หวนคืนชาติภพ ขอลบท่านออกจากดวงใจ Novels & Stories

คิดว่าชาตินี้จะไม่ได้เจออิณราอีกแล้ว ต้องขอบคุณเพื่อนบ้านคนนั้นที่ทำให้เขาได้เจอเจ้าของหัวใจสักที จะรีบกลับไปตบรางวัลงามๆให้ “หลักจากนี้พี่จะไม่ปล่อยอินไปไหนแล้วนะ พี่จะดูแลอินกับลูกเอง สุดที่รักของพี่.…” ---------------------

น้ำตาลูกผู้ชายไหลอาบแก้มก้อนเนื้ออกซ้ายที่แหลกเหลวอยู่แล้วยิ่งแหลกละเอียดยิ่งกว่าเดิมเมื่อแหวนแทนใจที่เขาสวมให้เธอถอดมันและคืนเขามา “คุณกลับไปเถอะ โลกของคุณหลินอยู่ไม่ได้หรอก” “หลิน หนูคือโลกทั้งใบของเฮีย ฮือ อย่าผลักใสเฮียเลยนะครับ”

“เหตุใดถึงไม่เป็นเหมือนชาติก่อน หรือว่าชาตินี้เขาจะรักข้าแล้วจริง ๆ” ในยามที่รู้สึกว่าจะสูญเสียคนในอ้อมแขนไป เฉินเสวี่ยไป๋ถึงได้ค้นพบหัวใจของตนเอง ว่าไม่เคยลืมเลือนความรักที่มีต่อเขาเลยแม้แต่น้อย เพียงแค่ที่ผ่านมาอยากหลีกหนีให้พ้นจากชะตาเดิมเพียงเท่านั้น

เหอเย่หานสลัดอดีตทิ้งไปชั่วครู่ เดินออกมารับลมที่หน้าต่าง คืนนี้เป็นคืนพระจันทร์เต็มดวง หากได้ร่วมชมจันทร์กับสตรีในดวงใจคงดีไม่น้อย “นางจะคิดถึงข้าหรือไม่” เขารำพันเพียงลำพัง ส่งความคิดถึงบอกผ่านดวงจันทร์ที่กระจ่างอยู่บนท้องฟ้า

คำนำ นิยายเรื่อง ตามดวงใจหวนคืน เป็นภาคต่อของ เล่ห์เสน่หาเพื่อนสาวแม่ และ หลงลีลารักลูกชายเพื่อน ซึ่งเขียนในมุมมองบุคคลที่หนึ่ง เรื่องราวความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นจากความใกล้ชิดสนิทสนมของคนสองคนที่อายุห่างกันสิบปี ทั้งนี้ตัวละครในเนื้อหาไม่มีอยู่จริง เนื้อเรื่องถูก แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้แต่ง โปรดอ่านนิยายเพื่อความบันเทิงเท่านั้น

เซียงฮวาบอกแผนของตนเองให้เขาฟังอย่างไม่ปิดบังแต่คนฟังกลับรู้สึกเจ็บลึกในใจ “เจ้ายังมีใจผูกพันกับโลกมนุษย์อยู่” “ข้ายังตัดพวกเขาออกจากใจไม่ได้เจ้าค่ะ ตอนนี้ยังไม่ได้จริง ๆ” “พวกเขาหรือว่าเขา”

อคับแคบ แม้ชาติภพนี้ครอบครองเขาไม่ได้ แต่ก็ไม่อาจปล่อยมือจากเขาไปเช่นกัน ยามอยู่ ขออยู่ในใจเขาแต่เพียงผู้เดียว ยามตาย ก็ขออยู่กับเขาแต่เพียงผู้เดียว หากข้าโชคดี สามารถเปลี่ยนชะตาชีวิตของตนได้ หากกลับมาได้...ข้าจะไม่ปล่อยเขาให้กับสตรีอื่นเป็นอันขาด” “หากเจ้ากลับมาได้…เจ้าก็

องค์ชายหนุ่มหันกลับไปทอดพระเนตรใบหน้างดงามที่หมดสติอยู่ในอ้อมพระกรของพระองค์ พระหัตถ์หนายกขึ้นลูบไล้ใบหน้านั้นไปมาเบาๆ “ข้าจะพาเจ้ากลับแคว้นฟ่านอย่างแน่นอนชิงเชียง แต่ในยามนี้อยู่กับข้าที่แคว้นฉินนี้ด้วยกันเถิด อย่าจากไปไหนเลย รู้ไหมเมื่อครู่ที่ผ่านมาหัวใจข้าเจ็บปวดมากม ายเพียงใดที่เจ้าบอกลาเพื่อเดินทางกลับแคว้นฟ่าน หากแม้นเจ้าจากข้าไปแล้วไม่กลับมาหาข้าอีก ชีวิตของข้าจะอยู่ต่อไปได้อย่างไรกัน”

ายของตาเองเป็นคนสนิทของคนที่จะถูกวางตัวให้เป็นผู้สืบทอดของท่านผู้นำ แต่ตอนนี้มีแนวโน้มว่าคนแซ่เติ้งจะเป็นฝ่ายชนะ เพื่อความปลอดภัยลูกชายตาส่งคนมารับตาเพื่อส่งตัวตาออกนอกประเทศ ตาอยากจะขอให้หนูอย่ากลับมาที่นี่อีกเพราะมันอาจถูกคนของรัฐบาลเข้ามาจัดการในไม่ช้า ของมีค่า พวกนั้นผู้คนจะกลับมาเห็นค่าในเร็วๆ นี้ และบางส่วนน่าจะถูกเรียกคืนจากรัฐบาลไม่ช้าก็เร็ว วันนี้หนูเอารถเข็นมาด้วยก็ดีแล้ว รีบขนพวกมันกลับไปให้หมดคืนนี้ตาก็จะออกเดินทางแล้ว” คุณตาหูเอ่ยประโยคยาวที่สุดเท่าที่เคยคุยกับชิงชิงมา

ดวงตาหม่นเศร้าที่ไหวระริก มองบ่าวรับใช้ตัวน้อยที่กอบกุมมือบอบบางของนางเอาไว้ หัวใจที่พยายามเข้มแข็งกลับอ่อนแรงลงอย่างไม่อาจห้ามได้ ปล่อยให้น้ำตาไหลพรากออกมาอย่างสุดจะกลั้น "คนผู้นั้นกลับมาแล้วเสี่ยวถาน เขากลับมาแล้ว เมื่อไหร่ข้าจะทำใจให้ลืมเสียที เมื่อไหร่กันที่จะลบภาพเหล่า นั้นออกไปได้ ฮื้อ ฮื้อ"