EP. 00｜แผนแค้นทวงคืน (1/2)

บทนำ

4 ปีก่อน

มหาวิทยาลัย

“คุณพ่ออวยพรให้มิราหน่อยสิคะ อีกไม่กี่นาทีมิราก็ต้องเข้าสอบแล้ว” ฉันพูดด้วยเสียงออดอ้อนแบบที่ชอบทำจนเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ด้านข้างนางหมั่นไส้จนต้องเงยหน้าขึ้นมาจากการถ่ายรูป เพื่อมาทำหน้าทำตาใส่ฉันที่กำลังโทรคุยกับคุณพ่ออยู่

“ลูกสาวของพ่อเก่งอยู่แล้ว คงไม่ต้องให้พ่ออวยพรหรอกมั้ง” ปลายสายพูดออกมาด้วยท่าทางแหย่เล่นแบบที่ชอบทำ ส่วนฉันได้แต่ทำหน้านอยด์นิดนึงที่โดนคุณพ่อพูดแบบนี้

“เรื่องเก่งมิราไม่เถียงค่ะเพราะมิราเป็นลูกของพ่อไงคะ แต่คุณพ่อจะไม่ให้กำลังใจมิราเลยเหรอคะ มิราน้อยใจจัง” ฉันแกล้งทำเสียงเสียใจให้ปลายสายที่กำลังคุยอยู่จับได้ อันที่จริงฉันรู้ว่าพ่อคงคิดว่าฉันแกล้งทำแต่ว่า...

“เด็กคนนี้นี่จริง ๆ เลย ตั้งใจสอบนะลูกขอให้ความตั้งใจของหนูที่อุตส่าห์อ่านหนังสือดึกดื่นจนไม่ได้หลับไม่ได้นอนมันส่งผลให้การสอบในวันนี้ของหนูผ่านพ้นไปด้วยดีนะลูกรัก พ่อรักลูกนะ แค่นี้ก่อนนะลูกพ่อต้องคุยงานต่อก่อน” ฉันยิ้มหน้าแป้นเมื่อคุณพ่อที่ฉันรักอวยพรมาด้วยประโยคยาว ๆ ซึ่งเป็นคำพูดเป็นประโยคที่ให้กำลังใจของฉันได้ดีที่สุด

“มิราคนนี้รับทราบค่า แล้วจะไม่ทำให้พ่อผิดหวังแน่นอนไว้เจอกันตอนเย็นนะคะ รักพ่อคะจุ้บ” ฉันพูดพร้อมกับทำท่าทางแบบไม่อายใครหรืออายเพื่อนตัวเองที่กำลังนั่งอยู่ข้าง ๆ เลย ฉันคิดว่ามันน่าจะชินแล้วเพราะฉันกับพ่อมักจะคุยกันแบบนี้ตลอด

ฉันรักพ่อมากทั้งชีวิตฉันเหลือเพียงแค่พ่อเท่านั้นง่าย ๆ เลย คือเรามีกันสองคน ถ้าไม่ให้ฉันรักพ่อแล้วจะให้ฉันไปรักใครกันล่ะจริงไหม

“นี่ถ้าออกทีวีอยู่แกคงได้รางวัลลูกดีเด่นไปแล้วนะยะ นางมิรา” ฉันเก็บมือถือของตัวเองลงกระเป๋าสะพายหนังใบหรูที่คุณพ่อเป็นคนซื้อให้เนื่องในวันเกิดปีที่แล้วของตัวเอง พลางใช้หางตามองเพื่อนสนิทอย่าง ‘นางแรนด้า’ ที่กำลังตั้งท่าถ่ายรูปตัวเองอยู่

แรนด้าคือเพื่อนสนิทของฉันเองเราคบเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่มัธยมจนได้มาเข้าเรียนมหา’ลัยที่เดียวกัน และในวันนี้เป็นการสอบเก็บคะแนนของเด็กปีหนึ่งอย่างเราฉันจึงจริงจังกับมันมากเพราะฉันเป็นพวกไม่ชอบให้คะแนนของตัวเองอยู่ต่ำกว่ามาตรฐานที่ตัวเองตั้งไว้

ส่วนมาตรฐานของฉันก็คือทุกวิชาจะต้องได้เต็มเท่านั้นฉันถึงจะภูมิใจและไม่อับอายเวลาเอาไปให้คุณพ่อดู ฉันชอบใบหน้าของคุณพ่อในตอนที่เห็นใบคะแนนของฉัน หน้าของท่านดูมีความสุขและภูมิใจกับลูกสาวคนนี้อย่างฉันมาก เพราะงั้นตั้งแต่มัธยมมาฉันก็ทำคะแนนดีมาตลอด

ปัจจุบันจะอยู่ในช่วงของมหา’ลัยแล้วการเรียนก็ยากขึ้นตามลำดับเพราะงั้นฉันก็ต้องพัฒนาตัวเองให้ตามทันอยู่เสมอ ฉันไม่ยอมให้คะแนนของตัวเองตกต่ำเป็นอันขาด

“ถ้าฉันได้รางวัลอย่างที่แกพูดขึ้นมาจริง นางมิราคนนี้ก็พร้อมน้อมรับค่ะ” ฉันจีบปากพูดออกไปอย่างไม่ปฏิเสธ

“รำคาญ!” แรนด้าพูดออกมาด้วยท่าทางมองบนใส่ฉันพร้อมกับหันไปโฟกัสหน้ากล้องมือถือต่อ เราสองคนเป็นแบบนี้แหละด่ากันประจำ แต่ก็รู้กันดีว่าเป็นเพียงการแกล้งเล่นเท่านั้น

ฉันละความสนใจจากนางแล้วมานั่งเล่นมือถือของตัวเองต่อเพื่อรอเวลาเข้าห้องสอบ ฉันกับแรนด้ามาก่อนเวลาสอบหลายนาทีอยู่จึงทำให้เราสองคนต้องมานั่งว่างกันอยู่แบบนี้