บทนำ ข้ามิยินยอม

บทนำ ข้ามิยินยอม

“ใครหน้าไหนกล้าแต่งกับนาง! ให้ข้ามศพข้าไปก่อน!” 

น้ำเสียงเข้มเหี้ยมดังสะท้านเข้ามาพร้อมกับลูกธนูหัวเงิน ทันทีที่ปลายแหลมของมันเฉียดปิ่นเกล้าผมของฝ่ายเจ้าบ่าว แสงสีเงินจากหัวธนูก็สว่างวาบสะท้อนเข้าตาฝ่ายเจ้าสาวเช่นเดียวกัน ยามนี้แขกในงานล้วนตื่นตระหนกตกใจไปตาม ๆ กัน

ขนาดชายปริศนาผู้นั้นยังมิได้ปรากฏตัว รัศมีโดยรอบยังอบอวลไปด้วยอายสังหารจนชวนขนหัวลุก

“เด็ก ๆ ล้อมเจ้าสาวไว้ ปกป้องคุ้มครองนางให้ดี” 

ทันทีที่เสียงเจ้าบ่าวดังขึ้น คมธนูดอกที่สอง สาม สี่ ก็สวนเข้ามาแสกมวยผมคนที่ยืนล้อมเจ้าสาวไว้แบบเรียงตัว การกระทำที่อุกอาจเช่นนี้สร้างความประหลาดใจให้บัณฑิตหนุ่มในชุดสีแดงสด นาม ‘เผยหนิงหวัง’ เป็นอย่างมาก

เขามั่นใจยิ่งนัก ว่าตลอดช่วงอายุ 25 ปีที่เกิดมา เขาไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับผู้ใดมาก่อน แล้วเหตุไฉนคนผู้นั้นถึงได้ใจกล้าเข้ามาขัดขวางงานมงคลของเขาเช่นนี้!?

“จิ่นเหอ! ข้ามิยินยอมให้เจ้าแต่งกับผู้ใดทั้งนั้น”

ไม่รอให้เขาปรากฏตัว ซ่งจิ่นเหอที่จำน้ำเสียงของคนผู้นั้นได้ขึ้นใจ ก็รีบผลักคนคุ้มกันให้หลบออกห่างตัว ส่วนนางรีบก้าวขายาว ๆ มายืนขวางหน้าคนเป็นเจ้าบ่าวไว้ทันที นางทำเช่นนี้ก็เพื่อปกป้องความปลอดภัยของเผยหนิงหวัง เขาเป็นบัณฑิตหนุ่มอนาคตไกล นางไม่อยากให้เขาต้องมารับคมกระบี่ของคนโฉดผู้นั้น

ในสายตาของนาง บุรุษผู้นั้นเป็นคนเลือดเย็น ใจร้าย ใจดำ โหดเหี้ยมอำมหิตผิดมนุษย์ เขามาเยือนที่นี่กลางวันแสก ๆ พร้อมกับคมธนูปักเมฆา ในไม่ช้าจะต้องมีคนวอดวายอย่างแน่นอน นางไม่ต้องการให้งานมงคลของนางกับเผยหนิงหวังต้องเปื้อนเลือด 

มิเช่นนั้น! งานมงคลคู่ จะกลายเป็นงานศพ

“กู้เจิ้งหยวน! ข้าพูดไปชัดเจนแล้ว ว่าระหว่างข้ากับท่าน ไม่ขอยุ่งเกี่ยวกันอีก เหตุไฉนท่านยังตามมาคะคานข้าไม่เลิกเช่นนี้ ท่านต้องการอะไรจากคนอย่างข้ากันแน่!”

ทันทีที่นางเอ่ยชื่อแซ่ของเขาจนเต็มยศ ชายผู้นั้นก็ปรากฏตัวขึ้น เขาเดินเหยียบพรมสีแดงสดด้วยท่าทางสง่าผ่าเผย ทั้งที่ตัวเองเป็นฝ่ายพังงานแต่งงานของผู้อื่นแท้ ๆ แต่ทว่าสีหน้าท่าทางกลับไม่มีความสลดเลยแม้แต่น้อย หนำซ้ำแววตาของเขายังเพ่งเล็งไปที่เจ้าสาวของคนอื่นอย่างหน้าไม่อาย

“ข้าต้องการแต่งกับเจ้า”

“แต่ข้าไม่ต้องการแต่งกับท่าน!”

“ต้องการหรือไม่ต้องการ เจ้าปฏิเสธได้งั้นหรือ? ในเมื่อพวกเรา…” 

“นี่ท่าน! หยุดเดี๋ยวนี้นะ! ห้ามพูดมันออกมาเด็ดขาด!” 

กู้เจิ้งหยวนมองหน้าเผยหนิงหวังด้วยสายตาคมปลาบ ประหนึ่งว่าตนถือไพ่เหนือกว่า จากนั้นก็หันมาจ้องหน้าซ่งจิ่นเหอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์แสนกล ราวกับต้องการจะเอาชนะ

เขาเชื่อฟังนางแต่โดยดี ชายผู้มียศโหวจึงมิได้พูดอันใดต่อ ในเมื่อนางขึ้นเสียงบอกว่ามิให้เขาพูด เขาก็จะมิพูด แต่จะให้เขานิ่งเฉย ทนมองนางแต่งไปเป็นภรรยาของชายอื่น เขาคงยอมไม่ได้ เจิ้งหยวนก้าวสามขุมเข้ามาประชิดตัวคนงาม แล้วอุ้มจิ่นเหอขึ้นพาดบ่าของตัวเองต่อหน้าต่อตาคนเป็นเจ้าบ่าว จากนั้นเขาก็พาเจ้าสาวคนงามหนีออกไปจากโถงมงคลอย่างหน้าตาเฉย

“ปล่อยนะ! ปล่อยข้าลงเดี๋ยวนี้” จิ่นเหอทุบแผ่นหลังของโหวหนุ่มนับครั้งไม่ถ้วน แต่กำปั้นเล็ก ๆ ของนางก็มิอาจทำให้เขาระคายเคืองผิวได้แม้แต่น้อย

“จิ่นเหอ อย่าโทษข้าเลยนะ ทั้งหมดนี้ข้าทำเพื่อเจ้าทั้งนั้น”

“หึ! พูดมาได้! ว่าทำเพื่อข้า! ก็เห็น ๆ อยู่ ว่าท่านทำเพื่อตัวเองทั้งนั้น” 

น้ำเสียงที่เขาพูดกับนางหาได้ร้ายกาจเหมือนตอนที่เขาพูดกับเผยหนิงหวัง แม้จิ่นเหอจะพูดจาแดกดันและตะคอกใส่เขา แต่เจิ้งหยวนก็หาได้ถือสาไม่ หลังจากนั้นไม่นานเขาก็จับนางยัดเข้าไปในกระโจมรถม้าของตน จากนั้นเจ้าตัวก็ตามเข้าไปนั่งข้าง ๆ ต่อด้วยโอบกอดนางไว้แน่น ราวกับกลัวว่านางจะหนีหายไปอีกครั้ง หนำซ้ำเขายังยื่นหน้าเข้ามาใกล้จงใจจะสูดดมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ตามซอกคอและกรอบหน้าของนาง แต่ก็มิวายถูกทั้งมือและเท้าเล็ก ๆ ถีบถองเข้าที่ยอดอกด้วยจังหวะรัวเร็ว เห็นเป็นเช่นนี้เจิ้งหยวนจึงยอมละวงแขน และกระถดถอยห่างออกมาราว ๆ หนึ่งคืบมือ 

เพี๊ยะ!!

“คนหน้าไม่อาย! ชิงตัวข้ามาแล้ว ยังจะมาล่วงเกินข้าอีก” 

ฝ่ามือเล็กหวดใบหน้าคมของโหวหนุ่มจนกรามสั่น นี่ทำให้เขารู้สึกอัศจรรย์ใจยิ่งนัก ไม่คิดว่ามือเล็ก ๆ ของนางจะหนักหนาได้ถึงเพียงนี้ เมื่อสังเกตเห็นคลื่นน้ำตาเม็ดเล็ก ๆ รื้นอยู่ในดวงตากลมโตของคนงาม เขาก็มิกล้าสัมผัสร่างกายของนางอีก โหวหนุ่มทำได้เพียงนาบฝ่ามือใหญ่อังไว้บนแก้มซ้ายของตัวเองประหนึ่งว่าตนเป็นฝ่ายพ่ายแพ้

ขณะเดียวกันนั้นซ่งจิ่นเหอก็โกรธขึ้งจนดวงตาแดงก่ำ นางทั้งอยากร้องไห้ ทั้งอยากกรีดร้องออกมาดัง ๆ นางเกลียดเขา ชังเขา นางมิอยากต้องมาพัวพันกับคนเช่นเขาอีก เหตุไฉนเขาถึงชอบทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ไม่ยอมปล่อยนางไปเสียที ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาเป็นฝ่ายผลักไสไล่ส่งนางมิใช่หรือ

อาศัยจังหวะที่โหวหนุ่มมัวนั่งนิ่งแข็งทื่อเป็นหิน จิ่นเหอจึงพาตัวเองวิ่งหนีออกไปจากกระโจมรถม้าคันโตอย่างคล่องแคล่วว่องไว การจากไปซึ่ง ๆ หน้าของนาง ร้อนให้มือสังหารคนสนิทของกู้เจิ้งหยวนที่ยืนอยู่ข้างรถม้าต้องรีบอ้าปากเรียกสติผู้เป็นนาย

“ท่านโหว! ไม่ตามไปหรือขอรับ”

“ด้วยสภาพของข้าตอนนี้ เจ้าคิดว่าตามไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร แค่ขัดขวางมิให้นางแต่งกับชายอื่นได้สำเร็จ ข้าก็พอใจแล้ว”

“เช่นนั้นข้าน้อยจะตามไปคุ้มครองคุณหนูซ่ง จนกว่าจะแน่ใจว่านางกลับถึงจวนแล้ว” ว่าเสร็จมือสังหารหนุ่มรูปงามอย่าง ‘สืออิ๋น’ ก็วิ่งตามไปติด ๆ ปล่อยให้เจ้านายหนุ่มนั่งนิ่งขรึมอยู่ในกระโจมรถม้าเพียงลำพัง 

เมื่อนางจากไปแล้ว เจิ้งหยวนจึงทำได้เพียงเฝ้ามองแผ่นหลังของจิ่นเหอผ่านรอยแยกของม่านลูกไม้ด้วยแววตาสุดเว้าวอน เมื่อคิดว่าต้องเสียนางไป ดวงตาเรียวรีสีเข้มสนิทของชายหนุ่ม ก็ขับก้อนน้ำตาเม็ดโตออกมาอาบสองข้างแก้มอย่างห้ามไม่อยู่