저주 Novels & Stories

คำด่าทอหลุดออกจากปากหญิงสาวอย่างเป็นะรรมชาติแบบไม่ต้องคิด เขาร้ายและเห็นแก่ตัวที่สุด “ครับผมเลว อาบน้ำเสร็จแล้วลงไปกินบะหมี่ข้างล่างนะ อาบให้ตัวหอมๆด้วย เดี๋ยวผมจะตรวจว่าจุดไหนบ้างที่ไม่หอม”

สำหรับคนที่สามของบ้าน เขาชื่อ ธารรวินท์ พิริยะวัฒน์ หรือคุณยม จอมกะล่อนเจ้าเล่ห์อันดับต้น ๆของประเทศ เขานั้นขึ้นชื่อว่าเป็นแบดบอยด์ของสังคมไฮโซเลยก็ว่าได้ เพราะเจ้าชู้ระดับเทพ ควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าในแต่ละวัน แต่ไม่เคยจริงจังกับใครเลยสักคน ปัจจุบันคุณยมอายุ 31 ปีแล้

“ชื่ออะไร” “รองแม่ทัพหยางเกา[1]เพคะ น่ารักดี” ซูเจี้ยนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เอี้ยนเซินฟังแล้วถึงกับหันไปสบตาน้องรอง ต่างฝ่ายต่างกุมขมับปวดหัว บ้าบอสิ้นดี! [1]羊羔หยางเกา แปลว่า ลูกแกะ

โจวเหยาพูดทันที “ก็นั่นน่ะสิ ถึงยังไงซะผมก็เพิ่งเอ่ยผู้สนับสนุนของผมอย่างตระกูลซูไป มีตระกูลซูเป็นผู้สนับสนุน พวกเขาไม่กล้าที่จะละเลยผมแน่” “เอาล่ะ ทุกคนนั่งลงเร็ว!”

เธอโยกไม่ยอมหยุด ควบขี่ท่อนกำยำอย่างไร้ความปราณี "แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก ฮึ่ก ฮึ่ก ฮึ่ก โฮ่กก โฮ่กก โฮ่กกก แฮ่ก แฮ่ก แน่นมาก แน่นมาก อื้ออ แต่..มันมาก อ่า อร๊ายยย"

จิงเจอร์พูดพลางส่ายหน้าแหยงๆ พอถูกชมใบบัวก็ได้แต่ยิ้มเขินๆ ไม่ได้พูดตอบอะไรเพื่อน หลังจากแยกย้ายกันกลับ จิงเจอร์ก็มาส่งที่บ้านของเด็กมัธยมที่เธอรับสอนพิเศษภาษาอังกฤษให้ สอนวันละสองชั่วโมง ได้เงินชั่วโมงละสองร้อยห้าสิบบาทก็ถือว่ารายได้ดีทีเดียว อาทิตย์ห นึ่งสอนสามสี่วันถ้าวันไหนไม่ว่างหรือติดธุระอะไรก็นัดเรียนวันอื่นแทน หลังจากสอนเสร็จใบบัวก็กลับหอพักตามปกติ

ฉันพูเพลางก้มหน้าก้มตา “ไม่ขนาดนั้นได้ยังไงละ เธอเก่งมากเลยนะโมราห์😊” “ขอบคุณค่ะคุณจันทร์”

คิมหันต์เองก็ดูจะเพลินตาไม่น้อย เมื่อเห็นบัวชมพูโน้มตัวลงมาหอมแก้มเด็กคนนั้นทีคนนี้ที ซึ่งผิดกับวิรยา ที่ได้แต่ยืนฉีกยิ้มมองดูชีวิตน้อย ๆ เหล่านั้น อยู่ห่างๆ “เดี๋ยวเดินต่อไปอีกนิดก็ถึงบ้านพ่อเฒ่าจะกอ หรือหัวหน้าหมู่บ้าน ที่คนที่นี่เรียกตำแหน่งนี้ว่า คะแช แล้วล่ะค รับ” พ่อเลี้ยงภูพญาหันมาบอกคิมหันต์ จากนั้นก็ออกเดินนำหน้าทุกคนไปตามทางเดิน เล็ก ๆ ในหมู่บ้านต่อ

ยายนิ่มกำชับสามีด้วยความระแวง เพราะทุกครั้งที่ตาชิตมีเงินมักจะหมดไปกับขวดเหล้าเสมอ หลังจากทานมื้อเย็นที่มีเพียงปลากระป๋อง ทั้งสามก็เตรียมเข้านอน อินทุอรจุดเทียนไขเพื่อใช้เป็นแสงสว่างในการทำการบ้านเช่นทุกวัน บ้านของเธอไม่มีไฟฟ้าใช้ อาศัยเพียงตะเกียงและเทียนไข และเมื่อฝนตกห นัก หลังคาสังกะสีเก่า ๆ ก็เริ่มรั่วซึมลงมา

“ท่านปู่ลดราคาให้ข้านิดหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ ข้าไม่ค่อยมีเงินมากนัก เพราะตอนนี้พ่อข้ายังต้องดื่มยาต้มอยู่น่ะเจ้าค่ะ” “ฮ่า ฮ่า ได้สิ เช่นนั้นข้าคิดแม่หนูแค่สี่ร้อยอีแปะเป็นอย่างไร” “ขอบคุณท่านปู่เจ้าค่ะ นี่เงินสี่ร้อยอีแปะเป็นค่าเช่าล่วงหน้าเจ้าค่ะ อีกไม่กี่วันข้าค่อยย้ายเข้ามานะเจ้าค ะ อย่างไรก็ฝากท่านปู่ช่วยอย่าเพิ่งให้ใครเข้าอยู่นะเจ้าคะ”