Bad CEO หนี้รักท่านประธาน

Bad CEO หนี้รักท่านประธาน

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-11-04
โดย:  ณดารินทร์ยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
47บท
2.6Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

"แค่หวงฉัน หนี้อาจไม่ลด แต่ถ้ารัก..ก็ไม่แน่" "อิ่มแล้วค่ะ" ใครจะไปกินอะไรลง ก็เขาเล่นมองเธอราวกับจะกลืนเธอลงท้องไปทั้งตัวขนาดนั้น แถมยังเติมไวน์ให้เธอกับเขาไม่หยุด จนตอนนี้เธอรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วทั้งตัวแล้ว "แน่ใจนะว่าอิ่มแล้ว เพราะถ้าเธอลุกจากโต๊ะนี้ไป เธอจะไม่ได้กินอะไรอีกเลยจนถึงเช้า..นอกจากน้ำเท่านั้น" เธอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ไม่รู้ว่าวันนี้ผีเข้าเขาหรือเปล่า ถึงพูดและมองเธอราวกับไม่ใช่เขา หรือเพราะแบบนี้ ถึงทำให้สาวๆ อยากที่จะมานอนทอดกายให้เขาเชยชม ไม่เว้นแม้แต่นางเอกดังระดับแถวหน้าคนนั้น เมื่อเธอไม่ตอบอะไร เอาแต่จ้องมองหน้าเขาอย่างอึ้งๆ เขาจึงกระดกไวน์จนหมดแก้วแล้วลุกเดินไปหาเธออย่างช้าๆ เขาก้มตัวลงมาโอบบ่าบอบบางแล้วกระซิบเสียงแหบพร่าชิดใบหูของคนที่ยังนั่งเบิกตาค้าง "เธออิ่ม แต่ฉันยังหิวอยู่เลย" พูดจบก็จรดริมฝีปากร้อนรุ่มจูบข้างแก้มของเธอย้ำๆ แล้วถลำไถลลากมาจูบที่ใบหูบอบบางโดยไม่พลาดขบเม้มติ่งหูของเธอเบาๆ อย่างเร้าอารมณ์จนคนตัวบางหลับตาพริ้ม

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ตอนที่ 1 มัดตัว

“I have spread my dreams under your feet; Tread softly because you tread on my dreams.” — W. B. Yeats

~~~

[Xanthea Plath]

I limped into the graveyard, clutching my broken arm with the other hand. Blood mixed in the rain trailed down from my shoulder to my elbow, down my wrists, making its way to my fingers that clutched the small bouquet of forget-me-not flowers.

Every flower of the bouquet was crushed and marred with blood-stains. The blue ribbon that once tied the flowers together was long lost.

The white gown, soaked by the downpour, hugged my body as if it sought to suffocate me. Inked scarlet, its hem absorbed the black tint of the ground as it glissaded over the sharp blades of overgrown grass.

Today was my mother’s twenty-third death anniversary and my twenty-third birthday.

I forced another step on the muddy grounds of the graveyard with my sprained leg. A thick curtain of rain obscured my already blurry vision. Streaks of rain trailed down my cracked glasses that hung loosely on my nose.

Panting and stifling my moans, I dragged myself closer and closer to my mother’s grave.

Perhaps it was the tears in my eyes, or perhaps it was the rainwater tracing its way down my face. The only sensation that wasn’t a struggle was feeling the coldness of the rain being absorbed against my feverish skin.

My ribs hurt with every breath.

‘No matter how much of a struggle it is to breathe, you never stop breathing. Because you know the struggles are only temporary. What’s permanent is life that death has not yet kissed.’

My mother’s words echoed in my head. I gritted my teeth, taking a deep breath even when it hurt.

Tears stung into my eyes as I gulped down the trembling lump clogging my throat.

I found my mother’s gravestone.

Freya Plath

And below her name carved on the white marble gravestone was the epitaph — “Forget me not.”

I didn’t need much effort as I sank to my bruised knees and offered the blood-stained flowers to my mother’s memory.

I bowed until my nose touched the ground and finally broke into tears. The flood of emotions that had sustained me through the harrowing journey finally snapped.

I had never met my mother when she was alive, but now she lived through me.

And through her diaries, she had come alive to me. My heart filled with an unfathomable warmth and the utmost respect when I thought of her. I knew her closer than any daughter would have ever known their mother.

I knew her like a friend, like a secret keeper, like an equal. Through her words, I knew her heart and now it feels as though my heart had been replaced by hers, filled with her smiles and laughter that I never got to see or hear. Yet I felt them all so closely, it hurt.

I fell in love with everything this woman was and everything she could have become only if the alpha’s eyes didn’t fall on her.

My mother was an omega, just like me. It was a world of cruel hierarchy, where the alpha commands over all the dreams of everyone in the pack. Under his command, an omega wasn’t allowed to dream of anything greater than their rank granted. We dwelled at the bottom of the food chain. Our value was confined and limited to serving the ones who held the higher ranks.

But my mother dared to dream. She dared to have wings to fly high and higher were her ambitions. So high it seemed impossible for an omega to achieve in this world of power, ranks, and politics.

Her wings that I broke by coming to life. Because after that, my mother’s eyes were too lifeless to dream anymore. So I replaced my eyes with hers, transplanted her dreams into the sole reason for my existence.

And now, if I am not her dreams, her words, her ideals, I don’t know who I am.

They say you can’t miss a person you’ve never met, but I miss every second of my life as I imagine how my life would have been if she were still alive.

Maybe my bones would have broken less, perhaps I would have lesser scars. Perhaps then I wouldn’t be so lonely. Perhaps I’d know what love felt like.

But my mother died during the delivery and so the illegitimate daughter of Alpha Valdimir Virgo was born of an extra-marital affair.

Obviously, everyone in the palace hated me. Maybe things would have been different if I inherited my father’s alpha genes. But I was grateful that I didn’t.

I’d rather have a strong mind and a warm heart than brute strength and a cold ego.

More than anyone else, I was an eyesore for Luna Meesa Virgo. She couldn’t tolerate the mere sight of me. She wanted to throw me out of the palace the moment I was born, but Alpha kept me in the palace until I turned eighteen and then he asked me to leave.

I shifted into a small house that my mother owned, which itself was an exceptional feat for an omega, since most couldn’t afford it. They lived in either the servant quarters or in the shabby slums.

I didn’t even know how badly those eighteen years of my life had broken me. But after beginning an independent life in my mother’s home, I started healing.

My mother worked as a florist in the royal palace. She loved her job of cultivating flowers and medicinal plants. Her knowledge in herbology surpassed every book I’ve read so far. She wasn’t just cultivating, but creating new varieties, new species.

She mentioned it all in her journals, diaries and books, the legacy she left behind for me.

Alpha now had an heir to the throne, twenty-two-year-old Nikolai Virgo, the crown prince. And a legitimate daughter, nineteen years old Nathalia Virgo.

Both of them were born with true alpha genes.

I received monthly maintenance money from him, but I never used that money.

Ever since I left the palace, I have worked to support myself and my studies.

I didn’t want anything to do with the royal family or its people. I had been preparing for the International Medical Entrance Exams for years. After qualifying for that exam, I was planning to leave the pack for good.

Or that’s what I thought. The entrance exams were tomorrow.

“They knew, mom. Luna knew how important this exam was for me. That is why they did this to me…” I broke down into sobs. “How do I write the exams with a broken hand?”
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
47
ตอนที่ 1 มัดตัว
ภายในห้องทำงานที่ตกแต่งอย่างหรูหราด้วยเฟอร์นิเจอร์โทนสีน้ำตาลอ่อนบ่งบอกรสนิยมชั้นเลิศของท่านประธานบริษัทยาและเวชภัณฑ์ระดับประเทศ ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสนิทแม้เครื่องปรับอากาศราคาแพงจะยังคงทำงานจนเย็นฉ่ำต่างจากบรรยากาศร้อนแรงจากแดดที่แผดเผาในช่วงฤดูร้อนที่กินเวลายาวนานกว่าฤดูใดความเงียบและความเย็นเยียบของบรรยากาศ รวมถึงใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยแสนเย็นชาราวเจ้าชายน้ำแข็งขัดกับดวงตาคมดุของเจ้าของห้อง ที่จ้องมายังสาวน้อยร่างบางผู้ซึ่งยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวโตของเขา มันกดดันจนทำให้เธอได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นกระหน่ำของตัวเองอย่างชัดเจนเอก เอกอนันต์ เรืองกิจโชติอนันต์ CEO หนุ่มรูปหล่อ ลูกชายเพียงคนเดียวผู้เป็นทายาทของบริษัทผลิตยาและเวชภัณฑ์ระดับประเทศที่เพิ่งจะรับช่วงบริหารในตำแหน่งประธานบริษัทต่อจากคนเป็นพ่อไม่กี่ปี กวาดตามองสาวน้อยร่างบางแต่อวบอิ่มด้วยวัยสาวในชุดนักศึกษารัดรูปกระโปรงสั้นเหนือเข่าขึ้นมาเป็นคืบ ก่อนพิจารณาใบหน้าเรียวรูปไข่เข้ากับผมยาวดัดเป็นเกลียว คิ้วเข้มถูกกันแต่งเป็นทรงสวยรับกับดวงตากลมโตหวานฉ่ำนัยน์ตาโศก จมูกโด่งจัดปลายเชิดรั้น ริมฝีปากอวบอิ่มจิ้มลิ้มสีชมพูอ่อน การแต่งห
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 2 ฉันคิดดอกเบี้ย
คำว่า “เข้าคุก” ทำเอาเธอตกใจจนเงยหน้าทั้งน้ำตาอาบแก้ม ดวงตาหม่นเศร้ามองเขาอย่างร้องขอความเห็นใจ จนคนตัวโตที่ไม่เคยแคร์ความรู้สึกของใครรู้สึกวูบโหวงในอกแปลกๆ“ฉันขอร้อง อย่าเอาแม่ฉันเข้าคุกเลยนะคะ เงินของคุณ ฉันจะหามาคืนให้เอง ทุกบาททุกสตางค์เลย ปล่อยแม่ฉันไปเถอะนะคะ”“เด็กอย่างเธอ จะมีปัญญาหาเงินที่ไหนมาคืนฉัน ที่แม่เธอยักยอกไปเป็นเงินเท่าไหร่ เธอไม่ได้ดูหรือไง”“ฉันเห็นแล้ว แม่เอาเงินของคุณไปสิบห้าล้าน ฉันจะไปขายบ้าน ขายรถ ขายของทุกอย่างเอามาใช้หนี้คุณ ส่วนที่เหลือจะขอทยอยผ่อนจ่ายเมื่อฉันมีงานทำ ขอร้องนะคะ อย่าเอาแม่ฉันเข้าคุกเลยนะ”เธอยกมือขึ้นพนมไหว้เขาที่กลางอก ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน แม้จะสงสารไม่น้อย แต่เรื่องอะไรที่เขาจะต้องยกโทษให้คนที่ทำผิด กล้าเข้ามากระตุกหนวดเสือ ท้าทายอำนาจของเขาขนาดนี้ แล้วคิดหรือว่าจะหอบเงินก้อนใหญ่หนีไปเสวยสุขฟรีๆอีกอย่าง เงินจากบริษัทที่หายออกไปเป็นเรื่องใหญ่ กว่าเธอจะขายทรัพย์สินมาใช้หนี้ให้เขา และผ่อนจ่ายจากการทำงานของเงินเดือนเด็กจบใหม่ อีกกี่ปีถึงจะได้ครบ อย่าหาว่าเขาใจดำ แต่เขาทำแบบนั้นไม่ได้จริงๆ“มันเป็นเงินบริษัท ไม่ใช่เงินฉัน อีกอย่างทรัพย
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 3 คิดถึงทั้งคืน
คนตัวบางลงจากรถตู้สีดำที่ติดฟิล์มมืดทั้งคัน เธอเดินเข้าบ้านอย่างล่องลอย เพียงแค่วันเดียวที่แม่ไปจากบ้าน ก็เกิดเรื่องราววุ่นวายได้ขนาดนี้เชียวหรือ และอีกไม่กี่วัน ชีวิตของเธอก็จะเปลี่ยนไปตลอดกาลเธอทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้าง ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน ปล่อยหยาดน้ำตาออกมาไม่ขาดสาย หวังให้มันช่วยชโลมจิตใจที่เจ็บปวดของเธอกับวิบากกรรมที่ตัวเองไม่ได้ก่อเมื่อปล่อยให้ตัวเองจมจ่อมกับคราบน้ำตาเป็นเวลานาน ก็ลุกขึ้นมาฮึดสู้ เข้าไปอาบน้ำชำระล้างร่างกาย แล้วอ่านหนังสือเพื่อเตรียมตัวสำหรับการสอบในวันพรุ่งนี้แต่ยังไม่ทันที่จะได้เริ่มเปิดหนังสืออ่าน คนรักหนุ่มของเธอก็โทรเข้ามาหา“อ่านหนังสือไปถึงไหนแล้วครับดาว”เสียงทุ้มนุ่มหูของคนรัก ทำเอาเธอกัดฟันแน่น กลั้นก้อนสะอื้นที่ตีขึ้นมาจุกอก ต่อจากนี้ไป ชีวิตเธอจะไม่มีเขาอีกแล้ว แต่ยังใจไม่กล้าพอจะบอกเลิกกับเขาในวันนี้ อีกอย่างก็กลัวว่าเขาจะไม่มีสมาธิอ่านหนังสือจนสอบไม่ผ่าน นอกจากเธอจะใจร้าย ทำลายหัวใจเขาแล้ว เธอยังจะทำลายอนาคตของเขาด้วย เธอทำแบบนั้นไม่ได้จริงๆ“ยังไม่ได้อ่านเลยค่ะ เพิ่งอาบน้ำเสร็จ กำลังจะเริ่มอ่าน”“อ้าว ดาวกลับบ้านตั้งแต่บ่ายแล้วนี่ครับ ทำ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 4 บอกเลิกมันซะ
“วันนี้ให้ภูมิไปส่งดาวที่บ้านนะครับ”รัฐภูมิมีรถยนต์ส่วนตัวขับไปเรียนทุกวัน และขากลับเขาจะไปส่งแฟนสาวที่บ้านเสมอ แม้ตอนเช้าจะอยากรับมาเรียนด้วยกัน แต่น้อยครั้งที่เธอจะให้เขาแวะรับ“เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ ดาวมีธุระ ภูมิกลับก่อนเลยค่ะ”“มีธุระอีกแล้วเหรอครับ ให้ภูมิไปส่งทำธุระไหม”“ไม่ต้องหรอกค่ะภูมิ ดาวมีธุระทุกวันจนวันสอบเสร็จนั่นแหละค่ะ แต่เดี๋ยวญาติดาวมารับ”“ครับ เอาแบบนั้นก็ได้ เรียนจบแล้วให้ภูมิไปรับดาวไปดูหนังนะ”“ค่ะ ค่อยโทรนัดกันนะ ขับรถดีๆ ค่ะหนุ่มสาวโบกมือลากัน เธอยืนมองคนรักหนุ่มที่กำลังจะกลายเป็นอดีตขับรถยนต์คันหรูออกไปจนลับสายตา ก่อนจะถูกชายหนุ่มในชุดสูทสีดำตามประกบเพื่อพาขึ้นรถ“เย็นนี้เจ้านายผมจะไปหาคุณที่บ้านนะครับ”“เขาจะมาทำไมคะ ก็ส่งพวกคุณมาตามประกบฉันอยู่แล้วนี่ อีกอย่างก็ยังไม่ถึงเวลาตามสัญญาด้วย”“อันนี้พวกผมก็ไม่ทราบครับ ว่าเจ้านายจะมาหาคุณทำไม คงต้องคุยกันเอง”คนตัวบางพยักหน้ารับรู้ ถอนหายใจแล้วทิ้งตัวพิงเบาะ ก่อนจะทอดสายตามองการจราจรที่เริ่มติดขัดบนท้องถนน ปล่อยใจล่องลอยไปเรื่อยๆ ไม่อยากที่จะคิดอะไรให้เป็นทุกข์อีกต่อไปแล้วเมื่อกลับถึงบ้าน เธอก็ขึ้นไปอาบน้ำแล้วนั่
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 5 อย่าปากดี
“ใช่ ฉันเอง ทำไม ตกใจหรือไงที่ฉันได้ยินเธอคุยกับผัวเก่า”“หยาบคาย”“หึ แค่นี้ทำเป็นรับไม่ได้ ทีตัวเองยังไม่ทันเรียนจบก็จะแล่นไปอยู่กับผู้ชายถึงคอนโดแล้วเหรอ ใจแตก”เขาเดินตรงดิ่งมาดึงต้นแขนของเธอเข้าหาตัว แต่คนตัวบางกลับขืนแรงเอาไว้ แล้วเชิดหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาแสนชังที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา“ค่ะ ฉันมันเด็กใจแตก ไม่อย่างนั้นคงไม่กล้าเอาตัวเข้าแลกเพื่อไม่ให้เจ้าหนี้หน้าเลือดอย่างคุณจับแม่ฉันเข้าคุกหรอกค่ะ”เขาปล่อยแขนเธอทันทีแล้วใช้มือข้างนั้นล็อกคางเรียวของเธอเอาไว้ ดันให้ใบหน้าสวยแหงนขึ้นอีกเล็กน้อยด้วยแรงโทสะ แต่คนตัวบางกลับมองสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้จะเจ็บ แต่ก็ไม่ปริปากร้องขอความเห็นใจจากคนหน้าเลือดไร้หัวใจอย่างเขา“ปากดีนักนะ อยากรู้นักว่าอย่างอื่นจะดีเหมือนปากหรือเปล่า ถ้าฉันเป็นคนหน้าเลือดจริง ป่านนี้ฉันแจ้งความให้ตำรวจลากคอแม่เธอเข้าคุกไปแล้ว ที่กล้าลองดีกับฉันแบบนี้คงอยากให้ฉันเปลี่ยนใจใช่ไหม”เธอกัดกรามแน่น กะพริบตาไล่หยาดน้ำที่ขังคลอหน่วยออกไป แล้วหลับตาลงอย่างอ่อนล้า ความโกรธเกลียดเขาและน้อยใจในชะตาชีวิต รวมทั้งความเสียใจทำให้เธอแสดงอารมณ์ไม่สมควรออกมาเสียแล้ว ตราบใดที่แ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 6 สงเคราะห์เด็กตาโตๆ
เมื่อเธอวางสายแล้วก็ลุกขึ้นมานั่ง ใช้หลังมือปาดน้ำตา สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วตั้งสติ ก่อนนี้เธอเสียใจจนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย จึงคิดอะไรไม่ทัน แค่คำนวณเงินเดือนแล้วได้รับรู้ว่าต้องอยู่บำเรอกามให้กับเขาหลายสิบปี สมองของเธอก็ตื้อตันจนลืมเลือนไปทุกเรื่องเธอตรงดิ่งไปเปิดตู้เซฟตู้เล็กที่แม่ของเธอติดตั้งให้ในตู้เสื้อผ้า กดรหัสที่มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ แล้วนำกล่องเครื่องประดับขนาดเล็กสองสามกล่องและกล่องไม้ที่อยู่ในนั้นออกมาเปิดบนที่นอนสร้อยและแหวนเพชรเส้นเล็กๆ แต่น้ำงามที่แม่ของเธอซื้อให้เป็นของขวัญวันสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้สะท้อนแสงล้อไฟระยิบระยับ ไม่รู้ว่าจะขายได้กี่บาท แต่มันเป็นของแทนใจที่แม่ซื้อให้ เธอไม่อยากจะขายมันเลยจึงมาเปิดกล่องกำมะหยี่สีแดงขนาดกลาง ที่ภายในบรรจุทองคำแท่งน้ำหนักหนึ่งบาท จำนวนเท่าอายุตัวเอง เพราะแม่จะซื้อให้เธอเป็นของขวัญวันเกิดแบบนี้ทุกปี“ทอง อืม อันนี้ขายได้”เธอปิดกล่องแล้ววางแยกเอาไว้ พรุ่งนี้หลังสอบเสร็จ เธอจะให้คนของเขาพาแวะร้านทอง เพื่อเปลี่ยนสิ่งเหล่านี้ให้เป็นเงินสมุดบัญชีเงินฝากสองเล่มที่วางอยู่ข้างในกล่องไม้ ถูกเปิดออก เล่มหนึ่งไม่ได้มีการเคลื่อน
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 7 พ่อจะหาให้
เขาเปิดแฟ้มดูก็เห็นว่าเป็นข้อมูลที่ดุจนภายักยอกเงินบริษัทไป ทั้งที่เขาสั่งพนักงานทุกคนแล้วว่าอย่าให้เรื่องนี้ถึงหูพ่อของเขาเด็ดขาด แต่ก็ยังมีคนกล้าขัดคำสั่ง“พ่อเอาเรื่องนี้มาจากไหนครับ”“จากไหนก็ช่าง ตอบพ่อมา ว่านี่มันอะไร ทำไมแกไม่บอกพ่อ”“เอ่อ ผู้จัดการฝ่ายการเงิน กับพนักงานขายร่วมมือกันยักยอกเงินบริษัทเราไปสิบห้าล้านบาทครับ แต่ตอนนี้ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว ไม่มีปัญหาอะไรแล้วครับพ่อ”“จัดการโดยการโอนเงินส่วนตัวเข้าบริษัทสิบห้าล้าน แล้วปล่อยให้สองคนนั้นลอยนวลโดยที่ไม่ยอมไปแจ้งความงั้นเหรอ”เอกอนันต์กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ไม่มีอะไรหลุดรอดหูตาของพ่อเขาไปได้เลย แม้ท่านจะเกษียณตัวเองออกมาใช้ชีวิตท่องเที่ยวยามบั้นปลายกับแม่เลี้ยงของเขาแล้วก็ตาม“เอ่อ พ่อครับ ผมแค่เอาเงินส่วนตัวจ่ายให้บริษัทไปก่อน แล้วให้ลูกหนี้มาทำสัญญาชดใช้หนี้ที่ผมแทนครับ ไม่อย่างนั้นกว่าจะใช้หนี้กันจบ เงินในบัญชีมันก็ไม่เท่ากันเสียที จะวุ่นวายเปล่าๆ”“หึ ลูกหนี หรือลูกสาวของลูกหนี้”“พ่อ..”“แกอย่าคิดว่าพ่อไม่รู้ทันแกนะ แกกำลังจะทำอะไร บอกพ่อมาเดี๋ยวนี้”“พ่อครับ เรื่องมันก็ไม่ได้มีอะไรเลย ผมแค่ให้ลูกสาวดุจนภามาเป็นเลขาผ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 8 เราเลิกกันเถอะ
“เย้ ในที่สุด เราก็เรียนจบกันแล้ว”หยาดทิพย์ เพื่อนรักของนับดาวและรัฐภูมิ กระโดดกอดคอเพื่อนรักทั้งสองทันทีที่ออกมาจากห้องสอบวิชาสุดท้ายของชีวิตนักศึกษา“เย็นนี้เราไปฉลองกันไหม”รัฐภูมิถามสองสาว วันนี้เขาโล่งเหมือนยกภูเขาออกจากอก เพราะชีวิตต่อจากนี้จะถือว่าตัวเองและคนรักเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว สามารถตัดสินใจอะไรด้วยตัวเองได้เสียที“ไม่ได้น่ะสิ ฉันต้องรีบกลับบ้าน คุณหญิงแม่จองคิวเลี้ยงฉลองที่บ้านแล้ว”หยาดทิพย์ที่มักจะชอบเรียกมารดาของตัวเองแบบนั้น เพราะแม่ของเธอเป็นคนเรื่องมากและจุกจิกจู้จี้ ทุกอย่างต้องเป็นระเบียบ แถมยังสอนให้เธอเรียบร้อยเหมือนผ้าพับไว้ แต่ลูกสาวคนเล็กอย่างเธอที่มีแต่พี่ชายกลับกระโดกกระเดกราวกับม้าดีดกะโหลกจนคนเป็นแม่ปวดหัวทุกวัน“งั้นวันหลังก็ได้หยาด แกกลับบ้านก่อนเถอะ เดี๋ยวรถติด เราค่อยโทรนัดกันนะ”นับดาวกอดกับเพื่อนรักอีกครั้ง พร้อมโบกมือลาจนคนตัวบางวิ่งหายไปกับฝูงชนที่เร่งเดินออกจากอาคารสอบเพื่อรีบกลับบ้านหนีรถติด“วันนี้ดาวยังต้องไปทำธุระอีกไหมครับ”“ไม่แล้วค่ะ แต่ดาวมีอะไรอยากคุยกับภูมิ”“ที่ไหนดีครับ”“ที่บ้านดาวก็ได้ค่ะ”“โอเคครับ งั้นเราไปกันเถอะ รถผมจอดอยู่ข้างตึ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 9 ไร้หัวใจ
เสียงทุ้มตวาดก้อง จนคนทั้งสองตกใจผละออกจากกัน ชายหนุ่มในชุดสูทสากลสีดำพอดีตัวแบรนด์ดัง ดึงแขนผู้หญิงตัวบางมากอดแนบอก ดวงตาคมกริบกร้าวดุจ้องไปยังเด็กหนุ่มในชุดนักศึกษาที่เบิกตากว้างมองภาพตรงหน้าด้วยความตกใจ“นี่มันหมายความว่ายังไงดาว ผู้ชายคนนี้เป็นใคร”แม้จะรู้สึกคุ้นตา แต่ก็จำไม่ได้ว่าเคยเห็นผู้ชายหล่อเหลาคนนี้ที่ไหนมาก่อน“เขา เขาเป็น..”“ฉันเป็นแฟนใหม่ของนับดาว”“ไม่จริง ดาวไม่มีวันทรยศผม คุณเป็นใครกันแน่”“ฉัน เอกอนันต์ ประธานบริษัทที่แม่ของนับดาวทำงานอยู่ ตอนนี้นับดาวเป็นของฉัน นายอย่ามายุ่งกับผู้หญิงของฉันอีก ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน”รัฐภูมิมองคนรักสาวอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา เธออยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายที่หล่อเหลา ร่ำรวย โปรไฟล์ดี และเหนือเขาในทุกอย่างไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้หญิงที่เขารัก ก็ไม่ต่างอะไรจากผู้หญิงหิวเงินทั่วไป ที่ต่อให้รักกันขนาดไหนก็แพ้กลิ่นหอมหวานของเงินอยู่ดี“ดาว..บอกกับภูมิที ว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง ดาวไม่ได้ทรยศหักหลังภูมิ”“ดาวขอโทษ ดาวขอโทษนะภูมิ”คนตัวบางปล่อยน้ำตาให้ไหลอาบแก้ม คนรักที่กำลังจะกลายเป็นอดีตมองมาที่เธอด้วยแววตาผิดหวัง ยิ่งทำให้หัวใจของ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 10 เก็บดอกเบี้ย
“เป็นยังไง ยอมรับสัญญาของฉันได้ไหม ถ้าไม่ได้ ก็เลือกทางเลือกแรกของเธอก็ได้นะ กลับไปง้อขอคืนดีกับแฟนเธอซะ แล้วฉันจะแจ้งความเอาแม่เธอเข้าคุกทันที”“มะ ไม่ค่ะ ฉันไม่ได้มีปัญหาอะไร”“อืม ไม่มีปัญหา ก็เซ็นซะสิ”เธอมองหน้าเขาแล้วจับปากกาด้วยมืออันสั่นเทา จรดปลายปากกาค้างอยู่ที่ช่องที่มีชื่อของเธอกำกับไว้ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเซ็นชื่อลงไปในสัญญาฉบับนั้นอย่างไม่คิดลังเลอีกเมื่อเธอเซ็นชื่อเสร็จ เขาก็เซ็นชื่อของตัวเองลงไปบ้าง และให้คนสนิทของเขาทั้งสองคนลงชื่อเป็นพยาน“นายสองคนกลับไปพักผ่อนได้แล้ว ขอบใจมาก ค่อยมารับฉันอีกทีเช้าวันจันทร์แล้วกัน”“แล้วเสาร์อาทิตย์นี้คุณเอกไม่ไปไหนหรือครับ”พวกเขาหมายถึงนัดเดตกับดาราสาวแสนสวยที่ลงคิวเอาไว้แล้ว คนนี้กว่าเจ้านายของเขาจะทำให้เธอใจอ่อนยอมรับนัดได้ก็เล่นตัวอยู่นาน เวลาว่างของเธอก็แทบไม่มี ถ้าเจ้านายของเขาพลาดนัดครั้งนี้ ไม่รู้อีกนานแค่ไหนเธอถึงจะมีคิวให้“ไปไหนล่ะ ก็อยู่ห้องสิ”“แต่คุณเอกมีเดตกับคุณพระแพงนี่ครับ ผมจองโรงแรมพร้อมโต๊ะดินเนอร์ไว้ให้แล้ว สั่งโรงแรมจัดห้องนอนแบบที่คุณเอกชอบเอาไว้แล้วด้วย คุณเอกลืมหรือครับ”คนตัวบางเหลือบตามองเขา ก็พ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status