กลั่นแกล้ง Novels & Stories

“ใครบอกว่าตรงนั้น นั่นมันเด็กๆ เขาทำกัน ผมไม่ชอบ มันไม่ได้อารมณ์ เอาใหม่!” กำปั้นเล็กทุบไหล่หนาไปตุ้บตั้บพร้อมกับสะบัดเสียงใส่อย่างโมโห เพราะรู้ว่าถูกแกล้ง “ไม่เอา! ฉันจะไปทำงานแล้ว คนบ้าแกล้ง...”

2 ผมมีปัญหาเรื่องเพื่อนมาตลอด ด้วยบุคลิกที่ชอบเก็บตัวไม่พูดไม่จาของผม แถมไม่สู้คนทำให้ผมคงดูน่ากลั่นแกล้งในสายตาของพวกเด็กหลังห้อง ซึ่งก็ไม่รู้ว่ามันอะไรกันนักหนา ทั้งๆที่ผมไม่พยายามจะไปยุ่งกับใครอยู่แล้ว ตอนเรียนประถมการแกล้งกันของเด็กๆก็ยังเบาๆ แต่พอเข้ามัธยมการแ กล้งเริ่มมีความซับซ้อนและรุนแรงมากขึ้น ทั้งกลั่นแกล้งกันตรงๆทางร่างกาย เช่น ขัดขา หรือกลั่นแกล้งทางอ้อม เช่น เขียนเก้าอี้นักเรียน ทำลายข้าวของเอากระเป๋านักเรียนหรือรองเท้าของผมไปซ่อน กระทั่งเอากรรไกรมาแกล้งตัดผมผมด้านหลังตอนที่ผมไม่รู้ตัว

บทสนทนาใจร้ายนั้น ทำให้พัชชาที่กำลังจะเปิดประตูเข้าไปชะงักกึก เธอแทบไม่อยากเชื่อว่านี่คือการกลั่นแกล้ง ทั้งที่เธอกับพวกเขายังไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกันเลยด้วยซ้ำ แกร๊ก พัชชาเปิดประตูเข้าไปพลางจ้องหน้าทั้งสองคนด้วยแววตาที่แข็งกร้าวขึ้นกว่าเดิม ทั้งความหิวและอารมณ์กรุ่นโกร� �ที่ถูกแกล้งทำให้เธอไม่คิดจะยอมอยู่นิ่ง ๆ

ชายชาวบ้านอีกคน ได้เอ่ยถามขึ้น เมื่อถูกกล่าวหาว่าพวกเขา กำลังกลั่นแกล้งนาง ก็เห็นอยู่ว่านี่คือต้นไม้ใหญ่ ใช่ว่าเรี่ยวแรงของพวกเขา จะสามารถแบกมันออกไปได้ หรือต่อให้ทำได้ ถ้าพวกเขายังไม่เต็มใจที่จะทำ นางก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะเอ่ยปาก ตราบใดที่ทุกวาจาของนางไร้ซึ่งความเมตตา น้ำใจของพวกเขา ก็ยอมห่างออกไปเช่นเดียวกัน “หากไม่ใช่การการกลั่นแกล้ง นี่ก็ครึ่งชั่วยามแล้ว ไยยังไม่เสร็จสิ้นอีกเล่า”

5 เป็นเด็กเกเรชอบกลั่นแกล้งคนอื่นเป็นประจำ "เอมไปทำอะไรให้ ทำไมต้องแกล้งเอม" "ไม่ได้ทำ แต่แกล้งเธอแล้วสนุกดี ยัยขี้แย ร้องไห้ขี้มูกโปร่งไปฟ้องครู"

ชายหนุ่มหลุดยิ้มออกมาเมื่ออีกฝ่ายระแวงเขา ทั้งที่จิตใจไม่ค่อยมั่นคงนักแต่เรื่องนี้มาธาวีไม่เคยยอมเขาง่ายๆ “เห็นตาลอยๆ นึกว่าจะคล้อยตามเสียอีก” เขาแกล้งแซวแล้วก็ได้รับค้อนกลับมาทำให้รู้สึกมันเขี้ยวจึงโน้มไปจูบหน้าผากมนหนักๆ ครั้งหนึ่งแล้วผละออกมากระซิบ

‘คนทะลึ่ง คนบ้าอะไรพูดมาได้ ผลัดกันขึ้นผลัดกันลง’ จากเศร้ากลายเป็นเหนียมอาย หน้าแดงขึ้นมาทันที “หน้าแดงแบบนี้เขินใช่ไหมครับ แต่พี่ว่าคงไม่ใช่หรอก ในเมื่อเกลียดพี่หน้าแดงแบบนี้แสดงว่าโกรธพี่ใช่ไหมที่พูดจากำกวมแบบนั้น” รู้ว่าสาวเจ้าอายยังจะย้ำเรื่องผัดกันขึ้นผัดกันลงให้เ ธอได้อาย ก็ในเมื่อได้แกล้งคนที่รักมันมีความสุขดีเลยต้องแกล้งบ่อยๆ เพื่อหัวใจจะได้ทำงานหนักขึ้นและรักคนตรงหน้าให้มากขึ้นกว่าทุกวันที่เป็นอยู่

กลั่นแกล้งด้วยกระแทกจุดเดิมซ้ำๆ จนคนตัวเล็กจุกงอซบหน้านิ่งกับบ่าอีกครั้ง เสียงหอบปนกระสันซ่านจากภรรยาตัวน้อยปลุกอารมณ์ใคร่ให้อยากลงน้ำหนักยิ่งขึ้น การขยับเนิบนาบจึงค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นหนักหน่วงเร่าร้อนจนวาลีสะท้านเป็นระยะ “อ๊า! พี่ไทม์...วะ วาเสียว” คนถูกแกล้งร้องข อความเห็นใจ ไม่กล้าส่งเสียงดัง เพราะเกรงว่าจะมีคนในบ้านที่ยังไม่หลับมาได้ยินเข้า

ฉันส่งผ้าเช็ดหน้าผืนน้อยให้ นางรับไปเช็ดน้ำตา แต่ก็ยังถอยห่างด้วยความระแวง “โดนกลั่นแกล้งมาใช่หรือไม่ วังหลังมักจะมีเรื่องการกลั่นแกล้งรังแกกันอยู่บ่อยๆ ข้าจึงไม่เข้าไปร่วมในงานน้ำชาวันนี้ เจ้าร้องไห้เสร็จแล้วก็เช็ดหน้าเช็ดหน้าให้ดูดี อย่าให้ผู้ใดมาเห็นเข้า จะโดนเยาะเ ย้ยได้อีก” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงปกติ ไม่เห็นใจมากและไม่เยาะเย้ย

เสียงหวานกระเง้ากระงอดริมใบหูของชายหนุ่ม “ใครแกล้ง...ไม่มีใครแกล้งน้องปานสักหน่อย” กำปั้นน้อยทุบหลังกว้างสองสามครั้ง “คนขี้แกล้ง” ปานรักยังบ่นอุบอิบ