หวนคืนชาติภพ ขอลบท่านออกจากดวงใจ นิยาย & เรื่องราว

ซินอ้ายน้ำตาอาบแก้มไม่ยอมหนีไปคนเดียว นางจะเห็นแก่ตัวโดยทิ้งมารดาไว้ข้างหลังได้อย่างไร “เจ้าคือดวงใจของแม่เพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ เป็นทั้งชีวิตของแม่ เจ้าตายต่างหากถึงจะเรียกอกตัญญู” นางน่ะแก่ใกล้ถึงฝั่งอยู่รอมร่อ ตายวันนี้หรือวันหน้าก็มีค่าเท่ากัน ฮูหยินซินบอกลาบุตรส าวเป็นครั้งสุดท้าย มือนางสั่นระริกลูบไปตามใบหน้าของซินอ้ายด้วยความอาลัยอาวรณ์ จากกันครานี้ไม่ต่างอะไรกับการจากกันตลอดกาล “ไปเสียแล้วอย่ากลับมาที่นี่อีก ลืมทุกสิ่งทุกอย่างแล้วไปใช้ชีวิตตามที่เจ้าต้องการ”

“ไม่ต้องขอโทษหรอก จะพอทำไม อยากได้ไม่ใช่เหรอ” “ไม่ ไม่ได้อยากได้แบบนี้ ไม่ได้อยากได้แค่ตัว แต่อยากได้หัวใจดวงเดิมกลับมาด้วย หัวใจของนภิศาที่มีแต่คุณเกื้อดวงนั้น”

“อาจารย์ดวงจันทร์คืนนี้สวยยิ่งนักหากมีคนรู้ใจ อยู่ข้างกายคงเป็นสุขไม่น้อย” “ข้าไม่หวังให้ผู้ใดรู้ใจข้า ในเมื่อข้าเองไม่อาจรู้ใจเขา”หยางหว่านถอนหายใจ “หยางหว่านชอบดวงจันทร์คืนนี้เสียจริง”

กงชิงเยวี่ยกล่าว "ข้าต้องการให้เจ้าออกห่างจากบุตรข้า! ใช้โอกาสที่เจ้าจะกลับบ้านครานี้ จงไปให้ไกลแสนไกล! อย่าได้หวนกลับมาอีกเลย!" "เจ้าค่ะ" หลินซวงเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นสบตานาง ดวงตาแน่วแน่ไร้ความลังเลแม้สักน้อย

เดิมทีเซี่ยจือหลานรู้สึกว่าการจากไปเฉย ๆ ยังมีความแค้นติดค้างอยู่ในใจ ไม่คิดว่าจะยังอีกวิธีหนึ่ง นี่จึงรู้สึกดีใจขึ้นมาอย่างสุดระงับ ต่อให้ต้องออกไปจริง ๆ นางก็อยากให้สองคนนั้นต้องชดใช้! “พระชายารัชทายาท ขอบพระทัยท่านมาก!”

“ข้ามิได้เอาแต่ใจ เซี่ยชิงเยี่ยน แต่ไหนแต่ไรเป็นท่านเองที่บอกว่าคนที่ท่านรักมิใช่ข้า ข้าก็หลีกทางถอยตำแหน่งให้สมดั่งใจปรารถนาของท่านแล้ว ยามนี้ข้ามีชายในดวงใจ จึงไม่มีทางกลับไปรักท่านได้ดั่งเช่นวันวานอีก” เซี่ยชิงเยี่ยนเพิ่งหวนคืนจากสมรภูมิ ทั่วร่างยังคงตลบอบอวลด้วยไอ

นางเอ่ยเบาๆ พลางเบือนหน้าหนี หยางเฟยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แววตากะล่อนกลับมาอีกครั้ง "เสื้อขาดไม่เป็นไร... ขอเพียงใจเจ้าอย่าขาดจากข้าก็พอแล้วล่ะ ยอดดวงใจ" "ใครคือยอดดวงใจของท่านกัน! กลับจวนไปได้แล้ว!"

เยว่เฉินเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเห็นใจ “จงเผื่อใจเอาไว้บ้างเถิดคุณชายไป๋ หากวันหนึ่งสวรรค์เรียกตัวนางกลับไป... ท่านอาจไม่มีวันได้พบนางอีกเลยตลอดกาล” ความเย็นเฉียบแล่นปราดเข้าเกาะกุมขั้วหัวใจ นัยน์ตาคมสั่นระริกขณะมองไปยังบานประตูที่ปิดสนิท ลึกๆ เขารู้อยู่เสมอว่านางมีคว ามคิดอ่านที่แปลกประหลาดราวกับมาจากโลกที่เขาไม่อาจเอื้อมถึง

"ดังนั้นตอนนี้เชิญคุณกลับไปเถอะ ชาตินี้ทั้งชาติ ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณอีกแล้ว" เผยซือเหนียนรู้ดี ว่าตัวเองในตอนนี้ ไม่มีสิทธิ์จะไปขอร้องให้เจียงเสวี่ยอีให้อภัยเขาอีกแล้ว

เยว่เฉินเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเห็นใจ “จงเผื่อใจเอาไว้บ้างเถิดคุณชายไป๋ หากวันหนึ่งสวรรค์เรียกตัวนางกลับไป... ท่านอาจไม่มีวันได้พบนางอีกเลยตลอดกาล” ความเย็นเฉียบแล่นปราดเข้าเกาะกุมขั้วหัวใจ นัยน์ตาคมสั่นระริกขณะมองไปยังบานประตูที่ปิดสนิท ลึกๆ เขารู้อยู่เสมอว่านางมีคว ามคิดอ่านที่แปลกประหลาดราวกับมาจากโลกที่เขาไม่อาจเอื้อมถึง