หวนคืนชาติภพ ขอลบท่านออกจากดวงใจ Novels & Stories

“ข้าขอโทษ ที่ข้าจะพูดก็มีเพียงเท่านี้ หากเจ้าไม่สบายใจละก็ ข้าจะออกจากเคหาสน์พันดาวไปเสียเดี๋ยวนี้ และจะไม่กลับมาให้เจ้าเห็นหน้าอีก” ไม่รู้เหตุใด เพียงแค่รู้ว่าเขากำลังจะจากไปแล้ว นางจึงรู้สึกคล้ายของรักกำลังจะหลุดลอยไปจากมือเช่นนี้

รองเจ้ากรมพิธีการหลี่กล่าว “มิต้องห่วงหรอกเจ้าค่ะท่านพ่อท่านแม่ ข้าจะไม่ยอมให้เขามาทำร้ายข้า” หวนคืนมาชาตินี้แม้จะได้แต่งกับบุรุษที่พึงใจ แต่นางก็สัญญาไว้ว่านางจะรักตัวเอง หากเขาไม่รักแล้วนางก็พร้อมที่จะจากมา

องค์รัชทายาทของแผ่นดินหลับพระเนตรแน่น ดวงใจร้อนผ่าวด้วยคำถามหนึ่งเดียว “ทรงกระทำได้ถึงเพียงนี้เลยหรือพ่ะย่ะค่ะ” น้ำตาไหลรินโดยไร้สุ้มเสียง ‘หากนี่คือวาระสุดท้าย’ ‘ข้าขอให้มีคนปลดแอกแคว้นซ่างหยุนจากราชาผู้ไร้หัวใจผู้นี้’

“เยว่เอ๋อร์ เจ้าออกไปจากจวนอ๋องเฉินเดี๋ยวนี้ มิตรภาพนายบ่าว และบุญคุณความแค้นต่างๆ ของเมื่อก่อน หายกันทั้งหมด หากเจอกันอีก…ไปจากเมืองหลวงซะ ไม่ว่าจะไปที่ไหน ไปยิ่งไกลยิ่งดี อย่าให้ข้าเห็นเจ้าอีก!” เมื่อสิ้นเสียง นางหลับตา ผ่านไปครู่หนึ่ง มือที่กำแน่นคลายออก ก้าวเท ้าเดินจากไป “พระชายา!”

การออกมาข้างนอกกับคนรักตามคำชวนนั้นไม่ได้ช่วยทำให้อารมณ์ร้อนๆ ของจิณสงบลงได้ กลับกันมันยิ่งทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดไปหมดทุกอย่าง และท่าทีที่ว่านั้นก็ไม่อาจหลุดรอดสายตาของอีกคนไปได้ “ถ้าคุณห่วงยัยนางกับลูก จะกลับไปก่อนก็ได้นะคะ ดวงเข้าใจค่ะ” คำพูดนั้นทำให้คนที่จิตใจกำลังล่ องลอยไปไกลได้สติ มันทำให้เขาต้องรีบสลัดภาพของใครอีกคนออกไปจากหัว เพื่อหันมาให้ความสนใจอีกคนที่เขาควรให้ความสนใจแทน

ื่อให้เจ้าได้มีเวลาคิด” เล่อชุนหลันยิ้มทั้งน้ำตาพร้อมกับความโกรธที่หายไปจนหมดสิ้น นางจะโกรธเขาลงได้เช่นไรเดิมทีแค่สับสนและไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับคนในราชวงศ์ นางถึงตัดสินใจเดินออกมาและประกาศหมั้นกับเขาแต่ใครจะคิดว่าต่อให้เกิดชาติไหนชะตานางก็หลีกหนีไม่พ้นเป็นคนของราช วงศ์เช่นนี้

หนิงอันนั่งหันหลังไม่เอ่ยคำใด มีเพียงรอยยิ้มเศร้าๆ เฉินหยวนก้าวขาออกจากห้องไป หนิงอัน นั่งบนแท่นนั่ง ภายในห้องเงียบงัน ดวงตาเศร้าสร้อย เหม่อมองออกนอกหน้าต่าง “ขอบพระทัยสำหรับทุกอย่างขอบพระทัยสำหรับความรัก แต่หนิงอันไม่อาจหวนคืนจริงๆ ข้าหนิงอันเองก็ไม่อยากให้ทุกอย่างจบล งแบบนี้ แม้จะไม่อาจตัดใจแต่ทุกอย่างต้องใช้เวลาข้าไม่อยากกลับไปเจ็บปวดเหมือนเดิมอีกแล้ว ฉะนั้นควรอยู่ห่างกันเสียจึงดีหวังว่าสักวันจะอภัยให้กับฝ่าบาทได้ แต่ตอนนี้ไม่อาจอภัย”

ภูมิตัดสินใจ เขาอยากพักรักษาใจ แต่การมีหวานตาอยู่ใกล้ๆ เป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะกลับเป็นเหมือนเดิม คงต้องเว้นระยะห่างเพื่อรักษาบาดแผล วันไหนที่เขากลับเป็นคนเดิมได้ เขาจะกลับมา และเป็นแค่เพื่อนของเธอ “คิดดีแล้วเหรอลูก” สายใจน้ำตาซึม

ไทเฮาถอนหายใจ “ข้าตั้งใจจะส่งคนรับปิ่นคืนมาจากนาง แต่หลงเอ่อร์กลับ เอ่ยคำที่ทำให้ข้าต้องเปลี่ยนใจ” “ฝ่าบาท พูดว่าอย่างไรเพคะ”

น้ำเสียงถามด้วยความห่วงใยเมื่อรู้ว่าลูกสาวคนเดียวนั้นเลือกที่จะเดินออกห่างปัญหา “ค่ะ แพงคิดดีแล้ว ให้แพงกลับไปอยู่ที่นั่นสักพักนะคะ” เธอใช้เวลาตัดสินใจมานานแล้ว เป็นทางออกเดียวที่ไม่ต้องมาเจอกับเขา เป็นทางออกเดียวที่ทำให้เธอลืมเขาได้ ถึงแม้ว่าจะยังไม่หมดไปจากหัวใจ...สักว ันเธอจะลืมเขาอย่างแน่นอน