로그인공유
บทที่ 7 จุดเริ่มต้นของการแก้แค้น
게시일:
2025-12-09 15:25:171 เดือนผ่านไป
ตึก ตึก ! เสียงเท้าเล็กที่ใส่รองเท้าส้นสูงสีแดงสูงขนาด 3 นิ้ว ก้าวเดินมาเป็นจังหวะเนิบตามเดินตามข้างถนน วันนี้เป็นวันที่เธอเหนื่อยมาก เนื่องจากการประชุมที่บริษัท เธอทำออกมาด้ไม่ดีพอ แถมยังต้องโดนผู้เป็นมารดาต่อว่ากลับมาอีก ดารินใช้ชีวิตเป็นไอด้ามาได้ 1 เดือนเต็ม ไม่เคยมีวันไหนที่เธอได้ใช้ชีวิตเป็นตัวเอง ตั้งแต่ที่คนตัวเล็กก้าวขาเข้ามาในบ้านตระกูลไพศาลสกุลรัตน์ ความอึดอึดมันเริ่มถาโถมเข้ามาในชีวิตของเธออย่างไม่จบไม่สิ้น และดูเหมือนว่าวันนี้มันเลยขีดจำกัดของดารินแล้ว ดังนั้นหญิงสาวจึงเดินออกมาจากบริษัทของไอด้า ด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่งทว่าในใจรู้สึกเศร้าจนถึงขีดสุด เธอเดินมาเรื่อย ๆ อย่างไม่รู้จุดหมายปลายทางเดินมาตลอดเป็นเวลาหลายชั่วโมง โดยไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว บรรยากาศโดยรอบแสงสว่างเริ่มเลือนหายไป ความมืดได้เริ่มคืบคลานเข้ามา จนกระทั่งฝนเริ่มลงเม็ดปรอย ๆ จากนั้นตกแรงขึ้นเรื่อย ๆ ซ่าส์ ซ่าส์ ! เสียงฝนกระทบกับพื้นดิน เม็ดฝนใหญ่ ๆ สัมผัสกับใบหน้าเนียน นั่นทำให้ดารินเงยใบหน้าขึ้นมา สายตาเรียวกวาดมองไปรอบ ๆ พบว่าตัวเองเดินมาไกลจนไม่พบบ้านคนสักหลัง พื้นที่รอบ ๆ เต็มไปด้วยป่า และหญ้าใบแหลมสูงลิบ เท่า ๆ ตัวของเธอ กึก ! เท้าเล็กหยุดเดินชะงัก พร้อมกับยกมือเรียวมาปาดเม็ดฝนออกจากดวงตา เนื่องจากมองไม่เห็นทาง นัยน์ตาสีน้ำผึ้งทอดมองไปข้างหน้าเห็นแสงสีส้มจากไฟด้านหน้าของรถยนต์ สาดเข้ามากระทบกับดวงตาคู่สวยจนทำให้เธอต้องหรี่ตาลงโดยอัตโนมัติ ในจังหวะนั้นเอง รถยนต์คันสีดำ ติดฟิล์มสีทึบ ค่อย ๆ เร่งความเร็วพุ่งเข้ามาชนร่างเล็กที่ยืนอยู่ข้างถนนจนล้มลง ปึง!! ทันทีที่รถยนต์คันหรูพุ่งเข้ามาชน ร่างเล็กก็ล้มลงไปกับพื้นทันที ดารินได้แต่คิดอยู่ในใจ เธอไม่เคยมีเรื่องราวบาดหมางกับใคร แต่ทำไมรถยนต์คันนี้ถึงจงใจพุ่งมาชนเธอ ทว่าอีกใจหนึ่งเธอก็ดีใจ หากว่าวันนี้เธอไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว ทุกอย่างที่เธอหนักใจมันจะหมดไปทันที ฮึก ! เสียงสะอื้นไห้ของคนตัวเล็ก พร้อมกับเลือดสีแดงสดเริ่มไหลออกมาจากศีรษะ ก่อนสติของดารินจะค่อย ๆ ดับไป อีกด้าน “เอายังไงดีครับนาย” น้ำเสียงที่สั่นเครือของลูกน้องโจชัว ถามเจ้านายเพราะเห็นเจ้าของร่างเล็กที่ตนตั้งใจชนเมื่อครู่หมดสติไป พร้อมกับเลือดสีแดงสดไหลออกมากองที่พื้นอย่างไม่หยุด “...” โจชัวนิ่งเงียบ มองหญิงสาวที่ถูกชนอย่างไม่สะทกสะท้านอะไร เพราะแผนนี้เขาคิดเอาไว้ตั้งนานแล้ว และวันนี้จะเป็นจุดเริ่มต้นของการแก้แค้นให้น้องสาวของเขา ‘โจลีนต้องไม่ตายฟรี แค้นนี้คนที่ทำต้องได้รับผลกรรม หากกฎหมายทำอะไรตระกูลไพศาลไม่ได้ เขานี่แหละจะเป็นกฎหมายนั้นให้เอง’ “นายครับ” ชัชชัยเรียกเจ้านายอีกครั้ง เพราะนี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาตั้งใจขับรถชนคน ทว่าเมื่อเหลือบไปมองใบหน้าที่นิ่งเรียบของผู้เป็นเจ้านาย ใบหน้าหล่อเหลานั้นค่อย ๆ ยกยิ้มขึ้นทีละน้อย มันทำให้คนขับรถอย่างชัชชัย ขนลุกขนพองไปทั้งร่าง ชั่วชีวิตนี้สาบานเลยว่าจะไม่กล้าทำให้ตระกูลเพมเบอร์ตันขุ่นเคืองใจ เพราะผลที่ตามมามันคาดไม่ถึงจริง ๆ “ลงไปดู ว่าตายหรือยัง” “ครับนาย” ชัชชัยพยักหน้าก่อนจะเปิดประตูรถลงไปตามคำสั่งของผู้เป็นเจ้านาย ชายวัย 35 ปี นั่งยอง ๆ ยกมือหน้าขึ้นไปอังที่จมูก คนตัวเล็ก เพื่อเช็คว่าเธอยังหายใจอยู่ไหม เมื่อพบว่าเธอยังหายใจอยู่ ตัวเขานั้นเองกลับโล่งใจไปเปราะหนึ่ง เพราะเขาเองไม่ได้อยากเป็นฆาตรกร “ยังหายใจอยู่ครับคุณโจชัว” ชัชชัยตะโกนบอกผู้เป็นเจ้านาย ซึ่งตอนนี้เขานั่งอยู่บนรถ ไม่แยแสคนที่หมดสติอยู่บนพื้นเลย “เอายังไงดีครับ” “เอาขึ้นรถมา” “ครับ” ชายวัย 35 ปี ตอบรับ ก่อนจะช้อนตัวร่างเล็ก จากนั้นเดินไปเปิดประตูทางด้านหลัง ฝั่งที่เจ้านายของตนได้นั่งอยู่ “ใครบอกให้เอามาตรงนี้” น้ำเสียงเรียบตึงของโจชัว ทำเอาชัชชัยหน้าซีดเผือด หากไม่ให้เขาเอาไว้ข้างหลังจะให้เอาไว้ที่ไหน “นายจะให้ผมเอาไว้ที่ไหนครับ หากไม่ใช่ข้างหลัง คงจะเป็นฝากระโปรงรถด้านหลังแล้วนะครับ” “ตามนั้น” “อะไรนะครับ!” ชัชชัยทวนถามอย่างไม่น่าเชื่อ เนื่องจากเขาไม่เคยเห็นเจ้านายเป็นอย่างนี้มาก่อน ตั้งแต่คุณหนูโจลีนจากไป เขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคน แต่ถึงอย่างไรก็คาดไม่ถึงว่าโจชัวจะใจร้ายกับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งได้ถึงเพียงนี้ “ต้องให้พูดซ้ำงั้นเหรอ” เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาย้อนถาม “ครับ ๆ” ลูกน้องที่ไม่กล้าต่อความยาวสาวความยืด ได้แต่พยักหน้ารับอุ้มดารินไปยัดไว้ที่ฝากระโปรงรถทางด้านหลัง ดีหน่อยที่เธอตัวเล็กจึงสามารถเอาตัวเข้าไปได้พอดี หลังจากที่ชัชชัยนำร่างของดารินไปไว้ด้านหลังเสร็จเขาก็รีบวิ่งมายังฝั่งคนขับ ก่อนจะหันไปบอกโจชัวว่า “เรียบร้อยครับนาย” “อืม” โจชัวตอบเพียงสั้น ๆ จากนั้นล้วงโทรศัพท์มือถือกดไปหาลูกน้องให้มาเคลียร์สถานที่ให้เรียบร้อย เพื่อไม่ให้ใครตามตัวผู้หญิงคนนี้เจอ อีกด้านของตระกูลไพศาลสกุลรัตน์ “ว่าไงเจอตัวลูกสาวของฉันไหม” น้ำเสียงอันร้อนรนของเกรียงไกร เร่งถามลูกน้องหลังจากที่ตามหาลูกสาวมาหลายชั่วโมง แต่ไม่เจอตัวเสียที “ไม่เจอเลยครับคุณเกรียงไกร” ลูกน้องคนสนิทตอบด้วยความสุภาพ นั่นทำให้ผู้เป็นบิดาร้อนใจมากขึ้นกว่าเดิม “โอ้ย ฉันว่าหนีไปแล้วแหละ ทำอะไรก็ไม่ดี ไม่เคยได้ดั่งใจ พอเจอปัญหาก็เอาแต่หนี แบบนี้อนาคตจะกล้าไปสู้กับอะไร” คุณหญิงลดานั่งอยู่โซฟาพูดขึ้นมาบ้าง ทำเอาผู้เป็นสามีหัวเสียหันมาขึ้นเสียงใส่ “คุณนี่มันเป็นอะไร นั่นก็ลูกของคุณเหมือนกันนะ คุณคลอดออกมาเอง จะไม่รักลูกบ้างเลยหรือไง” “ลูกของฉันมีแค่ไอด้า กับไอรีน” “คุณหญิง คุณนี่มันจริง ๆ เลย เรื่องในอดีตทำไมไม่ทิ้งมันไปบ้าง” “ก็คุณไม่ใช่หรือไงเป็นคนสร้างมันขึ้นมา” ลดาเถียงอย่างไม่ลดละ ทำให้ไอรีนเป็นผู้เอ่ยปากห้ามศึกระหว่างครอบครัวในครั้งนี้ “คุณพ่อคุณแม่คะ อย่าทะเลาะกันเลยค่ะ ดารินหายไปไม่กี่ชั่วโมง บางทีอาจจะกลับมาเองก็ได้ค่ะ ไปพักผ่อนกันเถอะนะคะ เดี๋ยวไอรีนจะให้เพื่อนช่วยตามหาอีกแรง” “.....” หลังจากที่ไอรีนพูดจบ บรรยากาศภายในบ้านกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง ผู้เป็นแม่เดินเข้าห้องส่วนตัวไป ทางด้านผู้เป็นพ่อก็คงขับรถออกไปด้านนอก ไปนอนที่บริษัทอีกตามเคย ไอรีนได้แต่ถอนหายใจ ทั้ง ๆ ที่รู้ทุกอย่างอยู่เต็มอก แต่ก็พูดออกมาไม่ได้
최신 챕터
บ่วงแค้นพันธนาการรัก บทที่ 41 อย่าจากไปไหนอีกเลยนะ
“เด็กผู้หญิงคนนั้น... คือคุณครับ”ดารินนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น จากนั้นเธอก็เงียบไป รู้สึกเหมือนความทรงจำเก่า ๆ ที่ซุกซ่อนอยู่ในมุมหนึ่งของใจได้กลับมาโผล่ขึ้นมาอย่างช้า ๆ"ไม่... ไม่ใช่..." เสียงหวานพึมพำออกมาเบา ๆ แม้ว่าจะยังไม่แน่ใจ แต่บางสิ่งในตัวเธอก็เริ่มรู้สึกถึงความเชื่อมโยงนั้นโจชัวมองเธออย่างเข้าใจ เขารู้ดีว่ามันคงยากที่จะเชื่อในสิ่งที่เขากำลังพูด เพราะมันคือความทรงจำที่ผ่านมานานหลายปี แต่เขาก็ยังคงยืนยันในสิ่งที่เขารู้“คุณช่วยผมไว้... ตอนที่ผมเกือบจะถูกยิงในคืนนั้น" ชายหนุ่มพูดช้า ๆ พร้อมทั้งทบทวนเหตุการณ์ในอดีตที่คงเคยทิ้งรอยแผลไว้ในหัวใจของเขา "คุณไม่แค่ช่วยชีวิตผมจากการโดนยิง แต่คุณยังพาผมไปที่ปลอดภัยด้วย... ตอนนั้น... ผมไม่รู้หรอกว่าใคร คุณแค่เป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่โผล่มาช่วยผม และ... ช่วยให้ผมรอดชีวิต"ดารินรู้สึกเหมือนใจหวิว ๆ เพราะเธอเองก็นึกภาพเหตุการณ์นั้นออก เธอเคยช่วยเด็กผู้ชายคนหนึ่งเอาไว้ตอนที่เขาถูกลอบทำร้าย แต่เธอกลับไม่ได้รู้จักเขาเลย..."คุณยังจำได้ไหม..."โจชัวถามอย่างระมัดระวัง ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ดาริน ไม
บ่วงแค้นพันธนาการรัก บทที่ 40 อธิบายและขอโทษ
โจชัวมองดารินอย่างใจจดใจจ่อ เมื่อเธอพยักหน้าตอบรับ และเดินไปนั่งที่โต๊ะกลางบ้าน คนตัวสูงรู้สึกเหมือนน้ำหนักในอกที่เขารู้สึกมาตลอดหลายเดือนมันเริ่มเบาบางลง แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้ดีว่าเส้นทางที่จะทำให้ทุกอย่างกลับไปเหมือนเดิมนั้นมันไม่ง่ายเลยดารินนั่งลงเงียบ ๆ โดยที่ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปาก เธอมองหน้าเขา รู้สึกว่ามันถึงเวลาแล้วที่จะได้พูดคุยกันอย่างจริงจัง ทั้งสองคนยังคงค้างคาในเรื่องราวต่าง ๆ ที่ไม่ได้พูดออกมา ความรู้สึกที่ยิ่งบีบคั้นหัวใจ และคำถามมากมายที่ยังไม่มีคำตอบโจชัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินไปที่โต๊ะกลางบ้านและยืนตรงหน้าเธอ ความคิดมากมายหมุนวนในหัว เขาต้องการพูดอะไรบางอย่าง แต่ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง"ดาริน..." เสียงเขานุ่มต่ำ ลึกลงไปถึงใจของเธอ "ผมมีเรื่องอยากจะคุยกับเธอ"ดารินเงยหน้าขึ้นมองเขา ในแววตาของเธอมีความลังเลอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ปฏิเสธที่จะรับฟัง เขาไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกแปลกแยกหรือไม่ต้องการเธอ แต่เรื่องราวที่เกิดขึ้นมันยากที่จะลืมเลือนเธอคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนจะพูดเบา ๆ "คุณโจชัว... ถ้าพูดถึงเรื่องทั้งหมดที่ผ่านมา ฉันรู้ว่าคุณก็มีเหตุผลที่ทำแบบนั้น แต่ไม่ว่าจ
บ่วงแค้นพันธนาการรัก บทที่ 39 ตามหาจนเจอ
สามวันผ่านไป โจชัวยังคงจมอยู่กับงานในห้องทำงาน พยายามใช้หน้าที่เป็นข้ออ้างให้ตัวเองไม่คิดฟุ้งซ่าน แต่ความคิดถึงดารินยังคงวนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลา ระหว่างนั้น หมิง เลขาคนสนิท เดินเข้ามาพร้อมรายงานที่ทำให้โจชัวชะงัก“เจอตัวคุณดารินแล้วครับ” หมิงรายงานพร้อมกับยื่นข้อมูลในมือต่อให้ “วันนี้เธอไปโผล่ที่อำเภอเล็ก ๆ แห่งหนึ่งครับ เห็นเข้าโรงพยาบาล จากนั้นแวะร้านสะดวกซื้อ…มีผู้ชายคนหนึ่งเดินไปด้วยกัน เหมือนจะสนิทกันมากเลยครับ”โจชัวเงยหน้าขึ้น แววตาหงุดหงิดวูบหนึ่ง แต่เขากลับนิ่งกว่าเดิม นิสัยใจร้อนของเขาเหมือนจะถูกแทนที่ด้วยความสงบและความคิดไตร่ตรองมากขึ้น โจชัวสูดลมหายใจลึก พยายามสงบใจ ไม่ตัดสินว่าชายคนนั้นอาจเป็น “ผู้ชายคนใหม่” ของดารินเช่นที่เขาเคยเข้าใจและหึงหวงอย่างไร้เหตุผล“ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร?” โจชัวถามน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่ในแววตายังมีประกายบางอย่างที่แสดงความสงสัย“น่าจะเป็นคนรู้จักของคุณดารินที่หมู่บ้านเดียวกันครับ” หมิงตอบพลางมองใบหน้าเจ้านาย เห็นความมุ่งมั่นในดวงตาของโจชัวที่กลับมาชัดเจนอีกครั้งคนตัวสูงพยักหน้า ใจของเขาเต้นรัวแต่ก็ค่อย ๆ ยับยั้งความรู้สึกให้สงบ เขาตั
บ่วงแค้นพันธนาการรัก บทที่ 38 ตั้งครรภ์
เช้าวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องเข้ามาในบ้าน ยายสาเตรียมอาหารเช้าให้ดารินด้วยความตั้งใจ ทั้งข้าวต้มหมูร้อน ๆ และผักสดจากสวนที่เธอเก็บมาเอง จัดใส่จานเรียงสวยงามบนโต๊ะ ไม่นานนัก ขุนก็ยกถาดอาหารเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้าง"ดาริน ตื่นแล้วเหรอครับ ยายเตรียมของโปรดไว้ให้ทั้งนั้นเลยนะ" ขุนพูดอย่างภูมิใจดารินยิ้มขอบคุณ พลางสูดกลิ่นหอมของอาหารที่ลอยมา แต่แล้วใบหน้าเธอก็ซีดลง อาการคลื่นไส้เดิมกลับมาอีกครั้ง หัวใจเธอเต้นรัว รู้สึกเหมือนทุกกลิ่นและรสทำให้เธออยากเบือนหน้าหนี“ยาย…ดารินขอโทษนะจ๊ะ แต่ดูเหมือนจะทานไม่ลงจริง ๆ" เรียวปากสีหวานเอ่ยอย่างอาย ๆ พร้อมทั้งพยายามกลั้นความรู้สึกไม่สบายในท้องยายสามองอาการของดารินอย่างสังเกต สายตาเธอเต็มไปด้วยความเป็นห่วง "อาการมันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะ หรือว่าลูกจะไม่สบาย ไปหาหมอเถอะนะลูก ยายว่ามันไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ แล้ว"ดารินลังเลเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างจำใจ "ก็ได้จ้ะยาย…ดารินเองก็รู้สึกแปลก ๆ อยู่เหมือนกัน"ยายสามองขุนแล้วยิ้มบาง ๆ "งั้นขุน เอ็งพาดารินไปโรงพยาบาลในตัวอำเภอหน่อยนะ ไปเถอะลูก อย่าปล่อยให้อาการเป็นแบบนี้"ขุนร
บ่วงแค้นพันธนาการรัก บทที่ 37 กลับไปอยู่ต่างจังหวัด
วันรุ่งขึ้น บรรยากาศในบ้านเต็มไปด้วยความเงียบงัน แม่ของดารินมองดูลูกสาวเก็บกระเป๋าด้วยสีหน้าเป็นกังวล ดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักมองลูกสาวด้วยความไม่สบายใจ ก่อนจะเอ่ยถามเสียงแผ่ว“คิดดีแล้วหรือที่จะไปอยู่ต่างจังหวัด?” คุณหญิงลดาถาม ดวงตาคู่นั้นจับจ้องใบหน้าของดาริน เธอรู้ดีว่าลูกสาวกำลังหนีจากบางสิ่งมือเรียวหยุดการเก็บของ มองดูผู้เป็นแม่และยิ้มบาง ๆ “คิดดีแล้วค่ะ...ดารินไม่เหมาะกับที่นี่” เธอเอ่ยอย่างหนักแน่น แม้ว่าในใจลึก ๆ จะยังมีบางอย่างที่ค้างคา แต่การอยู่ที่นี่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกกดทับไว้ด้วยความทรงจำที่ทำให้หัวใจเจ็บปวดคุณหญิงลดาถอนหายใจยาว เดินเข้าไปใกล้ลูกสาว ยกมือขึ้นลูบไหล่ดารินเบา ๆ ด้วยสายตาอ่อนโยน “งั้นอย่าลืมกลับมาหาแม่บ่อย ๆ นะ”เจ้าของใบหน้าสวยพยักหน้ารับคำสัญญา แววตาอ่อนโยนของผู้เป็นแม่ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น เธอรู้ว่าแม่เป็นห่วง แต่เธอก็จำเป็นต้องออกไปเผชิญชีวิตด้วยตัวเองเพื่อค้นหาความสงบและเริ่มต้นใหม่คุณหญิงลดายิ้มทั้งน้ำตา ก่อนจะยื่นมือไปโอบกอดลูกสาวแน่น ในอ้อมกอดนั้นเต็มไปด้วยความรักและความห่วงใย “ดูแลตัวเองดี ๆ นะลูก แม่คงจะคิดถึงดารินมากแน่เลย
บ่วงแค้นพันธนาการรัก บทที่ 36 ที่มาของกำไลข้อมือจากสมุดบันทึกของโจลีน
โจชัวกลับมายังคฤหาสน์เพมเบอร์ตันในยามค่ำคืนที่เงียบสงัด อากาศเย็นชื้นซึมเข้ากระดูก แม้จะเป็นที่ที่เขาคุ้นเคย แต่บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความอึดอัดใจชายหนุ่มใช้เวลาหลายชั่วโมงกว่าจะมาถึง ร่างกายของเขาอ่อนล้าจนเมื่อถึงห้องนอนของโจลีน ก็ก้าวไม่ถึงเตียงดี เขาทิ้งตัวลงกับที่นอนนุ่ม เหลือเพียงแสงอ่อนจากโคมไฟริมเตียงที่ส่องให้เห็นใบหน้าที่ขมวดเข้าหากันอย่างสับสน มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาก่ายหน้าผาก ราวกับหวังจะให้ความกดดันที่รุมเร้าจากภายในหายไปนี่เขาแก้แค้นผิดคนอย่างนั้นหรือ? ภาพเหตุการณ์ซ้อนทับเข้ามาเป็นลำดับ ความโกรธแค้นที่เขาแบกไว้บนไหล่เพื่อเธอคนนั้นมันเป็นความผิดพลาดหรือเปล่า? ความรู้สึกผิดที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนเกาะกุมเข้ามาในจิตใจ โจชัวหลับตาลง แต่เสียงหัวใจกลับเต้นรัว เขารู้สึกถึงความผิดที่ตัวเองก่อขึ้นโดยไม่ตั้งใจ เสียงสะท้อนในใจดังขึ้นว่าตนได้ทำผิดมหันต์"นี่ฉันทำผิดต่อเธอมากใช่ไหม...ดาริน" เขาพึมพำออกมาอย่างอ่อนล้า ความรู้สึกผิดทับถมจนไม่สามารถตัดใจได้ดวงตาของเขาพลันเห็นภาพของดารินในงานล่าสัตว์ครั้งก่อน ความเย็นชาและความไม่ใส่ใจที่เขาเคยแสดงออกมาในตอนนั้นดูเป็นการทำร้ายเธอไปโดยไม
บ่วงแค้นพันธนาการรัก บทที่ 4 ไม่ใช่อย่างที่คิด
“สวัสดีค่ะ คุณหญิงลดา คุณหนูไอริน” เสียงของสาวใช้ดังขึ้นใกล้ๆ ทำให้ดารินหันไปมอง นัยน์ตาสีน้ำผึ้งจ้องไปยังมารดาผู้ให้กำเนิด ความรู้สึกวูบไหวแล่นเข้ามาในใจเธอโดยไม่อาจห้าม คุณหญิงลดาเพียงปรายตามองลูกสาวที่พลัดพรากไปนานถึง 24 ปี ใบหน้าของดารินเหมือนกับไอด้า ลูกสาวคนโตแทบจะถอดแบบกันออกมา แต่สิ่ง
บ่วงแค้นพันธนาการรัก บทที่ 3 สาวน้อยดารินกลับเข้าสู่ตระกูลไพศาล
“คุณหนูครับ ใกล้จะถึงบ้านแล้วนะครับ”เสียงเรียกของลูกน้องประจำตระกูลไพศาลดังขึ้น ทำให้ดารินที่เหม่อลอยมาตลอดการเดินทางสะดุ้งกลับสู่ความเป็นจริง นับตั้งแต่ขึ้นรถจากต่างจังหวัด ความคิดของเธอวนเวียนอยู่กับเหตุการณ์พลิกผันในชีวิตที่ไม่คาดฝัน จากคนที่แทบไม่มีจะกิน วันนี้กลับกลายมาเป็นคุณหนูของตระกูลใหญ
บ่วงแค้นพันธนาการรัก บทที่ 2 ตระกูลเพมเบอร์ตัน สูญเสียโจลีนผู้เป็นที่รัก
ในบรรยากาศเศร้าโศกท่ามกลางสายฝนและความมืดครึ้ม ด้านโจชัว คุณชายเพมเบอร์ตันยืนแน่วแน่อยู่หน้าหลุมศพของโจลีน น้องสาวคนเล็กที่เขารักหมดใจ ชายหนุ่มผู้มีสายตาคมลึกซึ่งซ่อนความเจ็บปวดไว้ในความเงียบ ได้แต่จ้องมองหลุมศพด้วยสายตาเลื่อนลอยและหัวใจที่หนักอึ้งโจฮัน ลูกชายคนกลางในตระกูลเพมเบอร์ตัน เอื้อมมือ
บ่วงแค้นพันธนาการรัก บทที่ 1 ความจริงของดารินคือคุณหนูตระกูลดัง
“ฮึก..ฮือ”เสียงสะอื้นสะท้อนดังก้องหน้าศาลาเผาศพ ร่างบอบบางของดารินสั่นระริก ขณะมองโลงศพที่บรรจุร่างผู้เป็นแม่ถูกเคลื่อนเข้าไปในเตาเผา น้ำตาไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย“ฮึก…คุณแม่คะ อย่าทิ้งดารินไปนะคะ หนูจะอยู่ได้ยังไง…”หญิงสาวพร่ำเพ้อขณะมองมือหยาบกร้านที่เคยใช้ทำงานหนักหาเงินรักษาแม่ที่ป่วยด้วยมะเร็งก
다른 추천
วิศวะร้ายพลาดรัก
Re-match I รีแมทช์84.6K 조회수หลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็กลายเป็นภรรยาคนโปรดของมหาเศรษฐี
กู่หลิงเฟย319.1K 조회수นางบำเรอ BAD GUY
ลำเจียก69.8K 조회수บ่วงเสน่หา คุณชาย อันตราย
ฉี แม่น้ำสายเก่า157.5K 조회수เมื่อแม่เลี้ยงเดี่ยวถูกกล่าวหาว่าเป็นนางร้าย
น้องเหม่ยเหมย339 조회수CAIRO 001 - รักนี้ไม่มีในระบบ
ศรีอักษรรินทร์53 조회수ดีลลับกับนายวิศวะเพลย์บอย | คอปเปอร์xมิเกล
พิชา - Phicha65 조회수ให้รักโอบล้อมตัวคุณ
เด็กหญิงมอมแมม (I'm star)223 조회수
