อารมณ์ครอบครัว นิยาย & เรื่องราว

น้าที่เต้นกระโดดบนสไลด์บ้านลม รุ่นนี้ไม่มีเหนื่อยนะคะ ฮึกเหิมสนุกสนานยิ่งกว่ารุ่นพ่อรุ่นแม่ก็จะรุ่นนี้แหละ โตขึ้นจะขนาดไหนกันลูกฉัน ลูกเพื่อนๆ ฉันมองภาพในงานถึงกับหุบยิ้มไม่ได้เป็นภาพที่เต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความสุขมากๆ รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ บรรยายออกมาจ ากความรู้สึกไม่ถูก ฉันมองไปยังพ่อแม่ครอบครัวฉัน ครอบครัวพี่ราม เหล่าคนสนิท ผองเพื่อน ลูกๆ เต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ มันอิ่มเอมหัวใจอย่างบอกไม่ถูก นี้แหละคือสิ่งที่ฉันฝัน

“มึงใช้อารมณ์ อารมณ์ของมึงทำให้ครอบครัวมึงพัง” “กูเคยพยายามอยากสร้างครอบครัวกับซานิ กูพยายามมากพวกมึงก็เห็น แต่ไม่ว่ายังไงกูกับนิก็ไม่สามารถเป็นครอบครัวอย่างที่เราทั้งคู่อยากให้เป็น นิมีงานของตระกูลที่ต้องรับผิดชอบ กูมีงานมีน้องสาวที่ต้องดูแล ทุกอย่างของเรามันเหมือนกัน จนไม่สามารถปรับเข้าหากันได้ ในเมื่อกูไม่มีความสุขแล้วทำไมกูต้องปล่อยให้ไอ้ไทมีโอกาสเข้าหาน้องสาวกูอีก”

กลอยใจหัวเราะเบาๆ ไม่ต้องครุ่นคิดอีกต่อไป ในเมื่อคิดถึงคำว่าครอบครัว ตัวเลือกของเธอก็มีเพียง… “คุณวากับนีน่าไงคะ” คำตอบของภรรยาส่งผลให้สามียิ้มกว้างขึ้น “พี่ก็เหมือนกัน” “ครอบครัวที่มั่นคงสำหรับกลอยคือความรู้สึกในตอนนี้ ปกติ และดำเนินไปอย่างเป็นธรรมชาติ ทำวันนี้ให้ด ีที่สุด เพราะโลกใบนี้ไม่มีอะไรแน่นอน โดยเฉพาะความรู้สึก”

เสียงใสเอ่ยถาม “ครอบครัวอบอุ่นก็แปลว่า คนในบ้านรักใคร่เอ็นดูเอาใจใส่ซึ่งกันและกันทั้งยามทุกข์และยามสุข ไม่ทะเลาะเบาะแว้งกันไงล่ะครับ บางครอบครัว อาจจะมีทั้งพ่อแม่ลูก แต่ว่าขาดความรักความเอาใจใส่กัน แบบนั้นคิโด้ว่าพวกเค้าจะมีความสุขหรือเปล่าล่ะครับ” หยาดพิรุณเอ่ย ถามลูกชายของเธอ

หรงจือจือคิดว่าตนเองคงชินกับความไร้ยางอายของครอบครัวเขาไปแล้ว อารมณ์จึงสงบไม่ไหวติงใด ๆ ทว่าในตอนนี้ กลับทำให้ฉีจื่อฟู่กลับเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟสุด ๆ

ส่วนฉันรอให้คุณป๋าเดินไปไกลๆ ก่อนถึงจะลงจากรถเดินไปยังห้องสงบสติอารมณ์ตามที่คุณป๋าสั่ง ทุกอย่างที่เป็นอยู่ จะใช้คำว่าฉันตายด้านไปแล้วก็ได้นะ ฉันไม่เคยรู้ว่าการที่เราอยู่กับคนในครอบครัวมันเป็นความรู้สึกแบบไหน แม้แต่ความสุขมันเป็นยังไงฉันก็ไม่เคยได้สัมผัส แต่ฉันก็ไม่ เคยเรียกร้อง

ฉันหันมากอดณีเวียแน่น รู้สึกอึดอัดอย่าง บอกไม่ถูก มือเล็กลูบผมฉันเบา ๆ “มึงใช้หัวใจเลือกอย่าใช้อารมณ์ มึงไม่ต้องห่วงแตง แล้วมึงจะรู้ เวลามึงท้อง เวลาพ่อของลูกอยู่ข้าง ๆ มันมีความสุขแค่ไหน เขาคุยกันทุกวัน เขาสัมผัสกันทุกวัน ครอบครัวนะแตง ถ้าเลือกได้ไม่มีใครอยากเลี้ยงล ูกคนเดียวหรอกแตง” ฉันผละกอดออกมา... ก่อนที่จะหันไปมองเขา ครอบครัวงั้นเหรอ?

ทั้งประหลาดใจ โมโห โกรธแค้น เคียดแค้นชิงชัง หลากหลายความรู้สึกอบอวลรอบกายพวกเขา ทว่าทั้งที่พวกเขารวมกลุ่มกันด่าครอบครัวเฟยหมิงสาดเสียเทเสียแต่กลับไม่มีใครกล้าก้าวออกจากบ้านไปเอาคืนครอบครัวเฟยหมิงสักคน

หานหยุนชียืนมองลูกชายลูกสาว พากันวิ่งไล่จับอยู่ในสนามหญ้าหน้าบ้าน โดยมีพ่อแม่สามีและแม่ของเธอคอยดูแลหลาน ๆ อยู่ไม่ห่าง สีหน้าของพวกเขาอิ่มเอมไปด้วยความสุข “นี้สินะ ความสุขของคนที่มีครอบครัวที่อบอุ่นแสนดี” รอยยิ้มของความสุขปรากฏบนใบหน้าของเธอเช่นเดียวกัน หัวใจพ องโตคับแน่น ที่ได้มีโอกาสมีครอบครัวใหญ่ ครอบครัวที่ทุกคนรักและปรองดองกัน ไม่คิดจะทำร้ายกัน เหมือนในอดีตที่เคยพานพบ

ภาพนี้เธอจะขอมองให้ซึมลึกไว้ในความทรงจำ มันเป็นภาพที่สร้างหลากหลายอารมณ์ให้เธอเหลือเกิน แต่ความรู้สึกที่ชัดเจนมากที่สุดคือความสุข ความสุขที่พ่อลูกได้เจอกันอีกครั้ง ความสุขที่วันนี้ตังเมมีรอยยิ้มที่สดใสให้พ่อของแกและลูกไม่กลัวพ่ออีกต่อไปแล้ว ตังเมดีขึ้นและม ินตราเชื่อว่าอาการกลัวคำว่าพ่อของลูกสาวจะต้องหายเป็นปกติในเร็ววันนี้แน่ คำว่าครอบครัวที่จางหาย วันนี้ค่อย ๆ เห็นเป็นภาพที่ชัดเจนขึ้นและขอให้มันชัดแบบนี้ตลอดไป...