หวนคืนชาติภพ ขอลบท่านออกจากดวงใจ นิยาย & เรื่องราว

น้ำเสียงถามด้วยความห่วงใยเมื่อรู้ว่าลูกสาวคนเดียวนั้นเลือกที่จะเดินออกห่างปัญหา “ค่ะ แพงคิดดีแล้ว ให้แพงกลับไปอยู่ที่นั่นสักพักนะคะ” เธอใช้เวลาตัดสินใจมานานแล้ว เป็นทางออกเดียวที่ไม่ต้องมาเจอกับเขา เป็นทางออกเดียวที่ทำให้เธอลืมเขาได้ ถึงแม้ว่าจะยังไม่หมดไปจากหัวใจ...สักว ันเธอจะลืมเขาอย่างแน่นอน

น้อยคนนักที่จะได้กลับมา โม่ชางไม่ได้กล่าวประโยคนั้นออกมาเมื่อเห็นรอยยิ้มของนาง “ในหัวใจของข้ามีเขาคนเดียวเท่านั้น ร้ายดีอย่างไรก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของวาสนาเถิด จากกันในวันนี้คงไม่ได้พบกันอีก ข้าขอลา”

ขอบคุณที่ให้โอกาสเขาได้กลับมารัก ขอบคุณที่ให้โอกาสคนปากไม่ดีแบบเขาได้สัมผัสกับคำว่าครอบครัว หากย้อนเวลาไม่ได้เขาจะต่อยไอ้กล้าปากหมาที่บอกว่าจะไม่มีวันหวนกลับมารักเธอคนนี้อีก ในเมื่อใจมันรักขนาดนี้ ต่อให้ฟ้าดินพังลงมาก็ฉุดไอ้กล้าไม่อยู่แล้ว… The end… ขอบพระคุณทุกการติดตาม นามป ากกา Sun Su…

ลลนาสะใจมาก ไหนๆ ก็จะเลิกคบแล้ว ไม่เห็นต้องรักษาน้ำใจ หากพวกมันไม่คืนก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยก็เสียแค่ไม่เท่าไร ดีกว่าต้องเสียทั้งเครื่องเพชรและของแบรนด์เนมหลังตาย ทวงดังๆ ต่อหน้าผู้คนเยอะแยะแบบนี้คงก็ไม่กล้ามายืมเพิ่มอีกแล้วแหละ เมื่อเดินห่างจากกลุ่มเดิมของลลนาออกมา

“จริงสิ หลายปีที่ผ่านมาชายแดนสงบสุข การข่าวจากแคว้นเจิ้งก็ไม่มีทีท่าว่าพวกเขาจะส่งกองทัพมาแก้แค้นแคว้นของเราอีก พี่เลยอยากขอลาออกกลับไปดูแลท่านตาซึ่งอายุมากแล้วที่ไห่หลง เจ้าคิดอย่างไรน้องหญิง” “อืม หากท่านพี่สามารถลาออกได้ก็ดีไม่น้อยเจ้าค่ะ ข้าเบื่อเมืองหลวงเต็มที”

“ขอบคุณท่านแม่ทัพที่มิถือโทษโกรธข้าต่อเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด แต่ข้าขอให้สัญญาว่าหลังจากนี้จะต้องเอาคืนคนพรรคมารให้ได้และต้องวางแผนโดยรัดกุมยิ่งกว่าเก่า...ถ้าเช่นนั้นแล้วข้าคงต้องขอตัวกลับ เชิญท่านพักผ่อนและหลับให้สบายในคืนนี้ ข้าจะให้คนของข้ามาคอยเฝ้ายามและอำนวยคว ามสะดวกให้ท่านเพื่อความอุ่นใจ” จิ้นเหอก้มศีรษะลงเล็กน้อยและเมื่อไป๋เจี้ยนจากไปแล้วจึงเหลือเพียงเขาและหลานชายเจ้าสำนักหลวนคุนทำท่าครุ่นคิดสักครู่จึงเอ่ยขึ้น

“จากนี้ไปตำหนักนางสนมของอ๋องจวิ้นเหยาจะไม่มีอีกต่อไป เราได้สั่งปิดแล้วทยอยส่งพวกนางกลับออกไปตั้งตัว ปลดปล่อยพวกนางไปทั้งหมด นับตั้งแต่นี้เราจะมีแต่เจ้าเพียงผู้เดียว อิงเอ๋อร์... ขอให้รู้ไว้เถิดว่าเรารักเจ้าจากหัวใจ ดวงชีวิตทั้งหมดของเรานี้ขอมอบให้แด่เจ้าแล้ว” รับ

ซูเหมยหลันมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “ต่อจากนี้ข้าจะไม่รักท่านอีก คนเย็นชาอย่างท่านจะไปรักใครก็เชิญเถอะ ที่ผ่านมาถือว่าตาข้าไม่ดีเอง”

ในที่สุดก็มลายหายไปจนหมดสิ้น หัวใจของฉันถูกเติมเต็มจนอิ่มเอมด้วยความรักอันบริสุทธิ์นี้ ไม่มีสิ่งใดให้ต้องนึกเสียใจอีกต่อไป ฉันค่อยๆ หลับตาลงอย่างแผ่วเบา ดีเหลือเกิน... ชาติหน้า ฉันจะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้ว

เยว่เฉินเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเห็นใจ “จงเผื่อใจเอาไว้บ้างเถิดคุณชายไป๋ หากวันหนึ่งสวรรค์เรียกตัวนางกลับไป... ท่านอาจไม่มีวันได้พบนางอีกเลยตลอดกาล” ความเย็นเฉียบแล่นปราดเข้าเกาะกุมขั้วหัวใจ นัยน์ตาคมสั่นระริกขณะมองไปยังบานประตูที่ปิดสนิท ลึกๆ เขารู้อยู่เสมอว่านางมีคว ามคิดอ่านที่แปลกประหลาดราวกับมาจากโลกที่เขาไม่อาจเอื้อมถึง