พิษเพื่อนสนิท Novels & Stories

โซดาค่อยๆตะล่อมถาม “มันก็ใช่” โซดาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดคนนึงในชีวิตของฉันเท่าๆกับฉันไว้ใจมันเหมือนเป็นคนในครอบครัวฉันคนนึงได้ “มึงตอบกูมาตามตรงนะ”

เสือที่ชอบเคี้ยวเหยื่อเนื้อหวานอย่างฉลามไม่ควรพลาดถ้าหากร้านเหล้าที่เพื่อนสาวไปเมื่อคืนมันดีเหมือนในรูปที่เธอโพสต์ลง! "เปล่า ไปกับเพื่อนของเพื่อนอีกที" "นี่สรุปมีเพื่อนกี่คน พักนี้อ้างเพื่อนตลอด" "เถอะน่า เพื่อนแหละแกไม่รู้จักหรอก" "แล้วมึงนี่คือเป็นเหี้ยไร ทำหน้าหงุดหงิดได้แม่งทุ กเวลา"

หมัดของสิงโตกระแทกลงไปที่ใบหน้าของไผ่รัวๆ ในขณะที่เขาไม่คิดสู้ เพราะไผ่รู้อยู่เต็มอกว่าเป็นฝ่ายผิด จนสิงโตต้องหยุดเมื่อเลือดของเพื่อนซึมติดมาที่กำปั้นของเขา ชายหนุ่มค่อยๆ ทรุดตัวลงไปกับพื้นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลหลั่งออกมา เพราะความรู้สึกเจ็บช้ำในน้ำใจที่มีให้กับไผ่ แต่เขากลับทรยศหักหลัง ทำลายความไว้วางใจที่สิงโตมีให้เพียงเพราะผู้หญิงอย่างใบหม่อน "มึงเป็นเพื่อนรักที่กูไว้วางใจที่สุด กูไม่คิดเลยนะไผ่ว่ามึงจะทำกับกูได้ลงคอ" "กูขอโทษกูไม่ได้ตั้งใจ"

ไอห่านี่นี่มันเป็นเพื่อนฉันจริงไหมไม่เห็นจะตามไปห้ามฉันเหมือนเซย์จิเลย “ซ่าส์จนได้เรื่อง”ไอวินพูดพร้อมกับยื่นมือถือมาให้ฉันดูซึ่งมันเป็นเพจของมหลัยที่กำลังลงข่าวเกี่ยวกับฉันโดยใช้หัวข้อว่าสาวโรคจิตคลั่งรักตามตบแฟนสาวของคนที่ตัวเองชอบอย่างขาดสติ เคเลยฉันกลายเป็นสาวโรคจ ิตไปแล้วสินะเห้อออ

Candy Pub… สายตาคมของโรซานกำลังจับจ้องไปยังร่างเล็กที่นั่งคุยสนุกสนานอยู่กับเพื่อนของเขาหลังจากเข้ามานั่งในผับได้ชั่วโมงกว่าๆ ส่วนเขาตอนนี้นั่งอยู่หน้าบาร์กับพี่ชายที่มองเขาสลับกับสโนว์แล้วถอนหายใจออกมาเกือบร้อยครั้งเห็นจะได้ “กูอยากจะโทษว่าน้องมันผิด แต่เดี๋ยวมึงก็โกร ธกูอีก” ไซรัสเอ่ยขึ้นหลังจากกระดกน้ำสีอำพันเข้าปากแล้วหันกลับมาทางบาร์ “ถ้าวันนั้นน้องมันรอมึง น้องกับมึงก็ไม่ตกอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนี้หรอก”

ไอ้บ้า ดวงตากลมโตหลุกหลิกไปมาเมื่อรู้ดีว่าคนที่เม็มชื่อว่าแบบนั้นคือใคร ปกติมีไว้ติดต่อกันเรื่องอ๊ะอายหาย แต่ตอนนี้เพื่อนเธอไม่ได้หาย “แสน เป็นอะไรแล้วทำไมไม่รับสายล่ะ” “มิจฉาชีพแน่ ๆ” ตอบเพื่อนไปแบบนั้นก่อนจะลุกหนีห่างออกมา และกดรับสาย “รับโคตรช้า!”

ผมแค่นหัวเราะออกมาระหว่างที่เข็นรถมอเตอร์ไซค์ไปเติมน้ำมันที่ปั้มใกล้ๆ ในตอนที่แฮงค์อยู่ ทั้งหน้าผมเต็มไปด้วยน้ำตา ทั้งเสียใจ ทั้งเจ็บใจ เพราะคำว่าเพื่อนนี่ล่ะมั้งไอ้โหน ที่ทำให้ชีวิตกูต้องพังอยู่เรื่อยไป [จบพาร์ท : โหน] “พันไปส่งเราแค่วันนี้พอนะ”

พิษรักมาเฟียร้าย มาร์วิน & พราวมุก เพราะอุบัติเหตุในวัยเยาว์ครั้งนั้นทำให้เธอต้องเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ของมาเฟียอารมณ์ร้ายเอาแต่ใจคนนี้… “พี่จะทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ เราเป็นพี่น้องกันนะ” “เสียใจด้วย ฉันไม่เคยเห็นเธอเป็นน้องสาว แล้วตอนนี้ฉันก็จะเอาเธอทำเมียด้วย”

ระยะปลอดเพื่อน ตอนที่ 16 วันต่อมา คงเป็นเพราะพิษไข้ทำให้ฉันหลับไปตอนไหนไม่อาจทราบได้ ตื่นมาอีกทีสองก็ไม่อยู่แล้ว สายป่านนี้คงจะไปทำงาน ซึ่งนั่นก็ดีแล้วเพราะฉันเองก็กลัวว่าจะปั้นหน้าไม่ถูกอยู่เหมือนกัน ก็สอง… เล่นนอนกอดกันทั้งคืน… และใจเหี่ยว ๆ ของฉันก็ดันปล่อยให้คน เป็นเพื่อนทำ…

ฉันทักวินราวกับว่าเพิ่งเจอหน้าก่อนจะหันไปมองหน้าผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆที่ตอนนี้เกาะแขนวินแน่นยังกับปลิงเห็นแล้วหมั่นไส้กลัวคนไม่รู้หรือไงว่ามาด้วยกัน ชิส์ "สวัสดีค่ะพี่ปันปันหนูชื่อแอลค่ะอยู่ปีหนึ่งคณะบริหารคณะเดียวกับพี่แต่พี่คงไม่รู้จักแอลแต่แอลรู้จักพี่เพราะพี่เป็นเพื่อนส นิทพี่วิน^^" "อืมมม" ฉันตอบสั้นๆ