로그인เพราะความโลเลไม่นักแน่นถึงทำให้เขาเสียคนที่รักที่สุดไป เธอคือชีวิตคือลมหายใจของเขา แต่เมื่อเขาหลงผิดไปชั่วขณะมันทำให้เขาต้องสูญเสียเธอไป... เขาจะเอาเธอกลับมาให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม เธอซื่อสัตย์ต่อรักในวัยเด็ก เธอทำตามสัญญาทุกอย่าง แต่เขาไม่ ไม่เลย ในเมื่อความซื่อสัตย์ของเธอตอบแทนด้วยเจ็บปวด เธอทน อดทนจนถึงที่สุด รักเขาแต่เขาไม่รัก ก็ไม่รู้จะทนไปเพื่ออะไร
더 보기เปรมา เทวานุกูล นางร้ายสาวหน้าสวยที่ใครต่อใครมักด่าทอด้วยถ้อยคำรุนแรง เพราะผลงานการแสดงอันยอดเยี่ยมในชุดราตรี เกาะอกสีดำเป็นประกายระยิบระยับดุจดวงดาวบนฟากฟ้า โชว์เนินอกอวบอิ่ม และเรียวขาอันงดงาม เธอยืนโดดเด่นอยู่บนเวทีใหญ่ในค่ำคืนพิเศษท่ามกลางแสงสปอร์ตไลท์ที่สาดส่องมา
ตอนแรกที่รู้ว่าตนเองถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลอีกครั้งในปีนี้เธอก็ยังไม่คิดว่ามันจะตกมาถึงมือตนเอง จนนาทีที่ถูกประกาศชื่อความรู้สึกมากมายก็กระแทกเข้าสู่หัวใจ เสียงปรบมือ คำชื่นชมยินดีที่ได้รับมันทัชใจจนนางร้ายอย่างเธอน้ำตาซึม“ดิฉันสัญญาว่าจะพัฒนาฝีมือด้านการแสดงของตัวเองให้ดี
ยิ่ง ๆ ขึ้นไปค่ะ รางวัลนี้มีความหมายต่อดิฉันมาก เพราะคือรางวัลแรกในเส้นทางการเป็นนักแสดงอาชีพ ขอบคุณทุกโอกาสดี ๆ ที่ได้รับจากผู้ใหญ่ทุกท่าน ขอบคุณทุกการสนับสนุนของแฟนคลับที่ไม่ว่าดิฉันจะทำอะไรก็พร้อมซัพพอร์ตเสมอ ขอบคุณทีมงานทุกคนที่เคยทำงานร่วมกันมา ขอบคุณจากหัวใจค่ะ” หญิงสาวกล่าวปิดท้ายก่อนจะเดินลงจากเวทีอันทรงเกียรติด้วยความมั่นใจ และงามสง่า สะกดทุกสายตา ของคนทั้งฮอลล์ ถ้าบอกว่ารางวัลนี้ไม่สมเหตุสมผลก็ไม่สมควรมีใครได้ไป“นาทีนี้ใครก็ฉุดเธอไม่อยู่แล้วครับ”
“นั่นสิคะ”
รอยยิ้มบนใบหน้าสวยไร้ที่ติสว่างไสวเหมือนแสงเทียน นุ่มนวล และอ่อนละมุน ถ้าไม่ได้เห็นฝีมือการแสดงมาก่อนทุกคนคงค้านสายตา พุ่งประเด็นไปที่เด็กเส้น และล็อกมง เปรมาคิดว่าการเป็นนางร้ายที่ถูกคนดูด่าทอด้วยถ้อยคำแสลงหูของเธอประสบความสำเร็จอีกขั้นหนึ่งแล้ว เพราะรางวัลนี้มันการันตีถึงความเล่นเข้าถึงบทบาทที่ได้รับ ร้ายจนคนดูอยากเอาทุเรียนมาฟาดตอนเดินผ่าน ส่งผลถึงผลคะแนนโหวต
“ยินดีด้วยนะครับพี่ไอรีน”
“ขอบคุณค่ะน้องภีม” เปรมาตอบรุ่นน้องหนุ่มวัยมหา’ลัยด้วยรอยยิ้มตรึงใจ ในละครอาจร้ายจนน่าโมโห แต่พอนอกจอเธอน่ารักเป็นปกติ ตอนเธอยิ้มกล้องถ่ายทอดสดแพนมาพอดีทุกคนจึงเห็นภาพดังกล่าวบนจอใหญ่บนจอใหญ่
ชาวเน็ตที่กำลังรับชมการถ่ายทอดสดผ่านช่องทางออนไลน์ไม่พลาดที่จะแสดงความคิดเห็นกันอย่างเมามันเกี่ยวกับงานในคืนนี้ เหรียญยังมีสองด้าน มีคนรักย่อมมีคนเกลียด เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ สำหรับคนมีชื่อเสียง แอนตี้แฟนที่ปากร้องยี้ ติทุกอย่างแต่กลับติดตามทุกสถานการณ์ ไม่ใช่แค่เปรมาเท่านั้นที่เจอ มากเกินไปก็จะเจอปราบด้วยกฎหมาย
‘ดาราก็คนไม่ใช่สนามอารมณ์ ขึ้นศาลถูกฟ้องขึ้นมาน้ำตาก็ช่วยออกเงินไม่ได้ กระเช้าแทนคำขอโทษไอรีนก็ไม่อยากได้ เพราะฉะนั้นถ้าไม่ชอบกันก็แค่ปล่อยผ่าน อย่าให้ความสะใจอยู่เหนือสติเลยนะคะ มันไม่คุ้มหรอก’ เปรมาเคยพูดประโยคนี้กลางวงสัมภาษณ์หลังให้ทนายยื่นฟ้องชาวเน็ตหยาบคายที่พิมพ์ด่าเธอด้วยเรื่องไม่จริงทีเดียว 5 ราย และเธอก็ชนะคดีได้รับเงินจากคู่กรณีมาทำบุญให้บ้านเด็กกำพร้า
นอกจาก “ครับ” แล้วภีมพลก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรเสริมอีกได้แต่ยิ้มเขิน ปลายหูแดงก่ำ เขาเป็นนักแสดงวัยรุ่นหน้าใหม่อยู่ในสังกัด TMK บริษัทอันดับหนึ่งในวงการอุตสาหกรรมการบันเทิงของประเทศ โด่งดังมาจากบทพระรองแสนดี แค่เรื่องแรกที่ได้ลงสนามก็ประสบความสำเร็จ ดังไกลไปถึงประเทศเพื่อนบ้าน การได้มานั่งประกบคู่ และพูดคุยกับรุ่นพี่ที่เขาปลื้มมันยิ่งกว่าฝันหวาน ถ้าได้ถ่ายรูปด้วยกันอย่างเป็นทางการสักรูปคงดีไม่น้อย
“และลำดับต่อไปขอเรียนเชิญคุณพฤทธิ์ จิระมงคลทรัพย์ ประธานกรรมบริหาร TMK Entertainment ให้เกียรติขึ้นมอบรางวัลอันทรงเกียรติให้นักแสดงหน้าใหม่ยอดนิยมที่ถูกประชาชนโหวตให้สูงสุดในค่ำคืนนี้ด้วยครับ” สิ้นเสียงพิธีกรชายแห่งยุคเสียงปรบมือก็ดังสนั่นฮอล์
ดังยิ่งกว่าเสียงประกาศเรียกชื่อนักแสดงคนไหนอีก
หากจะพูดว่าประธานหนุ่ม วัย 30 ปี คนนี้ มีชื่อเสียงกว่าศิลปิน นักแสดง ไอดอล นางแบบ นายแบบก็เป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว เพราะเขาคือเจ้าพ่อแห่งวงการบันเทิงไทยที่ดังไกลระดับโลก มีปัญหากับเขาเท่ากับตัดช่องทางการทำมาหากินในวงการ นี่คือสิ่งทุกคนตระหนัก และพึงระวัง
“ท่านประธานของผมเองครับ” ภีมพลพูดด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ
46ไลน์ ไลน์ผมคว้าโทรสัพท์ของยัยปีศาจขึ้นมาดูทันทีที่มีเสียงไลน์เข้ามา ผัวไง ทำไรก็ไม่ผิดครับ ผมกดเข้าไปเปิดอ่านข้อความทันที'น้องนินิวทำไรอยู่ครับ''คิดถึง'อ่านจบปุ๊บผมแทบจะปาโทรศัพท์ทิ้งเลย แม่งใครว่ะ ไอ้เหี้ยเอ้ย!!!! เจอดีแน่ยัยปีศาจ ผมสงบสติอารมณ์ตัวเองนั่งจ้องดูทีวี ใจมันร้อนรนเหมือนโดนไฟเผาเลยตอนนี้แอด~~~มาแล้วยัยตัวดี ผมเหล่หางตามองคนที่เปิดประตูถือน้ำเข้ามา ทำหน้านิ่ง ไม่สนใจ"น้ำคะ" ยัยปีศาจยื่นแก้วน้ำมาให้ผม ยิ้มหวาน หึ ทำเป็นยิ้มเดียวเจอดี!!"นี้อะไร!!!" ผมโยนโทรศัพท์ลงที่นอนให้เธอได้ห็น"เอ่อ..." ยัยปีศาจจับโทรศัพท์ขึ้นไปดูแล้วทำตาโตตกใจ รีบวางแก้วไว้โต๊ะหัวเตียงแล้วขึ้นมาที่นอนจับแขนผมแน่น"เอ่อ อะไรพูดมาดิว่ะ" ตอนนี้ผมโมโหสุดๆ ยิ่งมาเห็นท่าทีที่เธอทำผมยิ่งโมโห"ฮืออ ทำไมต้องดุเสียงดังด้วย ฮือออ " อาว นี้ผมผิดหรอ??? ยัยปีศาจไม่ตอบแต่ร้องไห้เป็นเขื่อนแตกที่ผมพูดเสียงดัง "..." ผมไม่พูดอะไรแต่ยื่นมือไปเช็ดน้ำตาออกให้คนตัวเล็กเบาๆ"เขาเป็นผู้ชายที่ อึก นิวเคยกินข้าวด้วย" ผมรู้สึกผิดหวังขึ้นมาทันที เธอนอกใจผม?"...""ยัยซอล กับแจกันอ่ะ หลอกให้ไปกินข้าวกับผู้ชายคนนี้ นิวไม
45ไบรอันต์ผมรอวันนี้มานานมากวันนี้จะได้กลับมาหายัยเด็กดื้อ ยัยปีศาจของผม ผมฟื้นขึ้นมาเมื่อหนึ่งเดือนที่แล้ว ผมไม่คิดว่าตัวเองจะรอดจากวันนั้นมาได้ผมคิดว่าผมคงตายไปแล้ว แต่เมื่อหนึ่งเดือนที่แล้วผมฟื้นขึ้นมาเจอพี่โบ๊ทพี่ชายผมเอง มันเรียนอยู่ที่อังกฤษทำกิจการที่นู้นเลยพี่โบ๊ทมันบอกผมว่าผมหลับไปปีหนึ่งเต็มๆ หลังจากที่หมอบอกว่าผมเป็นเจ้าชายนิทรา มันก็เอาผมมารักษาที่นี่โดยไม่ให้ใครเข้ามาวุ่นวาย เพราะมันไม่อยากให้ใครหวังกับการฟื้นของผมมากนัก อยากให้ทุกคนชินกับการที่ไม่มีผมมันจะเป็นการดีกว่า ใช่ผมก็คิดแบบนั้นนะ ตอนที่ผมฟื้นขึ้นมาผมไม่สามารถที่จะเดินหรือทำอะไรได้เหมือนเดิมตามปกติเพราะไม่ได้ขยับตัวมาหนึ่งปีเต็ม ผมคิดถึงยัยปีศาจนั้นมากถึงมากที่สุด หมอที่รักษาผมก็ดันชื่อนิวอีก มันก็ยิ่งคิดถึงเมียสิครับ ผมตั้งใจทำกายภาพบำบัดให้กลับมาเดินได้เหมือนเดิมให้เร็วที่สุดเพื่อจะได้กลับไปหายัยปีศาจนั้น และผมก็ทำมันสำเร็จเพียงระยะเวลาแค่หนึ่งเดือน หมอบอกว่าผมฟื้นตัวเร็วมาก นี้สินะที่เขาบอกว่าความรักคือยาวิเศษฮ่าฮ่าฮ่าผมกลับไปหาพ่อแม่และเพื่อน ยกเว้นยัยปีศาจ ผมแค่อยากเซอร์ไพรส์และขอเธอแต่งงานเลยทีเดียวเลย
44ฉันรีบอาบน้ำแต่งตัวแต่งหน้านิดหน่อยแล้วรีบลงไปที่นัดหมายกับยัยพวกนั้นทันที เดียวมันทำอย่างที่ขู่จริงๆ ฉันกลับไม่เป็นทำไงหละ ชิ มีเพื่อนเพื่อนก็ทิ้ง มีแฟนแฟนก็ทิ้ง ชีวิติฉันมีอะไรดีบ้างว่ะ"อ่าว ไปไหนกันหมด" ฉันลงมาที่นัดหมายมองไปรอบๆก็ไม่เจอใครสักคน ยัยพวกนั้นนัดฉันมาตรงนี้นี้น่ารึว่าฉันมาเลยเวลาหว่า ฉันยกแขนขึ้นดูน่าฬิกา ก็ไม่เกินนี้"เอ๊ะ!!" ฉันเดินดูรอบๆก็เจอกระดาษแผ่นเล็กกับลูกศร➡'เด็กดื้อ เดินตามลูกศรมา' เด็กดื้อหรอ ใช่ฉันหรอ มีแต่ไบรอันต์ที่ชอบเรียกแบบนี้ ไม่จริงมั้ง ใครเล่นตลกอะไรอยู่เนี่ย ถึงจะคิดแบบนั้นฉันก็เดินตามลูกศรไป ทุกๆลูกศรก็จะมีประโยคคำพูดแปะอยู่➡'คิดถึง' ใครเล่นอะไรเนี่ย ฉันเก็บกระดาษที่แปะกับลูกสร➡'ขอโทษที่ให้รอนาน' ยิ่งอ่านฉันก็ยิ่งคิดว่าต้องเป็นเขาแน่ๆ เขากลับมาหาฉันแล้วจริงๆหรอ อยู่ๆสิ่งที่พี่หมอนิวเล่าให้ฉันฟังก็วิ่งเข้ามาในหัว หรือผู้ชายคนนั้นคือไบรอันต์ ใช่พี่ของไบรอันต์เอาเขาไปรักษาหนิ ทำไมฉันถึงไม่คิดถึงข้อนี้นะ แล้วที่ยัยซอลกับยัยแจกันพาฉันไปซื้อชุด แล้วที่บอกฉันที่ห้องให้ลงมา ใช่มันต้องใช่แน่ๆ➡'คิดถึงพี่มั้ยเด็กดื้อ' ยิ่งเดินมาอ่านประโยคนี้ฉันยิ่งแ
43ทะเลแสนงามฉันมาถึงที่พักที่ทะเลตั้งแต่เมื่อวานแล้วพร้อมกับยัยซอล แจกัน ยังจำได้มั้ยที่ฉันบอกว่าสองคนนั้นหนีแฟนมาเที่ยว แต่ตอนที่ยัยพวกนั้นไปรับฉันที่คอนโดดันมีผู้ชายสองคนนั่งอยู่ในรถมาด้วย คือ? มันคืออะไร??? ถ้าจะพาแฟนไปแล้วจะเอาฉันมาด้วยเพื่อ!! นี้ไงและฉันก็ต้องโดดเดียวไม่มีคู่เดินออกมาเล่นที่ชายหาดคนเดียวทะเลที่นี่สวยมากน้ำทะเลสีฟ้าใสมองเห็นพื้นทรายขาวละเอียดสะอาดตา ที่นี่ไม่ค่อยมีคนพลุ่งพล่านสักเท่าไหร่เพราะเป็นหาดของพวกคนมีอันจะกินที่สามารถมาพักที่นี่ได้ มีเงินอย่างเดียวไม่ได้นะต้องโง่ด้วย!!ฉันเดินเล่นมาเรื่อยๆมาหยุดอยู่หน้าชิงช้าใต้ต้นไม้ที่ให้ร่มเงา ฉันนั่งลงชิงช้าแกว่งไปมาเบาๆ สายตาทอดมองออกไปท้องทะเลสวย เมื่ออยู่ในความสงบ ที่ไม่มีผู้คนที่รู้จัก ฉันก็มักจะแสดงความอ่นแอออกมาเสมอ"คิดถึงจัง...." ยิ้มบางๆ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก้มมองเท้าตัวเอง"ถ้าตอนนี้ได้อยู่กับพี่นิวคงมีความสุขมากเลย " ฉันหันไปมองชิงช้าอีกอันที่อยู่ข้างๆกัน ฉันอยากให้เขามานั่งตรงนี้ พูดคุยหยอกล้อกับฉัน แต่มันก็คงเป็นได้แค่ความฝันรึเปล่า"นิวรออยู่ กลับมาหานิวนะ" น้ำตาที่คอยอยู่เป็นเพื่อนฉันยามเหงาไหลเทลงอาบ
28กว่าจะออกจากห้องน้ำมาได้ฉันแทบคลานออกมาเลยถ้าไม่มีไบรอันต์อุ้มออกมาคลานออกมาแน่ๆ ไบรอันต์เอาแต่ใจ ไปเอาแรงมาจากไหนก็ไม่รู้ ถ้าฉันไม่มีสภาพแบบนี้เขาคงมาต่อที่เตียงแน่นอน"ไบรอันต์" ฉันเอยเสียงเรียกคนที่ให้ฉันหนุนแขนนอนกอด"หึ" เขาตอบทั้งที่หลับตาอยู่"ลืมตาก่อนนน" ฉันยกมือขึ้นถ่างตาไบรอันต์ให้ลืม
24ฉันนั่งมองเมมโมรี่การ์ดอยู่สักพักก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นจากโซฟาเดินออกจากห้อง ฉันขับรถมุ่งหน้าตรงมาที่คอนโด ฉันอดใจทนรอไม่ไหวอยากรู้ว่าอะไรอยู่ในเมมโมรี่การ์ดกันแน่ พอมาถึงห้องฉันก็จัดการเปิดโน้ตบุ๊คเสียบเมมโมรี่การ์ด คลิกเปิด
23"ว่าไงจะหายโกรธมั้ย""..." เธอไม่ตอบสะบัดหน้าหนีไปอีกทางตับ ตับ ตับผมขยับสะโพกกระแทกแรงๆ ทนได้ทนไป"ซี๊ดดด อ่าาา อ่ะ อ่ะ ""เสียวมั้ย? " ยังคนถามคนใต้ร่างที่ทำหน้าเหยเกเพราะความเสียวเล่นงานอยู่"อือ อ่า ซี๊ดดด" ไม่รู้ว่าเธอตอบผมหรือครางกันแน่ แต่ร้องซะดัง ผมชอบ"ไม่เสียวได้ไงร้องดังซะขนาดนี้"
21"..." ป้ากำมือแมนแน่นกัดฟันจนสันกรามขึ้น ตาก็จิก ฉันต้องแคร์มั้ย? ฉันยักไหล่เล็กน้อยพร้อมยกยิ้มส่งไปให้ เธอเดินปึงปังออกไปโดยไม่พูดอะไร หึ รู้จักนินิวน้อยไปซะแล้วป้า "มองอะไร ทำงานไปสิคะ" พอหันมาก็เจอกับสายตาไบรอันต์ที่มองอยู่ก่อน ฉันพูดแล้วเดินยิ้มไปนั่งที่โซฟาที่เดิม วันนี้มาไม่เสียเที่ยว สนุ





