เงาปีศาจ

ทันทีที่เสียงบรรยายเรื่องราวเก่าแก่เงียบหายไป ความเงียบอันเยือกเย็นก็เข้าปกคลุมลานกว้างนั้นอีกครั้ง มีเพียงเสียงน้ำหยดติ๋งๆ จากแท่นหินโบราณที่ตั้งอยู่กลางสระน้ำสีดำสนิท และเสียงหายใจถี่กระชั้นของ มายู กับโอกิเท่านั้น

ลำแสงจากไฟฉายของโอกิส่องไปที่สระน้ำ เผยให้เห็นผิวน้ำที่กำลังก่อตัวเป็นคลื่นลูกใหญ่ เงาดำจำนวนนับไม่ถ้วนที่พุ่งออกมาจากผิวน้ำนั้นไม่ใช่เงาที่กระจัดกระจาย แต่เป็นรูปร่างของสิ่งมีชีวิตที่คล้ายหนามแหลม คล้ายควันดำที่ถูกอัดแน่นจนแข็งตัว พวกมันเคลื่อนไหวอย่างว่องไวและไร้ทิศทางราวกับฝูงแมลงที่ถูกรบกวน

แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือร่างเงายักษ์ที่ผุดขึ้นมาจากใจกลางสระน้ำ ร่างนั้นสูงใหญ่เกินกว่าต้นไม้ที่ปกคลุมป่า มันมีเขาที่บิดเกลียวและโค้งงอราวกับกิ่งก้านที่ตายแล้วของต้นไม้สีดำ มีดวงตาสีแดงฉานเปล่งประกายดุจถ่านไฟที่กำลังลุกโชนนับร้อยดวงบนใบหน้าอันบิดเบี้ยวคล้ายหัวกะโหลก มันคือ "เงาอสูรเฝ้าหีบ" (The Ward of the Shadow Chest)

“นั่นมัน… ไม่ใช่แค่เงาปีศาจแล้ว!” โอกิพูดเสียงพร่า มือที่กำมีดอาคมของเขาสั่นเล็กน้อย แต่สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ศัตรูอย่างไม่ลดละ

มายูที่ยืนอยู่ข้างเขา ใบหน้าซีดเผือด แต่แววตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เธอกระชับขวดวิญญาณในมือแน่น “มันคือ… ผู้เฝ้าหีบที่แท้จริง… พลังของมัน… มหาศาลเกินกว่าที่เราจะจินตนาการได้”

ขณะที่ทั้งคู่กำลังประเมินสถานการณ์ เงาอสูรเฝ้าหีบก็เงยหน้าขึ้นสู่ความมืดมิดเบื้องบน พร้อมกับส่งเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งป่า ราวกับเสียงของแผ่นดินไหว แรงสั่นสะเทือนนั้นทำให้ มายูและโอกิต้องยกมือขึ้นอุดหู และร่างเงาปีศาจตัวเล็กๆ ที่คล้ายหนามแหลมนับพันตัวก็พุ่งเข้าใส่พวกเขาเป็นระลอกแรก

“ถอยไปโอกิ!” มายูตะโกน

โอกิตอบสนองทันที เขาโยนไฟฉายลงพื้นเพื่อให้ลำแสงยังคงส่องสว่าง ก่อนจะยกมีดอาคมขึ้นป้องกันตัว เงาปีศาจตัวเล็กๆ เหล่านั้นพุ่งเข้าใส่เขาพร้อมกัน แต่โอกิก็ตอบโต้ด้วยความเร็ว เขาหมุนตัวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับตวัดมีดเป็นวงกว้าง มีดอาคมผ่าร่างเงาเหล่านั้นได้สำเร็จ ทำให้พวกมันสลายกลายเป็นควันดำจางๆ

“แกก็รู้ว่าต้องทำยังไง มายู! จัดการดวงวิญญาณพวกนี้ซะ!” โอกิตะโกน ขณะที่รับการโจมตีจากอีกระลอกหนึ่ง

มายูพยักหน้า เธอยกขวดวิญญาณขึ้น พร้อมกับร่ายคาถาบทเดิมอย่างรวดเร็ว แม้จะยังรู้สึกอ่อนเพลีย แต่เธอก็ต้องทำหน้าที่ของเธอให้สมบูรณ์ แสงสีดำอมม่วงจากเงาปีศาจที่สลายตัวเริ่มถูกดูดเข้าไปในขวดทีละดวงๆ แต่จำนวนของพวกมันนั้นมากมายเกินไป

“มันเยอะเกินไปโอกิ! ฉันเก็บไม่ทัน!” มายูร้อง

ทันใดนั้น เงาอสูรเฝ้าหีบก็ยกแขนขนาดมหึมาขึ้น พลังงานสีดำอมม่วงรวมตัวกันที่ปลายนิ้ว ก่อนจะพุ่งเข้าใส่โอกิราวกับสายฟ้าสีดำ โอกิไม่สามารถหลบพ้นได้ทัน ร่างของเขาถูกกระแทกเข้ากับโคนต้นไม้อย่างรุนแรงอีกครั้ง เลือดสดๆ ไหลซึมออกจากศีรษะ

“อั่ก!” โอกิไอออกมาอย่างแรง มีดอาคมหลุดจากมือเขาและไปตกอยู่ข้างแท่นหินกลางสระ

“โอกิ!” มายูตะโกนอย่างตื่นตระหนก เธอวิ่งไปหาโอกิทันที แต่เงาปีศาจตัวเล็กๆ ก็เข้าขวางทางเธอไว้

“อย่าเข้ามา!” เสียงคำรามของเงาอสูรดังก้อง “พลังของเจ้าน่าสนใจ… แต่ผู้ชายคนนี้… สร้างความรำคาญ!”

“แกต้องการอะไรจากพวกเรากันแน่!” มายูตะโกนใส่เงาอสูร ขณะที่เธอพยายามใช้ขวดวิญญาณป้องกันตัวเองจากการโจมตีของเงาปีศาจตัวเล็กๆ แต่พวกมันก็ไม่ได้มีวิญญาณที่กักเก็บได้ง่ายๆ เหมือนตัวก่อนหน้า

“สิ่งที่ข้าต้องการคือ… พลังที่สามารถปลดปล่อยข้าได้อย่างสมบูรณ์!” เงาอสูรตอบ เสียงของมันเต็มไปด้วยความกระหายอำนาจ “พลังที่ซ่อนอยู่ในตัวพวกเจ้า… คือกุญแจสำคัญ!”

โอกิพยายามยันตัวลุกขึ้น เขารู้สึกมึนงงไปหมด แต่เขาก็รู้ว่าเขาต้องทำอะไรสักอย่าง เขาพยายามคลานไปหามีดอาคมที่อยู่กลางสระน้ำ

“มายู… อย่าสนใจมัน… รีบไปที่หีบ…!” โอกิพูดอย่างยากลำบาก “หีบนั่น… อาจจะเป็นวิธีเดียวที่จะหยุดมันได้!”

คำพูดของโอกิทำให้มายูชะงัก เธอเข้าใจทันที นี่อาจเป็นความหวังสุดท้ายของพวกเขา หากหีบนี้คือต้นตอของเงาดำทั้งหมด การจัดการกับหีบอาจเป็นวิธีเดียวที่จะยุติเรื่องทั้งหมดนี้ได้

“โอกิ… นายแน่ใจนะ?” มายูถามอย่างกังวล

“ฉันจะถ่วงเวลาให้เอง! ไปซะ!” โอกิตะโกน เขาลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก แล้วใช้พลังเฮือกสุดท้ายพุ่งไปที่กลุ่มเงาปีศาจตัวเล็กๆ ที่อยู่รอบๆ มีดอาคมของเขา

ขณะที่โอกิกำลังต่อสู้กับกลุ่มเงาปีศาจตัวเล็กๆ อย่างดุเดือดเพื่อเบิกทางให้ มายู ร่างกายของเขาก็ถูกเงาปีศาจพุ่งชนและสร้างบาดแผลหลายแห่ง แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดและพุ่งเข้าไปกลางวงเงาปีศาจอย่างไม่ลดละ

“ฉันจะไป!” มายูตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เธอหยิบไฟฉายที่โอกิทำหล่นขึ้นมาถือ ก่อนจะเริ่มวิ่งไปที่ขอบสระน้ำสีดำสนิท

“หยุดเดี๋ยวนี้! เจ้าเด็กโง่!” เงาอสูรเฝ้าหีบคำรามอย่างเกรี้ยวกราด มันยกเท้าขนาดมหึมาขึ้นและกระทืบลงบนพื้นดินอย่างแรง การกระทืบครั้งนั้นส่งคลื่นพลังงานสีดำพุ่งเข้าใส่มายู

มายูหลบคลื่นพลังงานนั้นอย่างฉิวเฉียด แต่เธอก็ล้มลงที่ขอบสระ มือของเธอยังคงกำขวดวิญญาณและไฟฉายเอาไว้แน่น

“ไม่ทันแล้ว มายู! พลังของหีบกำลังตื่นขึ้น!” เสียงของเงาอสูรดังก้องในหัวของมายู

ขณะที่มายูกำลังลุกขึ้น เธอก็สังเกตเห็นว่าน้ำในสระสีดำเริ่มเรืองแสงสีม่วงหม่นอย่างรุนแรง และหีบไม้ที่อยู่กลางแท่นหินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงเช่นกัน

“มันกำลังจะปลดปล่อยพลังทั้งหมด!” มายูคิดในใจ เธอต้องรีบไปที่หีบให้ได้

“โอกิ! ฉันไปแล้วนะ!” มายูตะโกนบอกโอกิ

“ไปเลยมายู! ฉันจะรออยู่ตรงนี้!” โอกิที่ต่อสู้อยู่ตอบกลับมาด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

มายูมองไปที่สระน้ำสีดำสนิท เธอรู้ว่าเธอต้องทำอะไร เธอกระโดดลงไปในสระน้ำสีดำนั้นทันที น้ำในสระนั้นเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็ง และความมืดมิดก็กลืนกินเธอไปทันที

ขณะที่มายูดำดิ่งลงไปในน้ำ ไฟฉายในมือของเธอก็ดับลงทันที ความมืดมิดเข้าครอบงำเธอ มายูรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทรที่ไม่มีที่สิ้นสุด เธอพยายามว่ายน้ำไปข้างหน้าอย่างสุดกำลัง แต่ความมืดมิดนั้นกลับหนาแน่นราวกับกำแพง

“ฉันต้องไป… ฉันต้องไปให้ถึงหีบ!” มายูคิดในใจ เธอพยายามรวบรวมสติ และใช้สัญชาตญาณในการว่ายน้ำ

ทันใดนั้น มายูก็รู้สึกถึงแรงดึงดูดที่มองไม่เห็น มันดึงเธอไปทางแท่นหินโบราณที่อยู่กลางสระน้ำ เธอรู้ว่าเธอมาถูกทางแล้ว มายูพยายามว่ายน้ำตามแรงดึงดูดนั้นอย่างสุดกำลัง และในที่สุด เธอก็มาถึงแท่นหินโบราณนั้น

มายูปีนขึ้นไปบนแท่นหินอย่างทุลักทุเล เธอหายใจหอบถี่ด้วยความเหนื่อยล้า และเมื่อเธอมองไปยังหีบไม้โบราณที่อยู่ตรงหน้า เธอต้องตกตะลึง

หีบไม้ไม่ได้เป็นเพียงหีบธรรมดา มันมีลวดลายสลักเป็นรูปดวงตาสีแดงฉานนับพันดวงที่กำลังกระพริบ และมีห่วงโซ่สีดำสนิทพันรอบหีบเอาไว้หลายชั้น แต่ห่วงโซ่เหล่านั้นกำลังปริแตกออกทีละเส้นๆ

“ไม่นะ! มันกำลังจะเปิด!” มายูอุทาน เธอยกขวดวิญญาณในมือขึ้นมาดู มันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับว่าวิญญาณเงาปีศาจที่ถูกกักเก็บไว้กำลังพยายามดิ้นรนออกมา

มายูรู้ว่าเธอไม่มีเวลาแล้ว เธอต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อหยุดยั้งหีบนี้ ก่อนที่พลังทั้งหมดจะถูกปลดปล่อยออกมา เธอพยายามหาจุดอ่อนของหีบ แต่ก็ไม่พบสิ่งใดที่สามารถทำลายหีบได้

“โอกิ! ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี!” มายูตะโกนเสียงดัง แต่เสียงของเธอถูกกลืนหายไปในความมืดมิดและเสียงคำรามของเงาอสูรที่ต่อสู้อยู่กับโอกิ

ทันใดนั้น มายูก็รู้สึกถึงพลังงานมหาศาลที่พุ่งออกมาจากหีบ มันไม่ใช่พลังงานที่มุ่งร้าย แต่มันเป็นพลังงานที่บริสุทธิ์และทรงพลัง มันสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งร่างของเธอ และในเสี้ยววินาทีนั้น มายูก็รู้ว่าเธอต้องทำอะไร

เธอรู้ว่าพลังงานบริสุทธิ์ของเธอคือสิ่งที่เงาปีศาจต้องการ และมันก็เป็นสิ่งที่สามารถหยุดยั้งหีบได้เช่นกัน

มายูสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอยกมือขึ้นเหนือหีบไม้โบราณ ก่อนจะเริ่มร่ายคาถาที่เธอไม่เคยร่ายมาก่อน มันไม่ใช่คาถาในการกักเก็บวิญญาณ แต่เป็นคาถาในการผสานพลังงาน

“โอ้ พลังแห่งป่า… จงฟังคำวิงวอน… จงผสานพลังบริสุทธิ์… กับอำนาจแห่งความมืดมิด… จงผนึกหีบอาคมนี้… ไว้ชั่วนิรันดร์!”

ขณะที่มายูร่ายคาถา พลังงานบริสุทธิ์จากร่างของเธอก็พุ่งเข้าสู่หีบไม้โบราณทันที แสงสีขาวสว่างจ้าปะทะกับลำแสงสีดำอมม่วงที่พวยพุ่งออกมาจากหีบ เกิดเป็นประกายแสงที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งป่า

ด้านนอกสระน้ำ โอกิที่กำลังต่อสู้อยู่กับเงาปีศาจตัวเล็กๆ ต้องชะงัก เขามองไปที่ลำแสงสีขาวสว่างจ้าที่พุ่งออกมาจากสระน้ำด้วยความตกตะลึง

“มายู!” โอกิร้อง เขาพยายามจะวิ่งไปหามายู แต่เงาปีศาจตัวเล็กๆ ก็เข้าขวางทางเขาไว้

“แกไม่รอดหรอก!” โอกิคำราม เขาใช้มีดอาคมฟันเข้าใส่เงาปีศาจเหล่านั้นอย่างบ้าคลั่ง แต่จำนวนของพวกมันนั้นมากมายเกินไป

ขณะที่มายูกำลังผสานพลังงานของเธอกับหีบไม้โบราณ เธอก็รู้สึกเหมือนร่างกายกำลังถูกดูดพลังงานออกไปทีละน้อยๆ ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วทั้งร่าง แต่เธอก็ยังคงร่ายคาถาต่อไปอย่างไม่ลดละ

“ฉันต้องทำได้… ฉันต้องทำได้!” มายูคิดในใจ

ในที่สุด คาถาของมายูก็สำเร็จ แสงสีขาวสว่างจ้าและลำแสงสีดำอมม่วงผสานกันจนกลายเป็นลำแสงสีทองอ่อนๆ ก่อนจะพุ่งเข้าสู่หีบไม้โบราณอย่างรวดเร็ว ห่วงโซ่สีดำที่ปริแตกก็เริ่มประสานกันอีกครั้ง และหีบไม้ก็กลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง

มายูทรุดตัวลงบนแท่นหินด้วยความเหนื่อยล้า เธอหายใจหอบถี่ แต่ก็ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ

“ฉันทำได้แล้ว…” มายูพึมพำ

ด้านนอกสระน้ำ เงาอสูรเฝ้าหีบที่กำลังจะเข้ามาโจมตีโอกิก็ชะงัก ร่างของมันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ดวงตาสีแดงฉานนับร้อยดวงของมันจ้องมองมาที่มายูด้วยความตกตะลึง

“ไม่นะ! เป็นไปไม่ได้!” เงาอสูรคำรามอย่างเกรี้ยวกราด “เจ้าเด็กโง่! เจ้าทำลายแผนของข้า!”

เงาอสูรพุ่งตัวเข้าใส่มายูอย่างรวดเร็ว โอกิที่เห็นเหตุการณ์นั้นก็พุ่งตัวเข้าไปขวางทันที

“ไม่ยอมให้แกทำร้ายมายูหรอก!” โอกิคำราม เขายกมีดอาคมขึ้นฟันเข้าใส่ร่างเงาอสูรอย่างสุดกำลัง

มีดอาคมไม่สามารถสร้างความเสียหายให้กับเงาอสูรได้เลย แต่การกระทำของโอกิก็ทำให้เงาอสูรชะงักไปครู่หนึ่ง

“แก… แกมันน่ารำคาญจริงๆ!” เงาอสูรพูดเสียงเยือกเย็น ก่อนจะใช้แขนขนาดมหึมาตบเข้าใส่โอกิอย่างรุนแรง

โอกิถูกกระแทกเข้ากับต้นไม้ข้างหลังอีกครั้ง ร่างของเขากระเด็นไปไกลจนหมดสติ มายูที่เห็นเหตุการณ์นั้นก็ร้องไห้ออกมาด้วยความตกใจ

“โอกิ!”

มายูพยายามจะลุกขึ้นไปหาโอกิ แต่เงาอสูรก็ก้าวเข้ามาประชิดเธออย่างรวดเร็ว

“ตอนนี้… ถึงตาของเจ้าแล้ว!” เงาอสูรพูดเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะยกมือขึ้นเหนือศีรษะของมายู

มายูหลับตาลงอย่างยอมจำนน เธอรู้ว่าเธอไม่มีทางสู้กับมันได้เลย แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น เธอก็รู้สึกถึงพลังงานบริสุทธิ์ที่กลับเข้ามาในร่างของเธออีกครั้ง

“ฉัน… ฉันไม่ยอมแพ้หรอก!” มายูลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอฉายแววความมุ่งมั่นอีกครั้ง

มายูรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี ก่อนจะใช้ขวดวิญญาณในมือฟาดเข้าที่ศีรษะของเงาอสูรอย่างแรง

“แกไม่รอดหรอก!” มายูตะโกน

เงาอสูรคำรามด้วยความเจ็บปวด ร่างของมันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ก่อนจะสลายกลายเป็นควันดำจางๆ ไปในที่สุด

มายูทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความเหนื่อยล้า เธอหายใจหอบถี่ ก่อนจะคลานไปหาโอกิที่หมดสติอยู่

“โอกิ… นายไม่เป็นอะไรนะ…” มายูพูดเสียงสั่น เธอโอบกอดโอกิไว้แน่น

ขณะที่มายูกำลังกอดโอกิอยู่นั้น เธอก็รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินอีกครั้ง มายูเงยหน้าขึ้นมอง และก็ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นว่าหีบไม้โบราณที่เธอเพิ่งผนึกไปนั้นกลับสั่นสะเทือนอีกครั้ง และมีรอยร้าวปรากฏขึ้นบนหีบ!

“ไม่นะ! ทำไมถึงเป็นแบบนี้!” มายูอุทาน

มายูรู้ว่าเธอไม่มีทางเลือกแล้ว เธอต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อหยุดยั้งหีบนี้ ก่อนที่พลังทั้งหมดจะถูกปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง

มายูตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เธอรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี ก่อนจะใช้พลังบริสุทธิ์ของเธอผสานกับหีบไม้โบราณอีกครั้ง

แสงสีขาวสว่างจ้าและลำแสงสีดำอมม่วงผสานกันจนกลายเป็นลำแสงสีทองอ่อนๆ อีกครั้ง มายูร่ายคาถาเดิมซ้ำอีกครั้ง แต่คราวนี้เธอร่ายคาถาด้วยพลังทั้งหมดที่มี

“โอ้ พลังแห่งป่า… จงฟังคำวิงวอน… จงผสานพลังบริสุทธิ์… กับอำนาจแห่งความมืดมิด… จงผนึกหีบอาคมนี้… ไว้ชั่วนิรันดร์!”

ในที่สุด คาถาของมายูก็สำเร็จ แสงสีทองอ่อนๆ พุ่งเข้าสู่หีบไม้โบราณอย่างรวดเร็ว รอยร้าวบนหีบก็ค่อยๆ หายไป และหีบไม้ก็กลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง มายูทรุดตัวลงบนแท่นหินด้วยความเหนื่อยล้า เธอหายใจหอบถี่ แต่ก็ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ

“ฉันทำได้แล้ว…” มายูพึมพำ

มายูหันไปมองโอกิที่หมดสติอยู่ เธอรู้ว่าพวกเขาปลอดภัยแล้ว มายูโอบกอดโอกิไว้แน่น ก่อนจะปล่อยให้ความเหนื่อยล้าเข้าครอบงำเธอไปในที่สุด