Novel & Cerita รักร้าย มาเฟียลูกติด

จังหวะรักอันป่าเถื่อนและเอาแต่ใจของมาเฟียหนุ่มโหมกระหน่ำซัดเข้าใส่ร่างบางอย่างบ้าคลั่ง รดาตัวสั่นคลอนโยกย้ายไปตามแรงส่ง สองมือเกาะเกี่ยวคอสามีไว้แน่น ใบหน้าหวานสะบัดไปมาพร่ำเพ้อเสียงครางระเส่าฟังไม่ได้ศัพท์ ยามที่เขาเน้นย้ำสะโพกกระแทกเข้าใส่จุดกระสันภายในซ้ำ ๆ อ ย่างโหดร้ายและแสนหวาน "อ๊ะ... อ๊ะ... พี่กร... หนูไม่ไหว... อื้อออ จะออกแล้ว" "พร้อมกันครับรดา... พี่รักหนู ซี้ดดด"

น้ำตาลสั่นสะท้านไปทั้งตัว ไม่ใช่ด้วยความเสน่หา แต่เป็นความอัดอั้นที่ถาโถมเข้ามาจนหยดน้ำตาใสๆ ร่วงเผาะลงบนหลังมือหนาของเขา เพลิงชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้น หัวใจที่กระด้างของมาเฟียหนุ่มกระตุกวูบอย่างประหลาด แต่ทิฐิที่มีมันค้ำคอเกินกว่าจะเอ่ยคำป ลอบโยน "ฮึก... คุณมันใจร้าย... ใจร้ายไม่มีใครเกิน" "ใช่! ฉันใจร้าย และจะร้ายกว่านี้ถ้าเธอยังไม่เลิกพยศ" เพลิงบดเบียดใบหน้าเข้ากับซอกคอขาวระหงหอมกรุ่นของเธออย่างโหยหา "ยาคุมไม่ต้องถามหา... เพราะต่อจากนี้ ฉันจะขยัน 'ทำคะแนน' จนเธอไม่มีโอกาสได้กินมันเลยล่ะ น้ำตาล!"

แค่ก! ชวนฝันสำลักหน้าดำหน้าแดงทว่ามาเฟียหนุ่มกลับไม่หยุดการกระทำ "อย่าใจร้ายกับหนูไปมากกว่านี้เลยนะคะ หนูจะรับไม่ไหวแล้ว"

ริคมองลงมาที่เด็กหนุ่มในอ้อมแขนของเขา "นายเป็นของฉันแล้ว...อย่าลืมมันล่ะ" จีนถอนหายใจยาว รู้ดีว่าในตอนนี้ไม่ว่าเขาจะพยายามแค่ไหน ก็ไม่มีทางหนีไปจาก "ไฟรัก" ที่แสนเอาแต่ใจของริค คอนติ ได้อีกแล้ว ริคไม่ใช่แค่มาเฟียผู้หล่อร้าย แต่เขาคือผู้ที่จุดประกายความปรารถนาในตัวจีน ค วามรู้สึกนั้นรุนแรงเกินจะดับลง “ผมคงไม่มีทางหนีไปจากคุณได้... ใช่ไหม?”

พรพระพายเอ่ยขึ้น พร้อมทั้งตั้งท่าจะลุก "ไม่ๆ พายอย่าอยู่ห่างพี่" มาเฟียหนุ่มดึงรั้งภรรยาไว้แล้วซุกหน้าเข้าหาเนินอกของเธอ โดยไม่สนใจสายตาของตรัยคุณกับป้าแช่มเลย แล้วยังมีวินกับบาสที่ชะเง้อคอดูอาการของเจ้านายอยู่ห่างๆ

มาเฟียตัวร้ายทิ้งไป สวมจิตวิญญาณคุณพ่อหุ่นหมีที่ชอบเอาอกเอาใจลูก นี่ละหนา… ผู้ชายที่ว่าร้ายก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับลูกสาวตัวน้อยอยู่ร่ำไป มีลูกสาวคนเดียวก็แบบนี้แหละ ถ้าไม่ให้หลงลูกแล้วจะให้ไปหลงใครกันล่ะ

ชายวัยกลางคนเงยหน้าจ้องมองมาเฟียหนุ่มผู้ซึ่งที่พรากลูกชายอันเป็นที่รักของตนไปตลอดกาลไม่มีวันหวนกลับมา ความเเค้นนี้ไม่มีวันจางหายไปจากใจของเขา ต่อให้ตัวต้องตายอยู่ตรงนี้ เขาก็จะจองล้างจองผลาญสกายไปทุกภพทุกชาติ "งั้นมึงก็คิดผิดเเล้วล่ะ เพราะกูจะส่งมึงไปลงนรกตา มลูกชายของมึง" มาเฟียหนุ่มหัวใจเย็นชาไม่เเคร์ว่าจะเคยฆ่าลูกชายของศัตรู เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าคนไหนคือลูกชายของมัน เพราะเขาฆ่าคนมามากมาย ส่วนใหญ่คือคนที่ทรยศต่อเขา

ทั้งสองคนรับปากฉันในทันทีด้วยท่าทางจริงจัง “แน่ใจนะ ฉันเป็นพวกตรง ๆ ชอบไม่ชอบอะไรพูดตรงหมด ด่าคือด่า เกลียดคือเกลียด ไม่ยอมคน อาจมีเรื่องกับคนอื่นไปทั่วรับได้เหรอ” “โอ๊ย แค่นี้เองรับได้ย่ะ” รัน “เหมือนกัน” ฟ้า “แต่ถ้าแกคบกับฉันอาจได้รับอันตราย ฉันไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป หรือพ ูดให้เข้าใจง่าย ๆ คือ ฉันเป็นมาเฟีย แกรับได้เหรอ ฉันไม่บังคับ แล้วแต่พวกแก”

ริสาเม้มริมฝีปากเข้าหากัน ก่อนจะไม่กล้าสบตากับเพื่อนสนิทตัวเอง “แกรักคุณโรมันใช่ไหม” “มันตลกมากเลยใช่ไหมเวเลน ที่เราดันไปรักคนที่เอาแต่ทำร้ายตัวเอง” “ไม่หรอกริสา ความรักมันไม่ใช่เรื่องผิด”

เด็กสาวสะดุ้งตกใจเธอรีบขยับตัวถอยห่างจากคนตัวโตแต่ทว่าเธอกลับขยับตัวไปไหนไม่ได้เพราะเรียวขาทั้งสองข้างถูกมือหนาเพียงข้างเดียวของมาเฟียหนุ่มรวบเอาไว้ไม่ให้เธอขยับหนีไปไหนได้ "จะได้รู้ว่าใครเป็นนายใครเป็นลูกจ้าง" สิ้นประโยคมาเฟียหนุ่มดันท่อนลำมหึมาที่ยังมีคราบของน ้ำกามติดอยู่กระทุ้งเข้ามาในช่องทางรักบวมช้ำอีกครั้ง