้ถูกกลั่นแกล้งอย่างนาง หากแต่เยว่อันหนิงกลับสะอิดสะเอียนความเสแสร้งจนทนไม่ไหว "หรือว่าข้าวิเคราะห์ยาผิดตัวมู่ฮูหยินไปจึงใช้ไม่ได้ผล" เสียงเสแสร้งแกล้งทำเป็นตกใจดังขึ้น ดึงให้คนที่แกล้งโกหกหวังให้นางรำตัวน้อยถูกลงโทษแตกตื่นปากคอส ั่นรีบถามจนลิ้นแทบพันกัน

เสียงกรีดร้องของเสิ่นชาฉีกกระชากความเงียบงันที่น่าอึดอัดให้พังทลายลง "ปลอม! นี่มันต้องเป็นเรื่องปลอมแน่ๆ! ต้องเป็นแผนสกปรกของอีแพศยาซูฉือที่สร้างเรื่องขึ้นมา!"

“ใครแกล้งคะ ไม่มีเลย” นีรนาราทำหน้าตาเหรอหราปฏิเสธออกมาขณะที่กลั้นขำจนวิกรมองค้อนในความขี้แกล้งนั่น “โห ปลอมมากครับ” “ฮ่าๆ”

สาวน้อยรั่วกำปั้นใส่สองเฮีย แดนตะวันกับสุริยันต์หัวเราะร่วนที่ได้แกล้งยายตัวแสบ “เวลาแกล้งคนอื่นเมามันจริงนะ พอคนอื่นแกล้งบ้างเป็นยังไงล่ะ” “หน็อย... งั้นไม่ต้องกินแล้วค่ะ เททิ้งให้หมามันกินไปเลย” ประโยคนั้นทำให้แดนตะวันรีบปรามเอาไว้ “เฮียขอโทษ” “โหย... เกลียมัวอีกตามเค ย จะแกล้งมันก็ต้องแกล้งให้สุดๆ สิวะ”