หวนคืนชาติภพ ขอลบท่านออกจากดวงใจ Novels & Stories

“ซินเอ๋อร์ ขอบใจเจ้าที่ตอบรับความรักของข้า ขอบใจที่เจ้าหวนคืนกลับมาทั้ง ๆ ที่ข้าเป็นฝ่ายปล่อยมือจากเจ้าก่อน” นึกถึงเรื่องในวันวานทีไร ดวงตาคมปลาบมักจะมีน้ำตาเอ่อคลออยู่เสมอ “อย่าร้อง”

เขาไม่แม้แต่จะมองมาที่นางเลยสักนิด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเห็นน้ำตาของนางเลย เขาไม่คิดจะรั้งนางไว้จริงๆ นี่นาง จะต้องกลับอูฉงจริงๆ แล้วอย่างนั้นเหรอ? หลังจากกลับไป มู่หงยื่อไม่มีทางเปิดโอกาสให้นางสามารถออกจากพรรคไป๋ถันได้อีกแล้ว

อลินว่า “กลับมาคราวนี้พี่จะไม่ให้ภิณอยู่ห่างพี่เลย” นัยน์ตาคมหวานซึ่งยามมองดวงหน้าจิ้มลิ้มของหญิงสาวที่รักสุดหัวใจ “ถ้าหายไปอีกคราวนี้จะให้คุณพ่อยิงเลย ไม่ใช่แค่ต่อยหน้าหรอก”

“ข้าได้แต่หวังว่าเจ้าจะไม่อยากกลับไปในที่ที่เจ้าจากมา เจ้าจะไม่คิดถึงผู้คนที่นั่น ผิดจากเมื่อก่อนที่ข้าจะปรารถนาให้เจ้ามีความสุขกับผู้ดีสักคนในต้าเหลียง เจ้าควรไปให้ไกลจากข้า ไกลมากเท่าไรก็ยิ่งดี” “เพราะท่านคิดเช่นนี้ ข้าถึงได้อิจฉาเยว่ฉีนัก” เจี้ยนหยู่ปลอบประโลมนางด้วยจุมพ

“ขอบพระทัยพระชายาที่ทรงเมตตาเพคะ หม่อมฉันอยากกลับไปใช้ชีวิตอิสระที่เมืองนอกด่าน เพียงแต่ว่าคงไม่อาจกลับไปหาครอบครัวได้อีกแล้ว” “ข้าย่อมคิดเช่นเดียวกับเจ้า เลยเตรียมตัวตนใหม่ไว้ให้เจ้าแล้ว รอเพียงเวลาออกเดินทางเท่านั้น”

ฉันอึ้ง “ตอนนี้ล่ะ ถ้าอย่างนั้น ขอลูกคืน มึงจะได้มีชีวิตดีๆ มีความสุขกับคนรักใหม่ อย่าทำมาเสียใจเรื่องวันวายนอีก ทิ้งๆ มันไปอีกครั้ง”

"ข้าหมดเวรหมดกรรมแล้วถงอี เปรียบดังได้ขึ้นสวรรค์ทั้งที่ยังหายใจอยู่เมื่อได้ตัดขาดวาสนารักกับเขาเหตุใดข้ายังต้องหวนคืนกลับไปตกนรกอีก คนเราหากมีโอกาสให้ได้เลือกแล้วยังโง่เขลาเลือกหวนคืนกลับไปกลืนน้ำลายตนเองอีกครั้งก็อย่าได้เรียกข้าว่าหลินหลีฮัวอีกเลย" ถงอีนั้นเมื่อถูกต ำหนิจากสหายรุ่นพี่และผู้เป็นนายย่อมหน้าถอดสีแต่ทั้งหลินหลีฮัวและปิงจีล้วนไม่เห็นใจ คนไม่ดีเหตุใดจึงต้องคิดหวนไปคืนดี และสำหรับหลินหลีฮัวแล้ว ระหว่างนางกับคนเช่นจ้าวหลิวเย่หาได้มีเรื่องใดผิดใจหรือทะเลาะแง่งอนเช่นสามีภรรยาคู่อื่นมาแต่ต้นอยู่

ถังหนิงตวัดสายตาขึ้นมองเขาทันที คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน “เรื่องจางซิ่งเอ๋อร์ยังไม่พออีกเหรอคะ” ทรวงอกของเธอสะท้อนขึ้นลงเบา ๆ ตามแรงอารมณ์ “เธอเป็นผู้หญิงในดวงใจของพี่ แถมตอนนี้เธอยังตั้งใจบินกลับประเทศมาหาพี่โดยเฉพาะ ฉันยอมหลีกทางคืนตำแหน่งให้ แบบนี้ไม ่ดีหรือไง”

หลี่ชงเหอตัดบท “เจ้าไปเตรียมตัวออกเดินทางได้แล้ว” แม้ใจจะเจ็บช้ำแสนสาหัสแต่มิอาจรั้งนางไว้กับตัวได้ เขามิอาจให้อารมณ์เป็นใหญ่เหนือชาติบ้านเมือง มิอาจให้ต้าฮั่นต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่มีเขาเป็นผู้ร่วมสร้าง

ชาตินี้ข้าจึงขอบอกลาอดีตวางทั้งความรัก ไออุ่นจากอ้อมกอด แววตาอ่อนโยนคู่นั้นของท่านให้ปลิวสลายไปกับสายลม ทุกย่างก้าวต่อจากนี้ข้าจะขอภาวนาให้ท่านมีความสุข แม้นว่าท่านจะไม่รับรู้ก็ตาม ซูอินไม่คาดว่าเฉิงอ๋องก็หันกายกลับมา ทว่านางกลับไม่หลบสบประสานสายตาย่อกายทำความเคาร พหันกายเดินกลับเรือน