องค์ชายไร้ใจเช่นท่านไม่มีวันได้ใจข้า

องค์ชายไร้ใจเช่นท่านไม่มีวันได้ใจข้า

last updateHuling Na-update : 2025-03-24
By:  วริษาKumpleto
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
44Mga Kabanata
2.0Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

"แม้ว่าองค์ชายจะได้กายหม่อมฉัน แต่ท่านไม่มีทางได้หัวใจ""ทั้งๆที่เจ้าเป็นพระชายาของข้าแต่เจ้ายังหวนคิดถึงบุรุษอื่นเช่นนั้นหรือ?หึข้าจะทำให้เจ้าลืมมันเอง" "ต่อให้ท่านฆ่าข้าให้ตายอย่างไรข้าก็ไม่มีทางลืม"

view more

Kabanata 1

บทที่ 1 ฎีกาเรื่องขององค์ชายสาม

"Mr. Linton, are you sure you want me to arrange for Sean and Mrs. Linton's wedding in a month's time?" James Linton's secretary, Eric, sounded a little hesitant on the other end of the line.

Standing in front of a French window, James looked at the gradually darkening sky. "Yes. Arrange the best wedding for them. Make sure it's grand."

Eric was a little taken aback, not sure what James was thinking.

Sean Greenwood was the person who James's wife, Wendy Bundred, had cheated on James with.

'Why does Mr. Linton want to hold a wedding for them?' wondered Eric.

"Book a ticket to Wanera for me on the day of their wedding. Also... contact Dr. Anderson for me."

Eric didn't dare ask too many questions. A while later, the call to Dr. Anderson was answered. James then began speaking in Waneran. "Anderson... I want to undergo the memory erasure operation."

"Once you've undergone the operation, you'll forget everything about your wife. Have you made up your mind?"

James remained silent for a while and then said, "Yes."

After the call was hung up, the sky was already dark.

When James walked out of his study, he saw Wendy sitting in front of the dining table with an impatient look on her face.

"Have you made up your mind? I don't like to wait."

James sat in front of her and looked calmly at his wife's face.

A couple of days ago, Wendy suddenly told him the truth.

"I don't want to keep anything from you. Sean's willing to have a child with me. I want to hold a wedding for him. I have your health check report. James, you're infertile and can't have a child with me.

"As the father of the future child, I want to satisfy Sean's request. It's only a wedding, so he can have a child with me. We won't be getting a marriage certificate so he has no effect on your status."

James's hand froze. He was pouring coffee. The coffee cup was overfilled and the coffee spilled everywhere.

He knew that Wendy had never been loyal to him.

The fact was that during the years that they were married, Wendy had continuously been having affairs.

But Sean was a special person.

During the eight years of their marriage, Sean had been a homewrecker for four.

"I've already made the arrangements. Your wedding will be in a month's time. It won't hold you back on... getting pregnant." James forced an extremely faint smile on his face. "I'll make sure you're the perfect husband and wife."

"Finally made up your mind?" Wendy's furrowed brows smoothed out and a smile appeared on her face. "That's great, James. You've been too old-fashioned before."

It was probably because she was in a good mood, Wendy's tone softened.

"I just want a child who's related to me by blood. I'm just holding a wedding with him while having a child of my own.

"You're the one in charge of our company. You should know my feelings for you, James, right? You're the husband who my father personally chose. You were raised under my father's requirements.

"You're my lawfully wedded husband. Don't worry. I won't divorce you because of him."

James sat there quietly, not saying a word.

He and Wendy had been married for so many years, but they had never held a wedding.

But now, he had to arrange a wedding for his wife and a homewrecker.

After being in a little bit of a daze, James quickly raised his head. He tried his best not to show any emotions.

James had always felt that he was very lucky.

He used to be an orphan in the countryside and was adopted by Wendy's father, John Bundred. This caused him to become the adopted son of an affluent family.

He and Wendy grew up together. He protected her and she relied on him.

When both of them were young, James's eyes followed Wendy around and she realized that.

"You like me?"

That day, Wendy was wearing a light-colored dress. Her long hair was hanging loosely down and she was standing under the sunlight.

"Hey, nerd, have you ever kissed?"

Wendy smiled as she threw herself into James's arms and kissed his lips.

James's mind became blank. He held her tightly in his arms. He allowed her to continue the deep and passionate kiss.

He felt that this was only something people who were very intimate could do.

After James graduated from university, Wendy gave him control of her company and trusted him completely.

"People say that one's money will always be in the same place as the person they love. Honey, I've given you everything I have. You're my life. I'll have to rely on you in the future."

James was touched by those words.

John had been critically ill, so they were in a rush to register their marriage and didn't hold a wedding, but James had made a lot of plans for the rest of his life with Wendy.

However, his plans didn't include Wendy keeping their marriage a secret and cheating on him.

When James first discovered that Wendy had cheated on him, he had hoped that Wendy would give him an explanation, but she didn't seem to care.

"James, you're already the CEO of the Bundred Group. You should not dwell on such trivial matters. This is normal amongst the upper-class circle, don't be so naive. You'll always be my husband, the person that I love and trust the most."

'One's money would always be in the same place as the person they love.'

He would always be her husband, the person that she loved and trusted the most.

Those words caused James to endure what Wendy was doing for eight whole years.

No one knew that James was Wendy's husband.

They only knew that the Bundred Group had a daughter which kept on having affairs.

However, James still had hopes and looked forward to the day that Wendy would settle down.

'She's still young. She will come back to me once she decides to settle down,' thought James.

He pretended not to know anything and waited for his wife to come home.

That was until Sean appeared four years ago.

Since then, Wendy never had an affair with anyone else.

She would spend a ton of money on him to increase his popularity. She acted like a huge fan of his.

Now, she even wanted to have a child with him and also hold a wedding.

It was ridiculous.

As Wendy's lawfully wedded husband, James felt like he was a clown.

At that moment, he finally realized that Wendy would never come home.

James was willing to arrange a grand wedding for Wendy and Sean, but he was also planning on leaving Wendy.

He wanted to get as far away from her as possible and forget about her.

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
44 Kabanata
บทที่ 1 ฎีกาเรื่องขององค์ชายสาม
เพราะการถูกเปรียบเทียบของฮ่องเต้ที่เป็นท่านพ่อตำหนิต่อว่าเพราะการกระทำของตัวของเขาเอง ทำให้เขาโกรธแค้นเซ่อเจาหยางผู้ที่เคยเป็นสหาย ที่มักจะโดดเด่นเกินกว่าตนจนเขาวางแผนอยากแย่งทุกอย่างที่สหายเก่ามีมาครอบครองและตำแหน่งองค์รัชทายาทที่ฮ่องเต้ต้องการให้เขารับตำแหน่งแม้ตอนแรกเขาจะไม่คิดอยากได้มันแต่เมื่อไปรับรู้อะไรบางอย่างเขาจึงตั้งมั่นจะปกป้องบัลลังก์และไม่ให้ผู้ใดที่ไม่ใช่เชื้อพระวงศ์มาแย่งไป เขาจึงวางแผนแย่งชิงทุกอย่างมาก่อนที่อีกฝ่ายจะลงมือ แต่ทว่าความโชคร้ายที่ไม่ได้ก่อจึงบังเกิดกับหลังลั่วเออร์ บุตรสาวของใต้เท้าหวังอี้เฉินที่เป็นคนรักของสหายเก่าที่ครองรักกันมาหลายปี และมีการหารือกันว่าหากเขากลับมาจากสนามรบครั้งนี้เขาจะให้ท่านพ่อมาสู่ขอและแต่งนางเข้ามาเป็นฮูหยิน แต่ทว่ากลับเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นเมื่อคนที่นางแต่งด้วยมิใช่เซ่อเจาหยางบุรุษที่นางรักแต่กลับเป็นองค์ชายผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเหี้ยมโหดและเสเพล นางทั้งโกรธทั้งเกลียดที่ไม่สามารถขัดคำสั่งพระราชโองการของฝ่าบาทได้ นางเสียใจแต่ต้องเข้าพิธีสมคลกับองค์ชายแต่ทว่านางตั้งมั่นไม่มีทางที่นางจะมอบหัวใจให้กับเขาเพราะหัวใจของนางมีเพียงแต่เซ่อเจาห
Magbasa pa
บทที่ 2 ถูกเปรียบเทียบ
บทที่ 2 ถูกเปรียบเทียบ"ฝ่าบาททำเช่นนั้นไม่โหดร้ายกับองค์ชายเกินไปหรือพ่ะย่ะค่ะ ถวายบังคมฝ่าบาทถวายบังคมองค์ชายสาม" เสียงปริศนาเดินเข้ามาเอ่ยขึ้นพร้อมโค้งคำนับทั้งสอง"หากองค์ชายสามเป็นบุรุษที่แข็งแกร่งมากความสามารถเสมือนบุตรชายของท่านข้าคงไม่โหดร้ายเช่นนี้ " ฝ่าบาทนั่งลงที่บันลังก์เมื่อเห็นว่าใต้เท้าเซ่อเจิ้งหวางเสนาบดีฝ่ายซ้ายเดินเข้ามา"ฝ่าบาทเอ่ยเกินไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ บุตรชายของกระหม่อมยังต้องเรียนรู้ฝึกฝนอีกมากขอบพระทัยที่ฝ่าบาทเมตตา""หากบุตรชายของเจ้าเป็นบุตรชายของข้าคงดี คงไม่มีเรื่องที่ข้าต้องทุกข์ใจ " ฝ่าบาทเอ่ยเปรียบเทียบเมื่อเห็นว่าบุตรชายของใต้เท้าเซ่อเจิ้งหวางนั้นเก่งทั้งบุ้นและบู้ต่างจากบุตรชายของตนอย่างมาก แต่วาจาที่ฝ่าบาทเอ่ยออกมาทำให้เซียวอี้หรือองค์ชายสามกำมือแน่นพร้อมไม่เอ่ยอันใดเดินออกไปจากท้องพระโรงทันทีเซ่อเจาหยางบุตรชายของใต้เท้าเซ่อเจิ้งหวางตั้งแต่ยังเยาว์เขาเข้ามาในวังหลวงพร้อมบิดา ครั้งแรกที่เซียวอี้เห็นก็ได้ถูกชะตาเชิญชวนเซ่อเจาหยางมาเล่นที่ตำหนักของตนเองบ่อยครั้งแต่ทว่าทุกครั้งกลับต้องเจอวาจาเอ่ยเปรียบเทียบเสมอมา จนกระทั่งเติบเติบอายุสิบห้าหนาว เซ่อเจอหยางสอ
Magbasa pa
บทที่ 3 รอข้าได้หรือไม่ ?
บทที่ 3 รอข้าได้หรือไม่ ?ท้องพระโรงหลังจากที่องค์ชายเซียวอี้เดินออกไป ฝ่าบาทได้ถามใต้เท้าเซ่อเจิ้งหวางที่เขาเข้ามาหาในยามนี้เพราะมีเรื่องอะไร"ใต้เท้าเซ่อเจิ้งหวางท่านมาเข้าเฝ้าข้าเพราะเรื่องอันใดกัน ""ทูลฝ่าบาทขออภัยที่กระหม่อมบุ่มบ่ามเข้ามาโดยไม่ได้ให้ขันทีแจ้งฝ่าบาทแถมยังเข้ามาในยามที่ฝ่าบาทกำลังสั่งสอนองค์ชายเซียวอี้แต่ทว่ากระหม่อมมีเรื่องสำคัญที่ต้องรีบมาเข้าเฝ้าฝ่าบาทที่ทูลเรื่องสำคัญด้วยตนเองพ่ะย่ะค่ะ" ใต้เท้าเซ่อเจิ้งหวางคุกเข่าลงมือประสานกันอยู่กลางอกก้มหน้าเพื่อกราบทูลเรื่องที่ตนมา"ลุกขึ้นมาเถิดแล้วรีบแจ้งเรื่องที่เร่งด่วนให้ข้าฟัง""เรื่องของชายแดนฝั่งทิศเหนือพ่ะย่ะค่ะ บัดนี้ทหารได้เข้ามาแจ้งว่าฝั่งตรงข้ามกำลังก่อสงครามเพื่อแย่งชิงพื้นดินที่ทำกินและอยากขยายอาณาเขตของตนเอง เรื่องนี้เราจะชักช้ามิได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ มิเช่นนั้นเราอาจะเสียต้นน้ำได้และอาจจะทำให้ชาวบ้านที่ทำนาและพืชผักรับผลกระทบพ่ะย่ะค่ะ " ทันทีที่ได้ยินคิ้วของฝ่าบาทขมวดเข้าหากันอย่างกังวลเพราะหากเสียพื้นที่ตรงนั้นไปจริง ๆ แคว้นของเขาต้องรับความทุกข์ยากเป็นแน่"เฮ้อ! เพราะข้าเห็นว่าทั้งสองแคว้นยังพอมีทางปรองดองกั
Magbasa pa
บทที่ 4 คำสัญญา
บทที่ 4 คำสัญญาเจาหยางรับรู้หัวใจของนางว่าสตรีที่เขารักนั้นเป็นห่วงตนเองเพียงใดเขาคว้าร่างนางเข้ามากอดแน่นโดยไม่ได้สนใจสายตาของสาวใช้ที่กำลังเดินตรงเข้ามาใกล้ พร้อมเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา"ลั่วเออร์ข้ารักเจ้า เจ้าคือสตรีนางเดียวที่ข้าจะรับมาเป็นฮูหยินศึกครานี้ข้าทำเพื่อเจ้า " ร่างบางสั่นเทาอยู่ในออมกอดของเขาเริ่มสะอื้นไห้ออกมา"ข้าจะไม่เป็นห่วงท่านได้อย่างไร แต่ในเมื่อมันคือหน้าที่ของท่านหากว่าวันหนึ่งข้าเป็นฮูหยินของท่านจริง ๆ ข้าคงต้องทำใจเรื่องนี้ ข้าจะรอนะเจ้าคะ ท่านอย่าได้อย่ารับบาดเจ็บกลับมาอย่างที่สัญญาไว้กับข้านะเจ้าคะ""ได้สิข้าสัญญา ดูสิใบหน้าที่งดงามของเจ้าเต็มไปด้วยรอยน้ำตาเช่นนี้ได้อย่างไร " เจาหยางผละนางออกจากอ้อมกอดก่อนจะล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้าที่สลักชื่อของเขาอยู่ด้านขวาของผ้า เช็ดหยาดน้ำตาบนใบหน้าของลั่วเออร์อย่างเบามือ ลั่วเออร์เงยหน้าจ้องมองเขาด้วยความห่วงใย"ข้าจะรอนะเจ้าคะวันที่เราจะได้ร่วมเข้าหอเคียงข้างกันจนกว่าจะแก่เฒ่า ""ได้สิ! ข้าไม่ทำให้เจ้าผิดหวังหรอกนะเก็บผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ไว้ข้างกายเจ้าเปรียบเสมือนของแทนกายข้า ข้ากลับมาเมื่อไหร่ข้าจะขอคืน ยามนี้ข้าจะต้อ
Magbasa pa
บทที่ 5 ข้าจะแย่งทุกอย่างที่เป็นของเจ้า
บทที่ 5 ข้าจะแย่งทุกอย่างที่เป็นของเจ้าตำหนักหนานฉียามเฉิน (08.00)เซียวอี้นั่งอยู่ในห้องของตนเพื่อทำการอ่านตำราขงจื้อที่องค์รัชทายาทต้องทำ เพราะเขาได้รับปากท่านพี่จึงอยากทำให้ท่านพี่สบายใจแม้ว่าตัวของเขาเองมิใช่คนที่ดีแต่เขาจะทำหน้าที่ ที่ได้รับมอบหมายให้ท่านพี่ไม่ผิดหวังที่เชื่อมั่นในตัวของเขาก๊อก ๆ "" เสียงดังมาจากหน้าต่างห้องเซียวอี้วางตำราลงที่โต๊ะพร้อมเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเพื่อไม่ให้ผู้อื่นที่อยู่ด้านหน้าตำหนักได้ยิน"เข้ามา" ทันใดนั้นเองหน้าต่างถูกเปิดออกพร้อมร่างบุรุษบึกบึนสวมชุดสีดำเพื่ออำพรางร่างกายพร้อมปกปิดใบหน้ารีบกระโดดเข้ามาด้านในอย่างรวดเร็ว เสียงหายใจเหนื่อยหอบดังออกมาอย่างต่อเนื่อง"ปกติเจ้ามิได้เข้ามาหาข้ายามนี้มีเรื่องอันใดอย่างนั้นหรือทำให้เจ้าเร่งรีบมาหาข้าเช่นนี้" เซียวอี้จ้องมองไปยังร่างใหญ่ เขารีบคุกเข่าลงหนึ่งข้างและตั้งชันเข่าอีกข้างขึ้นพร้อมเปิดใบหน้าให้องค์ชายเซียวอี้ได้เห็น"ทูลองค์ชายที่กระหม่อมเร่งรีบมาเช่นนี้เพราะมีเรื่องสำคัญจะมาแจ้งพ่ะย่ะค่ะ" เซียวอี้ลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินตรงเข้ามาใกล้อย่างสงสัย"เรื่องอันใดกันถึงทำให้เจ้ารอให้ฟ้ามืดไม่ได้รี
Magbasa pa
บทที่ 6 ข้อแม้ที่ข้าจะรับตำแหน่ง
บทที่ 6 ข้อแม้ที่ข้าจะรับตำแหน่งหลังจากที่ลั่วเออร์สวดมนต์ขอพรเพื่อให้คุ้มครองคนรักของนางเรียบร้อยแล้วได้พากันกลับเรือน เมื่อนางขึ้นรถม้าสายตาของลั่วเออร์ได้หันไปเห็นนักพรตคนเดิมอีกครั้งเขาจ้องมองนางจนรถม้าเคลื่อนตัวออกไป"คุณหนูครั้งหน้าเราอย่ามาที่นี่อีกเลยนะเจ้าคะ ข้ารู้สึกว่าที่นี่แปลก ๆ จนน่ากลัวดูนักพรตผู้นั้นที่มาเอ่ยวาจาแปลก ๆ กับคุณหนูสิเจ้าคะจ้องมองเสียจนข้ารู้สึกกลัวไปหมด ""เจ้าเองก็เห็นใช่หรือไม่สายตาของนักพรตที่จ้องมองเราเมื่อครู่ ""เจ้าค่ะ " ลั่วเออร์เองก็รู้สึกไม่ต่างกันจนพ้นสำนักสงฆ์ความรู้สึกของลั่วเออร์ยังคงอยู่ฝั่งด้านไป๋เหลียนที่ตามดูลั่วเออร์ตามคำสั่งที่ได้รับมอบหมายเขาได้ยินทุกคำพูดที่นักพรตเอ่ยกับลั่วเออร์จึงได้เข้าไปถามหลังจากที่เห็นรถม้าของนางเคลื่อนขบวนออกไปไกล"ท่านนักพรตเรื่องที่ท่านเอ่ยมาเมื่อครู่กับแม่นางผู้นั้นหมายความว่าอย่างไรกันขอรับ เช่นนี้ท่านก็สามารถดูให้ข้าได้ด้วยหรือไม่ขอรับ ""ข้าเป็นเพียงนักพรตที่เข้ามาปฎิบัติธรรมเท่านั้นมิได้มีความสามารถทำนายอนาคตผู้ใดได้ " น้ำเสียงตอบกลับมาอย่างเรียบเฉย"แต่เมื่อครู่ข้าได้ยินเต็มสองหูเรื่องที่ท่านเอ่ยกับแ
Magbasa pa
บทที่ 7 พระราชโองการของฝ่าบาท
บทที่ 7 พระราชโองการของฝ่าบาทเรือนตระกูลหวังเช้าวันนี้อากาศดีเช่นทุกวันลั่วเออร์ไปหาท่านแม่ของนางที่ห้อง ท่านแม่ของนางนั้นมักเจ็บไข้ได้ป่วยอยู่บ่อยครั้งจึงไม่ค่อยได้ออกไปที่ใด โชคดีที่ท่านใต้เท้าหวังเป็นบุรุษที่รักครอบครัว ไม่มีอนุเข้ามาเพิ่มจึงไม่มีเรื่องให้ฮูหยินได้ทุกข์ใจ“ท่านแม่วันนี้ข้าทำขนมที่ท่านแม่ชอบมาให้ด้วยเจ้าค่ะ จื่อหลินยกสำรับมาให้ข้า ข้าจะป้อนท่านแม่เอง” ฮูหยินมองบุตรสาวของตนด้วยความเอ็นดู“ลั่วเออร์เจ้าเป็นบุตรสาวที่ข้าภูมิใจยิ่งนัก ทั้ง ๆ ที่ข้าไม่ค่อยมีเวลาอบรมสั่งสอนเจ้าแต่ทว่าเจ้ากลับเป็นเด็กดีเรียนรู้ทุกอย่าง อย่างง่ายดาย”“เป็นเพราะท่านพ่อกับท่านแม่มอบความรักให้ข้ามากเพียงพออย่างไรเจ้าคะ ท่านพ่อกับท่านแม่เองก็เป็นคนดีข้าจึงเป็นคนดีอย่างท่านทั้งสองเจ้าค่ะ ว่าแต่ช่วงนี้ร่างกายของท่านแม่เป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ”“ร่างกายของหญิงชราเช่นข้าก็เป็นเช่นเดิมเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายไม่รู้จะอยู่บนโลกนี้อีกนานเพียงใดมีสิ่งเดียวที่ข้ายังคงเป็นห่วงก็คือเจ้า ยามนี้ลั่วเออร์ของข้าก็ถึงวัยออกเรือนแล้วเจ้ามีใจกับแม่ทัพเจาหยางมานานเมื่อไหร่ทางนั้นจะมาสู่ขอเจ้ากันนะ แค่ก ๆ ” มารดาของลั่วเออ
Magbasa pa
บทที่ 8 ถูกชะตา
บทที่ 8 ถูกชะตาฮองเฮาไม่ได้ถือโกรธนางแต่กลับหัวเราะออกมาอย่างขบขัน"เจ้าช่างอาจหาญต่างจากใบหน้าของเจ้ายิ่งนัก เป็นเช่นนี้ข้ายิ่งชอบเจ้ามากกว่าเดิม ช่างเป็นสตรีที่ดีเสียจริงข้านับถือน้ำใจเจ้าที่มีใจซื่อตรง แม้ข้าจะรู้ว่าการที่พรากเจ้ามาจากคนที่เจ้ารักมันผิด แต่เจ้ารู้หรือไม่โทษของการฝ่าฝืนพระราชโองการเป็นเช่นไร ตระกูลของจะถูกลงโทษแถมยังจะถูกเนรเทศออกไปอยู่ที่แคว้นอื่นอำนาจบารมีที่ท่านพ่อเจ้ามีก็สูญหาย ข้าได้ยินมาว่าฮูหยินท่านแม่ของเจ้าไม่สบายอยู่มิใช่หรือ?" ลั่วเออร์กำมือแน่นแม้คำพูดของฮองเฮาจะบอกว่าไม่อยากพรากนางจากคนที่นางรักแต่เอ่ยออกมาเช่นนี้ราวกับบีบคั้นให้นางทำตามพระราชโองการโดยการใช้อำนาจข่มขู่ ลั่วเออร์หันไปมองใบหน้าของบิดาที่ยามนี้ซีดเซียวหากนางไม่รับราชโองการและทำตาม ท่านพ่อกับท่านแม่ของนางต้องได้รับความเดือดร้อนในคราวนี้ ลั่วเออร์หมดหนทางที่จะหลีกเลี่ยงเหตุใดต้องเกิดเรื่องเช่นนี้กับนางด้วย"ฮองเฮาเพคะที่ทรงเอ่ยมาเพราะจะข่มขู่ให้หม่อมฉันรับพระราชโองการหรือเพคะ ฮองเฮาเป็นมารดาของแผ่นดินและเป็นมารดาขององค์ชายทำเช่นนี้ไม่ทำร้ายจิตใจของหม่อมฉันเกินไปหรอกหรือเพคะ " ลั่วเออร์เอ่ยว
Magbasa pa
บทที่ 9 ใจที่แตกสลาย
บทที่ 9 ใจที่แตกสลายสองวันถัดมา"คุณหนูวันนี้ท่านงดงามเหลือเกิน หากว่างานมงคลวันนี้เป็นงานมงคลของคุณหนูกับท่านแม่ทัพคงจะดีกว่านี้ " จื่อหลินจ้องมองลั่วเออร์ผ่านกระจกหลังจากที่ปักเครื่องประดับบนศีรษะเสร็จสิ้น"ข้าเองก็คิดเช่นเจ้า หากวันนี้ผู้ที่จับมือข้าเดินเข้างานพิธีเป็นท่านแม่ทัพคงจะดี ไม่รู้ว่ายามนี้ท่านแม่ทัพจะเป็นเช่นไรบ้างหากกลับมาพบว่าข้าเข้าพิธีมงคลกับผู้อื่นหัวใจของเขาจะแตกสลายมากเพียงใดนะ เป็นข้าเองที่รักษาสัญญาไม่ได้จื่อหลินข้าฝากจดหมายพร้อมกับผ้าผืนนี้ให้แก่ท่านแม่ทัพด้วยในวันที่เขากลับมา " จื่อหลินมิอาจห้ามน้ำตาของตนได้เพราะเห็นว่ายามนี้คุณหนูของนางพยายามซ้อนความเจ็บปวดเอาไว้ หัวใจของลั่วเออร์เองก็แตกสลายไปหมดสองวันที่ผ่านมานางเอาแต่เก็บตัวเงียบในห้องและออกไปพบฮูหยินที่ห้องพักของนางเมื่อนางเห็นมารดาน้ำตาแห่งความเจ็บช้ำได้ไหลรินออกมาราวกับสายฝน มารดาของนางสงสารนางมากเช่นกัน แต่ทว่าตนเองกลับทำอันใดให้บุตรสาวไม่ได้แม้แต่น้อย จึงเอ่ยบอกให้นางใช้ชีวิตในวังหลวงอย่างระมัดระวังเพราะวังหลังนั้นมีแต่ภัยอันตรายล้อมตัว"อึก อึก ....ฮื้อ ๆ คุณหนูข้าสงสารท่านเหลือเกินเราหนีกันดีมั้ยเจ
Magbasa pa
บทที่ 10 ไม่มีทางได้ใจ
บทที่ 10 ไม่มีทางได้ใจองค์ชายสามเซียวอี้เดินมาที่ลานพิธีพร้อมตั้งขบวนรอพระชายาที่กำลังเดินทางมาในยามนี้มีฝ่าบาทที่นั่งอยู่เคียงข้างฮองเฮาใบหน้าชื่นบานอย่างมีความสุข บุตรชายที่เสเพลวัน ๆ เอาแต่เที่ยวเล่นในวันนี้เขากลับเปลี่ยนแปลงตนเองและเลือกพระชายาด้วยตนเอง ฝ่าบาทเบาพระทัยคิดว่าตอนนี้องค์ชายสามเซียวอี้คิดได้แล้ว ถัดจากเก้าอี้ของฮองเฮามีองค์ชายใหญ่มาร่วมยินดีกับองค์ชายสามด้วยอีกคนแต่ทว่าเหล่าเสนาบดีกลับมีใบหน้าบูดบึ้ง เพราะไม่คิดเลยว่าองค์ชายเซียวอี้จะเป็นผู้เป็นคนแถมยังจัดงานมงคลขึ้นอีก ใต้เท้าเซ่อเจิ้งหวางยืนจ้องมองไปยังองค์ชายเซียวอี้ด้วยใบหน้าที่เคียดแค้น เพราะเขารู้ดีว่าสตรีที่จะเข้าพิธีมงคลในวันนี้คือสตรีที่เป็นคนรักของบุตรชายตนเอง ยิ่งทำให้เขาโกรธแค้นก่อนที่บุตรชายจะออกไปสนามรบได้บอกกล่าวเขาเรื่องการสู่ขอลั่วเออร์บุตรสาวตระกูลหวัง แต่ไม่คิดเลยว่าหลังจากที่บุตรชายของเขาออกไปสนามรบไม่ถึงห้าวันจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ใต้เท้าเซ่อเจิ้งหวางมิได้คิดโกรธแค้นใต้เท้าตระกูลหวังเพราะรู้ดีว่าเรื่องนี้เป็นพระราชโองการของฝ่าบาท ที่พระราชทานงานมงคลนี้ขึ้นมาและเขารู้มาว่าองค์ชายเซียวอี้เป็นคนท
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status