Novel & Cerita อารมณ์ครอบครัว

บรรยากาศความเป็นครอบครัวราบรื่นดี เพราะบ้านทางครอบครัวของฝน มีพื้นที่เยอะ และห้องพักหลายห้อง มันเคยเป็นบ้านหลังใหญ่สำหรับครอบครัวใหญ่ เมื่อทุกๆ คนแยกย้ายกันไป เลยปิดห้องพักว่างเปล่า เมื่อฝนกลับมาพร้อมๆ กับญาติของพ่อแม่ ปอมยกมือไหว้ โน้มตัวลงต่ำสุภาพ ตามด้วยบัวและ พอล ซึ่งเป็นเพื่อนตามมาเที่ยวบ้านด้วย ทำให้พ่อแม่ของฝนยิ้มแย้มหัวเราะร่าเริง มีความสุขมาก หลังจากลูกสาวสอบเสร็จ ปิดเทอมกลับบ้าน

กริ๊ก! และบรรยากาศของครอบครัวแสนสุขก็หายวับราวกับสายลมพัดผ่าน กลายเป็นความอึดอัด กลืนไม่เข้าคายไม่ออกไปเสียอย่างงั้น

นอกจากจะเป็นไปได้ด้วยดีแล้ว ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะดียิ่งขึ้นไปอีก บรรยากาศที่เป็นอยู่มันพิสูจน์แล้วว่าจำนวนครอบครัวที่เพิ่มขึ้นอย่าง 11+1 มันมีค่ามากกว่า 12 พอคิดแบบนั้นทุกคนก็เริ่มเข้าใจความรู้สึกของแมรี่ขึ้นมาทันที อย่างน้อยก็ในกรณีของครอบครัวนี้ ...หรือบางทีมันอาจเพร าะว่าเป็นครอบครัวนี้เลยทำให้มีผลลัพธ์แบบนี้ก็เป็นได้

คืนนี้บ้านหลังนี้ อบอุ่นด้วยลมหายใจของสี่ชีวิต และเต็มไปด้วยความสุขที่เรียบง่ายที่สุด แต่ลึกที่สุด ความสุขของคำว่า “ครอบครัว” จริง ๆ

ฉันสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงของดิน ตอนนี้คงจัดการอารมณ์ของตัวเองได้แล้วสินะ “อื้ม” เอาเป็นว่าตอนนี้ฉันจะยังไม่ก่อเรื่องให้ดินปวดหัวแล้วกัน เนื่องด้วยทั้งเรื่องงานที่โดนกดดัน และเรื่องครอบครัวฝั่งพ่อ ซึ่งฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมดินถึงเข้าไปวุ่นวายกับครอบครัวฝั่งนั้น และไม่รู้ด้วยว ่าดินรู้สึกอย่างไรกับครอบครัวฝั่งนั้น

คนิตรู้สึกว่าสีสันของครอบครัวกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว ก็ยิ้มด้วยการมีความสุข และเดินไปอุ้มหลานมาเล่นด้วยกันทันที " เห็นที่นี่และครอบครัวสุขสันต์ที่ดีที่สุด จะมีความสุขถ้าหากว่าทุกคนได้อยู่ด้วยกัน เข้าใจกันและอภัยให้กัน"

นวลผ่องยิ้มกว้าง ดีใจที่หลายชายจะมีครอบครัว สองแม่ลูกยิ่งกว่ากิ่งก่าเปลี่ยนสี ปรับโหมดอารมณ์ได้เร็วมาก รวมถึงประภาวรรณด้วย

น้าที่เต้นกระโดดบนสไลด์บ้านลม รุ่นนี้ไม่มีเหนื่อยนะคะ ฮึกเหิมสนุกสนานยิ่งกว่ารุ่นพ่อรุ่นแม่ก็จะรุ่นนี้แหละ โตขึ้นจะขนาดไหนกันลูกฉัน ลูกเพื่อนๆ ฉันมองภาพในงานถึงกับหุบยิ้มไม่ได้เป็นภาพที่เต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความสุขมากๆ รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ บรรยายออกมาจ ากความรู้สึกไม่ถูก ฉันมองไปยังพ่อแม่ครอบครัวฉัน ครอบครัวพี่ราม เหล่าคนสนิท ผองเพื่อน ลูกๆ เต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ มันอิ่มเอมหัวใจอย่างบอกไม่ถูก นี้แหละคือสิ่งที่ฉันฝัน

“มึงใช้อารมณ์ อารมณ์ของมึงทำให้ครอบครัวมึงพัง” “กูเคยพยายามอยากสร้างครอบครัวกับซานิ กูพยายามมากพวกมึงก็เห็น แต่ไม่ว่ายังไงกูกับนิก็ไม่สามารถเป็นครอบครัวอย่างที่เราทั้งคู่อยากให้เป็น นิมีงานของตระกูลที่ต้องรับผิดชอบ กูมีงานมีน้องสาวที่ต้องดูแล ทุกอย่างของเรามันเหมือนกัน จนไม่สามารถปรับเข้าหากันได้ ในเมื่อกูไม่มีความสุขแล้วทำไมกูต้องปล่อยให้ไอ้ไทมีโอกาสเข้าหาน้องสาวกูอีก”

กลอยใจหัวเราะเบาๆ ไม่ต้องครุ่นคิดอีกต่อไป ในเมื่อคิดถึงคำว่าครอบครัว ตัวเลือกของเธอก็มีเพียง… “คุณวากับนีน่าไงคะ” คำตอบของภรรยาส่งผลให้สามียิ้มกว้างขึ้น “พี่ก็เหมือนกัน” “ครอบครัวที่มั่นคงสำหรับกลอยคือความรู้สึกในตอนนี้ ปกติ และดำเนินไปอย่างเป็นธรรมชาติ ทำวันนี้ให้ด ีที่สุด เพราะโลกใบนี้ไม่มีอะไรแน่นอน โดยเฉพาะความรู้สึก”