저주 の小説・ストーリー

หึหึ เทวากลั้วขำในลำคอ “ทำไมวะ หรือมึงมีหลักแหล่งลงหลุมแล้วเหรอถึงได้ขำเหมือนไม่สนใจของรางวัลที่กูให้”

“หืม” เกื้อกูลทำหน้าสงสัย คำว่าชลกานต์เขาสะกดผิดอย่างนั้นเหรอ “ผิดตรงไหน ตรงคำว่ากานต์เหรอ ชื่อลูกเขียนด้วยกานต์ที่รัก หรือกาญจนบุรี ถ้าผิดเดี๋ยวเอาไปให้ร้านเขาแก้ให้”

คุณพ่อถามขึ้นทันที “เขาชื่อเหนือเวหา เป็นแฟนของหนูค่ะพ่อ” อันดาตอบกลับไปตามตรงเพราะเธอไม่มีความจำเป็นอะไรต้องโกหก

ภูดิทพูดอ้อนต่อ “ลูกค้าแกบ้าหรือเปล่า เกี่ยวอะไรกัน” “ก็แกดังนี่ อีกอย่างเขารู้ว่าฉันน่ะ เป็นเพื่อนแก” “ไปซื้อกาแฟก่อนไป ขอคิดก่อน” กรวิกาหาทางพูดบ่ายเบี่ยง

​อื้อ ​พิมพ์ตอบเป็นแค่นี้หรือไง ไอ้ณะ ​จะให้พิมพ์อะไรยาวๆ ล่ะ คนกำลังทำงานโว้ย ​เออ ก็นึกว่ากำลังคิดถึงเค้างะ ​จะให้คิดถึงอะไรล่ะ ต้องทำมาหากินปะ ​ก็คิดถึงน่ะสิ ว่าเมื่อคืนไปทำอะไรกันไว้บ้าง ณะไม่คิดจะถามหรือไง

“ตาดนย์” “ฉะ...” “จุ๊บ” คำพูดของเธอหยุดลงเพราะปากได้รูปที่หนวดเครารกครึ้มกดลงมาหนักๆ อย่างรวดเร็ว

ใบข้าวห่มผ้าให้เพื่อนรักด้วยท่าทีใส่ใจ “ขอบใจข้าวมากนะ” “ขอบใจข้าวเรื่องอะไรคะ” “ที่ช่วยดูแลยายแก้ว ดูแลพี่ และดูแลคนในบ้าน” ใบข้าวเป็นคนที่มีความเป็นระเบียบเรียบร้อย เธอทำบัญชีรายรับรายจ่ายได้อย่างคล่องแคล่ว คอยดูแลควบคุมค่าใช้จ่ายในบ้านและเป็นแม่บ้านแม่เรือน ทำงานเก่ง และอ

(ครีม) “ขา” ขา.. ขาเลยเหรอ คุณจะขานเพราะเกินไปแล้วนะครีม ผมชักจะไม่ไหวแล้วนะ คุณเห็นไหมว่าผมนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ทั้งคน แค่ก ๆ ๆ

นิราขู่ “นอนกอดเฉยๆ” เสือยกมือทำท่าเหมือนสัญญา นี่ยอมลดให้ครึ่งนึงเลยนะ

นายหล่ากลืนน้ำลายเฮือก เธอเห็นสภาพการหายใจถี่ของตานี่แล้วไม่น่ารอด หากแล้วเธอก็ต้องผิดหวัง “ผมก็อยากนะ แต่กลัวตายมากกว่า รถคันนี้มีสัญญาณติดตาม” “สงสารฉันเถอะนะ ปล่อยฉันลงที่หมู่บ้านไหนก็ได้” “ไม่ได้หรอก เพราะฉันจะเอาเธอไปให้หัวหน้า” “หัวหน้าอะไร” “หัวหน้าแคมป์ ชื่อพล โทโซเต็ง”