หวนคืนชาติภพ ขอลบท่านออกจากดวงใจ Novels & Stories

“ข้าขอโทษ ที่ข้าจะพูดก็มีเพียงเท่านี้ หากเจ้าไม่สบายใจละก็ ข้าจะออกจากเคหาสน์พันดาวไปเสียเดี๋ยวนี้ และจะไม่กลับมาให้เจ้าเห็นหน้าอีก” ไม่รู้เหตุใด เพียงแค่รู้ว่าเขากำลังจะจากไปแล้ว นางจึงรู้สึกคล้ายของรักกำลังจะหลุดลอยไปจากมือเช่นนี้

รองเจ้ากรมพิธีการหลี่กล่าว “มิต้องห่วงหรอกเจ้าค่ะท่านพ่อท่านแม่ ข้าจะไม่ยอมให้เขามาทำร้ายข้า” หวนคืนมาชาตินี้แม้จะได้แต่งกับบุรุษที่พึงใจ แต่นางก็สัญญาไว้ว่านางจะรักตัวเอง หากเขาไม่รักแล้วนางก็พร้อมที่จะจากมา

องค์รัชทายาทของแผ่นดินหลับพระเนตรแน่น ดวงใจร้อนผ่าวด้วยคำถามหนึ่งเดียว “ทรงกระทำได้ถึงเพียงนี้เลยหรือพ่ะย่ะค่ะ” น้ำตาไหลรินโดยไร้สุ้มเสียง ‘หากนี่คือวาระสุดท้าย’ ‘ข้าขอให้มีคนปลดแอกแคว้นซ่างหยุนจากราชาผู้ไร้หัวใจผู้นี้’

ขอบคุณที่ให้โอกาสเขาได้กลับมารัก ขอบคุณที่ให้โอกาสคนปากไม่ดีแบบเขาได้สัมผัสกับคำว่าครอบครัว หากย้อนเวลาไม่ได้เขาจะต่อยไอ้กล้าปากหมาที่บอกว่าจะไม่มีวันหวนกลับมารักเธอคนนี้อีก ในเมื่อใจมันรักขนาดนี้ ต่อให้ฟ้าดินพังลงมาก็ฉุดไอ้กล้าไม่อยู่แล้ว… The end… ขอบพระคุณทุกการติดตาม นามป ากกา Sun Su…

เขายื่นมือออกไปลูบผมนางแล้วเลื่อนมาที่ข้างแก้ม ที่นี่มีคนอยู่มากมาย พวกเขาไม่กล้าพอที่จะสวมกอดกัน สังคมสมัยนี้ยังไม่เปิดกว้างจนสามารถแสดงออกได้อย่างอิสระ หลิวหลิ่วยิ้มทั้งน้ำตา “แม้ว่าความจริงแล้วข้าไม่ควรดีใจที่เจ้าถูกเรียกตัวกลับมา แต่ข้ากลับดีใจเหลือเกินที่ได้เจอหน้าเจ้า ข้าดีใจ มากจริง ๆ ที่ฝ่าบาทปลดเจ้าออกจากตำแหน่ง”

“เยว่เอ๋อร์ เจ้าออกไปจากจวนอ๋องเฉินเดี๋ยวนี้ มิตรภาพนายบ่าว และบุญคุณความแค้นต่างๆ ของเมื่อก่อน หายกันทั้งหมด หากเจอกันอีก…ไปจากเมืองหลวงซะ ไม่ว่าจะไปที่ไหน ไปยิ่งไกลยิ่งดี อย่าให้ข้าเห็นเจ้าอีก!” เมื่อสิ้นเสียง นางหลับตา ผ่านไปครู่หนึ่ง มือที่กำแน่นคลายออก ก้าวเท ้าเดินจากไป “พระชายา!”

การออกมาข้างนอกกับคนรักตามคำชวนนั้นไม่ได้ช่วยทำให้อารมณ์ร้อนๆ ของจิณสงบลงได้ กลับกันมันยิ่งทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดไปหมดทุกอย่าง และท่าทีที่ว่านั้นก็ไม่อาจหลุดรอดสายตาของอีกคนไปได้ “ถ้าคุณห่วงยัยนางกับลูก จะกลับไปก่อนก็ได้นะคะ ดวงเข้าใจค่ะ” คำพูดนั้นทำให้คนที่จิตใจกำลังล่ องลอยไปไกลได้สติ มันทำให้เขาต้องรีบสลัดภาพของใครอีกคนออกไปจากหัว เพื่อหันมาให้ความสนใจอีกคนที่เขาควรให้ความสนใจแทน

ื่อให้เจ้าได้มีเวลาคิด” เล่อชุนหลันยิ้มทั้งน้ำตาพร้อมกับความโกรธที่หายไปจนหมดสิ้น นางจะโกรธเขาลงได้เช่นไรเดิมทีแค่สับสนและไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับคนในราชวงศ์ นางถึงตัดสินใจเดินออกมาและประกาศหมั้นกับเขาแต่ใครจะคิดว่าต่อให้เกิดชาติไหนชะตานางก็หลีกหนีไม่พ้นเป็นคนของราช วงศ์เช่นนี้

หนิงอันนั่งหันหลังไม่เอ่ยคำใด มีเพียงรอยยิ้มเศร้าๆ เฉินหยวนก้าวขาออกจากห้องไป หนิงอัน นั่งบนแท่นนั่ง ภายในห้องเงียบงัน ดวงตาเศร้าสร้อย เหม่อมองออกนอกหน้าต่าง “ขอบพระทัยสำหรับทุกอย่างขอบพระทัยสำหรับความรัก แต่หนิงอันไม่อาจหวนคืนจริงๆ ข้าหนิงอันเองก็ไม่อยากให้ทุกอย่างจบล งแบบนี้ แม้จะไม่อาจตัดใจแต่ทุกอย่างต้องใช้เวลาข้าไม่อยากกลับไปเจ็บปวดเหมือนเดิมอีกแล้ว ฉะนั้นควรอยู่ห่างกันเสียจึงดีหวังว่าสักวันจะอภัยให้กับฝ่าบาทได้ แต่ตอนนี้ไม่อาจอภัย”

ผมผิดหวังในตัวฟางเหยียนจนถึงขีดสุด จนไม่อยากยุ่งกับเธออีกต่อไป “เราเลิกกันเถอะ!” “ผมจะออกจากวงการและกลับไปที่บ้านเกิด ขอให้คุณกับฉินอวิ๋นประสบความสำเร็จในเร็ววัน!”