แต่งงานแทนคนอื่น Novels & Stories

" ท่านพ่อ เป็นความผิดของข้าเองเพราะข้าไม่อยากแต่งงานกับหวังชุน ไม่อยากมีสามีพิการ ถึงได้วางแผนกับท่านแม่ให้คนไปรับเยี่ยนฟางมาแล้วก็" " ยอมรับแล้วสินะว่าวันนั้นพวกเจ้าวางยานาง ให้นางสวมรอยเป็นเจ้าแต่งงานแทน"

คนนอนไม่พอเปิดเปลือกตามาค้อนใส่สามี เรียกไม่ผิด เขาเป็นสามีของหล่อนแล้ว การแต่งงานที่แท้จริงคือการจดทะเบียนสมรส ส่วนการจัดงานแต่งนั้นเป็นเพียงการเฉลิมฉลอง พิยดาในตอนนี้มีสิทธิทุกอย่างตามกฎหมายในฐานะภรรยาศรันย์ “ค้อนทำไมคะ ไม่อยากไปฉลองด้วยกันเหรอ”

พิธีแต่งงานไม่มีอะไรเลย ไม่ต้องนิมนต์พระมาให้เปลืองซอง เพราะนี่คือมหกรรมไถ่ถอนหนี้ พ่อแม่ตกลงยอดหนี้ เคลียร์ทรัพย์ค้ำประกัน คืนเครื่องเพชร แลกโฉนด เซ็นสัญญายกเลิกหนี้ บรรดาเจ้าสัวก็เป็นสักขีพยาน ช่วยต่อรองกันดังเซ็งแซ่ เจ้าสาวขัดดอกก็นั่งเอ๋อไปค่ะ พี่โตเพิ่ งเลิกงานกลับเข้ามายังทำหน้างงเลยว่ากำลังทำอะไรอยู่ “งานแต่งไง ดูไม่ออกอ่อ” “ดูเหมือนงานไถ่ชีวิตโคกระบือมากกว่า อ่ะ หิวหญ้ามั้ยเดี๋ยวซื้อให้” “เดี๋ยวถีบ”

งานในวันนี้จะเรียกว่า ‘งานแต่งงาน’ ก็เรียกได้ไม่เต็มปากนัก เพราะเจ้าบ่าวมีภารกิจติดพันไม่สามารถปลีกตัวมารับเจ้าสาวด้วยตนเองได้ ซึ่งทางนั้นก็แจ้งฝ่ายเจ้าสาวมาแล้วเช่นกัน กู้เฉิงค่อนข้างเข้าใจชีวิตของทหารด้วยกันดี เขาจึงบอกให้อีกฝ่ายส่งตัวแทนมาและทำทุกอย่างให้เรียบง่ายก็พอ เ พราะเขาเองก็พูดคุยกับลูกสาวเกี่ยวกับรายละเอียดในวันงานแล้วเช่นกัน

การเห็นบุรุษที่ตนรัก แต่งกับผู้อื่น เป็นเรื่องที่ทรมานอย่างยิ่ง นางจะทนได้อย่างไร “ถ้าเจ้ารับปากข้า คนที่เข้าพิธีแต่งงานกับหลิวเฟิง คือเจ้าที่ปลอมเป็นข้า ส่วนข้าจะนั่งดื่มชารอเวลา ส่วนเรื่องเข้าห้องหอก็แล้วแต่เจ้าเลย อยากทำอะไรก็ทำ”

“คุณจะให้ผมทำอะไรแลกเปลี่ยน” “แต่งงาน แกต้องแต่งงานกับคนที่ฉันเลือกไว้ให้ ไม่งั้นแกจะไม่ได้อำนาจที่แกต้องการ”

เมื่อเสียงระฆังแต่งงานดังขึ้น เจ้าสาวอย่างฉันกลับพบว่า เอเดรียน โมเรตติ เจ้าบ่าวของฉันได้หายตัวไปแล้ว เขาคือดอนแห่งตระกูลโมเรตติ และเป็นผู้ชายที่ฉันรักมานานถึงเจ็ดปี ตามธรรมเนียมของโมเรตติ วันนี้ควรจะเป็นวันที่ฉันได้รับการยอมรับในฐานะภรรยาของดอน แต่ฉันกลับต้องยืนอยู่หน้าแท่นพิธีคนเดียว ในเวลาเดียวกัน แม่ก็ส่งคลิปวิดีโอเข้ามาในแชตครอบครัว ในคลิปนั้น เอเดรียนกำลังคุกเข่าอยู่ในห้องจัดเลี้ยงข้างๆ และบรรจงสวมแหวนของฉันลงบนนิ้วของลิเวีย เวล ฝาแฝดของฉันเอง ญาติมิตรต่างส่งเสียงแสดงความยินดี พ่อของฉันยืนยิ้มอยู่ข้างๆ ทั้งสอง ลิเวียร้องไห้ซบไหล่เอเดรียน โดยมีเขาคอยปลอบประโลมอย่างอ่อนโยน... ราวกับว่าเธอคือเจ้าสาวตัวจริงมาโดยตลอด ฉันดึงผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออก เตรียมจะไปคาดคั้นเอาความจริง แต่แล้วแม่ก

ถึงเขาจะไปซื่อฟาง เขาก็จะนำกองทัพไปด้วยอย่างแน่นอน จะให้เขาไปคนเดียวที่ซื่อฟาง เป็นไปไม่ได้เลย แต่ปัญหาคือ เขากับเจียเหยาเป็นเพียงคู่สมรสในนามเท่านั้น! แบบนี้ไม่จำเป็นต้องมีพิธีแต่งงานเลย! มีเงินไปจัดงานแต่งให้พวกเขา ถ้าเอามาให้เขาแทนจะไม่ดีกว่าหรือ? ให้ตายเถอะ!

“แต่ทุกคนก็รู้ว่ามันไม่ใช่แบบนั้น” “ไม่ใช่แบบไหน... การแต่งงานปลอมๆ แกล้งจดทะเบียนกันเพื่อรอวันหย่า ตบตาผู้ใหญ่นะเหรอแก้ม เธอคิดว่าคนอย่างท่านประธานแกล้งทำจริงเหรอ”

ตอนกำลังใช้ความคิดอยู่ภาพความทรงจำของเจ้าของร่างก็แวบเข้ามาในหัวเธอทันที เธอต้องเข้าพิธีแต่งงานกับผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่เคยเห็นหน้าเลยสักครั้งเดียว หนำซ้ำความทรงจำของเธอยังบอกว่าผู้ชายคนนั้นตาบอด เธอไม่ได้รังเกียจที่เขาตาบอดแต่รังเกียจครอบครัวของเจ้าของร่างมากกว่า เ พียงเพราะไม่อยากให้ลูกสาวแต่งกับคนตาบอดถึงมาบังคับให้อ้ายฉิงคนนี้แต่งแทน และที่เธอนอนอยู่บนเตียงแบบนี้เพราะถูกพี่สาวคนนั้นทำร้ายจนถึงแก่ความตาย