อารมณ์ครอบครัว Novels & Stories

วันที่โรคหอบของฉันกำเริบ คือวันที่โจวสืออานพาแสงจันทร์ขาวของเขาไปตรวจครรภ์ และยาช่วยชีวิตของฉันอยู่กับเขา หลังจากนั้น ฉันมองดูโจวสืออานตามหาฉันไปทั่ว ถึงกระทั่งเมื่อรู้ว่าฉันท้อง เขาก็กลายเป็นคนเสียสติ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาก็มีคนเฝ้าหลุมศพฉันเพิ่มมาหนึ่งคน

สามปีที่แล้ว ข้าเป็นน้องสาวที่รักที่สุดของซูเฉิงหมิง เสนาบดีกระทรวงยุติธรรม สามปีต่อมา ข้ากลายเป็นหญิงผู้ทรยศที่ต้องหลบหนีจากความผิด และยังเป็นคนที่เขาเกลียดที่สุด ไม่มีใครกล้าเอ่ยชื่อข้าต่อหน้าเขา แต่ไม่มีใครรู้ ว่าก่อนหน้านี้สามปี ข้าได้ตายไปแล้ว ร่างของข้าถูกยิงด้วยลูกธนูหลายร้อยดอก เลือดถูกดูดออกจนแห้งเหือด แม้กระทั่งศพยังถูกสุนัขป่ากัดและทิ้งลงจากหน้าผาสูง จนกระทั่งเดือนก่อนพิธีบรรลุนิติภาวะของน้องสาวต่างสายเลือดที่พี่ชายได้เลี้ยงดู ข้าจึงถูกค้นพบว่าเหลือแต่กระดูก ……

พี่สาวของฉันเสียชีวิตในปีที่เราสองคนหนีเรียนเพื่อออกไปเล่นกันตอนอายุสิบขวบ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา แม่ก็โอนย้ายความแค้นที่มีต่อการจากไปของพี่สาวมาลงที่ฉัน เธอเชื่อว่าฉันเป็นต้นเหตุที่ทำให้พี่สาวตาย แม่ปฏิบัติกับฉันเหมือนเป็นคนรับใช้ จากนั้นไม่นานก็รับเด็กสาวที่ว่านอนสอนง่ายมาเลี้ยงแทนที่พี่สาวของฉัน แม่ไม่ลังเลที่จะพรากทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของฉันไป แม้กระทั่งจะให้ฉันบริจาคไตเพื่อช่วยลูกบุญธรรมที่เธอรักที่สุด! ก็ได้ ในเมื่อแม่ต้องการ ชีวิตนี้ของฉันก็ขอคืนให้แม่ไป! จนกระทั่งฉันสิ้นลมหายใจ แม่ถึงจะหันกลับมามองฉันอีกครั้ง

ในวันเกิด ฉันกับน้องสาวบุญธรรมประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เปลวไฟลามมาถึงตัวฉันแล้ว แต่คู่หมั้นกลับชี้ไปที่เบาะนั่งข้างคนขับแล้วพูดว่า "ช่วยเจียวเจียวก่อน เธอเป็นโรคหัวใจ" หลังจากฟื้นขึ้นมา ใบหน้าของฉันก็เสียโฉมไปจนหมดสิ้น และมีชีวิตอยู่ได้อีกอย่างมากแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น ต่อมาเพื่อผลประโยชน์ของทั้งสองครอบครัว ทุกคนในบ้านจึงตัดสินใจให้น้องสาวบุญธรรมแต่งงานแทน คู่หมั้นลูบผ้าก๊อซที่พันอยู่เต็มหน้าฉันด้วยความปวดใจ และให้สัญญากับฉันว่า "รอให้คุณหายดี ตำแหน่งคุณนายเสิ่นก็ยังเป็นของคุณนะ" ฉันยิ้มและตอบตกลง ฉันถึงขั้นยกหุ้น อสังหาริมทรัพย์ทั้งหมด รวมถึงภาพวาดที่ยังไม่เคยเผยแพร่ให้เป็นของขวัญก่อนแต่งงานแก่น้องสาวบุญธรรม เธออาศัยภาพวาดของฉัน ก้าวขึ้นเป็นศิลปินผู้ยิ่งใหญ่ที่ทุกคนจับตามอง เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการสัมภาษณ์ของนักข่าว แม่ร้องไห้ด้วยความตื่นเต้น "โชคดีที่ตอนนั้นคนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสไม่ใช่เธอ ไม่อย่างนั้นบ้านเราคงต้องสูญเสียอัจฉริยะไปคนหนึ่งแน่ๆ!" คู่หมั้นก็ประกาศอย่างเปิดเผยว่า เธอจะเป็นคุณนายตระกูลเสิ่นเพียงคนเดียว แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า อัจฉริยะตัวจริงกำลังจ้องมองพวกเขาอย่างเย็นชาอยู่ที่มุมหนึ่ง และของเหล่านั้นที่ฉันมอบให้ด้วยมือของตัวเอง ตั้งแต่แรกเริ่ม ก็คือเครื่องสังเวยที่เตรียมไว้สำหรับการแก้แค้น

สามีของฉันซึ่งเป็นผู้บังคับกองพันในที่สุดก็ตกลงให้ฉันตามไปกับกองทัพ ในเงื่อนไขว่าลูกชายของเราเรียกเขาว่า "พ่อ" ไม่ได้ ฉันแต่งงานกับสามีอย่างลับๆ มาแปดปี คอยดูแลพ่อแม่ของเขาในชนบทตลอดมา หลังจากพ่อแม่ของเขาเสียชีวิต ฉันกับลูกชายอ้อนวอนให้เขาอนุญาตให้เราติดตามกองทัพ เขาตกลงแล้ว แต่เงื่อนไขคือ: "เมื่อไปถึงกองทัพแล้ว พวกเธอเป็นแค่ญาติจากชนบทของผมครับ" ตอนนั้นฉันจึงรู้ว่าเขามีครอบครัวอีกครอบครัวหนึ่งในกองทัพแล้ว ต่อมา ฉันพาลูกชายจากไปโดยไม่หันกลับไปมองอีก ชายผู้เย็นชามาตลอด จู่ๆ ก็เริ่มลนลาน

ตอนที่ฉันถูกคนใช้มีดเฉือนซ้ำแล้วซ้ำเล่านั้น ก็ได้พยายามโทรหาพี่ชาย จนกระทั่งสติของฉันใกล้จะดับลง เขาถึงจะรับสาย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “มีอะไรอีกแล้ว?” “พี่ ช่วย......” คำพูดของฉันยังไม่ทันจบ เขาก็ขัดขึ้นทันที “ทำไมวันๆก็มีแต่เรื่องอยู่ได้? สิ้นเดือนนี้เป็นงานฉลองบรรลุนิติภาวะของเสี่ยวเยว่ ถ้าเธอไม่มา ฉันจะฆ่าเธอ!” พูดจบ เขาก็วางสายอย่างไม่ลังเล ฉันทนความเจ็บปวดไม่ไหว หลับตาลงอย่างตลอดกาล ตรงหางตายังคงมีน้ำตาไหลลงมาอยู่ พี่ไม่ต้องฆ่าฉันตายหรอก ฉันได้ตายไปแล้ว

เพื่อทำให้ฉันแท้ง ลูกชายวัยหกขวบของฉัน ฉินจ้าว จงใจหลอกให้ฉันกินเค้กอัลมอนด์ที่ฉันแพ้ ข้างหน้าเตียงคนป่วย เขาหลบอยู่ด้านหลังสามีอย่าง ฉินซื่อเหนียน สีหน้าตึงเครียด ดื้อดึงไม่ยอมรับผิด “คุณย่าบอกว่า ถ้าแม่คลอดน้องออกมา แม่ก็จะไม่หย่ากับพ่อแล้ว ผมไม่อยากให้แม่เป็นแม่ของผมแล้ว ผมชอบน้าไป๋มากกว่า!” ฉินซื่อเหนียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ลูกเรายังมีได้อีก ส่วนเวยเวย… เขาเหมาะกับการเลี้ยงดูจ้าวจ้าวมากกว่าเธอจริงๆ” ฉันหมดใจอย่างสิ้นเชิง วันถัดมาหลังออกจากโรงพยาบาลก็กลับบ้านไปขนของของตัวเองออกมาจนหมด เหลือไว้เพียงข้อตกลงการหย่า และหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์แม่ลูกเท่านั้น

วินาทีที่คนร้ายทรมานและกำลังจะฆ่าฉัน พ่อที่เป็นหัวหน้าสายสืบและแม่ที่เป็นผู้อำนวยการแพทย์นิติเวช ก็อยู่กับหลินเสวี่ย น้องสาวของฉันซึ่งกำลังเข้าร่วมการแข่งขันพอดี เพื่อเป็นการแก้แค้นของคนร้ายซึ่งเคยถูกพ่อจับตัวไป หลังจากตัดลิ้นของฉัน เขาก็ใช้โทรศัพท์ของฉันโทรหาพ่อ แต่พ่อกลับพูดสั้น ๆ แค่คำเดียวแล้วตัดสายไป “ไม่ว่าวันนี้แกจะมีเรื่องอะไร การแข่งขันในวันนี้ของหลินเสวี่ยน้องสาวแกสำคัญที่สุด!” คนร้ายหัวเราะเยาะ “ดูเหมือนว่าฉันจะจับตัวมาผิดคนแล้ว ฉันอุตส่าห์คิดว่าพวกมันจะรักลูกในไส้มากกว่าซะอีก!” เมื่อมาถึงสถานที่เกิดเหตุ พ่อและแม่ต่างตกใจกับสภาพศพอันน่าเวทนา จึงก่นด่าต่อความเหี้ยมโหดของคนร้าย แต่พวกเขากลับดูไม่ออกว่าเจ้าของร่างศพในสภาพอันน่าเวทนานี้ คือลูกสาวแท้ ๆ ของพวกเขานั่นเอง

หลังจากลูกชายเสียชีวิต เจียงเสวี่ยอีก็เลิกนิสัยทุกอย่างที่เผยซือเหนียนไม่ชอบ เธอไม่คอยตามเช็กเขาบ่อยๆ อีกต่อไป ต่อให้เขาไม่กลับบ้านตอนกลางคืน เธอก็ไม่ร้องไห้ฟูมฟายอีก กระทั่งตอนที่เกิดอุบัติเหตุรถชน ตอนที่หมอบอกให้เธอติดต่อญาติ เธอกลับเพียงตอบอย่างราบเรียบว่า "ฉันเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีญาติค่ะ"

วันเกิดลูกชายอายุครบห้าขวบ เราสามคนพ่อแม่ลูกไปดูฝนดาวตกด้วยกัน ระหว่างที่กำลังดูฝนดาวตกกันอยู่ จู่ๆ มีคนโทรหาสามีฉัน จากนั้นเขาก็รีบออกไปทันที อาการหอบหืดของลูกกำเริบกลางดึก ยาที่มีก็อยู่ในรถของสามี ฉันอุ้มลูกวิ่งไปมาอย่างทุลักทุเลในทุ่งกว้างที่ร้างผู้คน โทรหาสามีครั้งแล้วครั้งเล่า แต่สามีกลับส่งข้อความมาอย่างไร้เยื่อใยว่า “ฉันมีเรื่องด่วน อย่าเพิ่งโทรมากวน” เช้าวันรุ่งขึ้น ในที่สุดสามีก็รับสายฉันสักที แต่เสียงที่ได้ยินดันเป็นเสียงรักแรกของสามี “เมื่อคืนสุนัขฉันป่วยตายกะทันหัน อาอวี่กลัวฉันเศร้าก็เลยอยู่เป็นเพื่อนฉันทั้งคืน เขาเพิ่งจะหลับไปเมื่อกี้นี้เอง ถ้าพี่มีเรื่องอะไร บอกฉันไว้ก่อนก็ได้” ฉันลูบใบหน้าเขียวคล้ำของลูก “บอกเขาว่าเราหย่ากัน”