Ep7

"เสียวปะ" ล่ามยิ้มอ่อนถามฉันเมื่อเขาจงใจแกล้งเป่าลมหายใจรดต้นคอฉันสำเร็จจนฉันต้องหดคอหนีด้วยความรู้สึกสยิว

"เสียวบ้าเสียวบออะไรกัน" ฉันผลักล่ามออกหากก่อนจะดันร่างตัวเองขึ้นนั่งบนขอบสระโดยที่มีล่ามยืนอยู่ใกล้ ๆ "ล่าม" เป็นอีกครั้งที่ฉันเรียกชื่อเขาเสียงดังลั่นด้วยความไม่พอใจเมื่อจู่ ๆ ล่ามก็เอามือมาลูบไล้ขาอ่อนของฉัน

"จับนิดจับหน่อยไม่ได้หรือไง"

"เพื่อนที่ไหนเขาแตะเนื้อต้องตัวกันขนาดนี้ล่าม"

"เดี๋ยวนี้ย้ำเรื่องสถานะเก่งจังเลยนะ" ล่ามตีหน้าเรียบนิ่งก่อนจะผละมือออกจากขาอ่อนของฉันแต่ไม่ทันที่ฉันจะหายใจออกมาอย่างโล่งอกล่ามก็ทำในสิ่งที่ฉันไม่คาดคิดว่าเขาจะทำนั่นก็คือการที่เขาใช้มือโน้มหน้าฉันเข้าหาแล้วประกบจูบปากฉันอย่างดูดดื่มโดยที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัว

"อื้ออ" ฉันครางอื้ออึงในลำคอใช้มือทุบไปตามลำตัวของล่ามหมายให้เขาผละตัวออกหากจากฉัน จูบของล่ามมันเริ่มเลยเถิดเมื่อเขาพยายามจะดันลิ้นสากเข้ามาให้โพรงปากของฉันเพื่อควานหาความหอมหวานในโพรงปากเล็ก

"อื้อ"

ตุบ

ตุบ

ฉันทั้งร้องประท้วงทั้งทุบตีทว่าแรงอันน้อยนิดของฉันไม่สามารถทำให้คนที่ตัวโตกว่าอย่างล่ามสะทกสะท้านได้เลยสักนิด

เขาสอดลิ้นเข้ามาในโพรงปากของฉันได้จนสำเร็จชอนไชหาความหวานให้โพรงปากของฉันตามความปราถนาของตัวเองอย่างคนเอาแต่ใจเนิ่นนานกว่าล่ามจะผละริมฝีปากออกไปและเมื่อฉันหลุดพ้นจากพันธนาการของล่ามได้

"เห้ย" ล่ามร้องเสียงหลงเมื่อฉันกดหัวเขาลงน้ำโดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว "ทำบ้าอะไรวะ" ล่ามถามฉันอย่างไม่พอใจทันทีที่ฉันปล่อยมือออกจากศีรษะของเขาสีหน้าของเขาแสดงออกชัดเจนว่ากำลังหงุดหงิด

แต่ฉันไม่สนหรอกนะไม่ว่าสีหน้าเขาตอนนี้มันเป็นแบบไหน แสดงสีหน้ายังไงออกมาฉันไม่ชอบที่เขามาทำแบบนั้นกับฉันและฉันก็โกรธเขามากด้วย

"นายสมควรโดนแบบนี้คราวหลังอย่าทำแบบนั้นกับฉันอีก" ฉันตะโกนใส่หน้าล่ามก่อนจะลุกเดินหนีเขาออกมา

"เดี๋ยวก่อนสิวะ" โดยไม่คิดที่จะสนใจเสียงตะโกนของล่ามสักนิด

ปัง

ทันทีที่บานประตูห้องปิดลงฉันยกมือขึ้นเสยผมที่หล่นลงมาปกหน้าลวก ๆ อย่างคนหัวเสีย นับวันการกระทำของล่ามที่แสดงออกต่อฉันมันเกินเพื่อนไปมาก เขาคิดจะทำอะไรกับฉันเขาก็ทำโดยไม่สนใจสักนิดว่าฉันจะคิดยังไงไม่สนใจสักนิดว่าการกระทำของเขามันมีผลต่อความรู้สึกฉันยังไง ยิ่งเขาทำแบบนั้นกับฉันฉันก็ยิ่งหวั่นไหวแล้วสุดท้ายคนที่เจ็บกับเรื่องนี้คือใครถ้าไม่ใช่ฉันคนนี้

ตอนค่ำฉันตัดสินใจสั่งอาหารมาทานบนห้องแทนการออกไปทานข้าวกับล่ามเพราะฉันยังไม่อยากที่จะเจอหน้าอีกคนตอนนี้แม้เจ้าตัวจะไลน์มาตามยิก ๆ ก็ตามฉันก็เลือกที่จะไม่สนใจ

ปัง ๆ

จนกระทั่งที่ประตูหน้าห้องฉันถูกเคาะ อย่าเรียกว่าเคาะเลยค่ะให้เรียกว่าทุบเอาดีกว่า ไม่ต้องส่องตาแมวดูก็รู้ว่าเป็นใคร

ปัง ๆ

เสียงทุบประตูห้องยังดังไม่หยุดจนฉันต้องจำใจเดินออกมาเปิดประตูให้เพราะเกรงใจแขกคนอื่น ๆ ที่เขาพักอยู่ชั้นเดียวกับฉันอีกอย่างก็กลัวว่าเขาจะออกมาด่า

"เป็นบ้าหรือไงล่าม" ฉันถามทันทีที่เจอหน้าเขา

"เป็นเพื่อน"

"เอ้า" ฉันเกาศีรษะตัวเองด้วยความงงงวยมองตามแผ่นหลังของล่ามที่เดินตัวปลิวเข้าห้องฉันไปอย่างหน้าตาเฉยหลังจากแทรกตัวเข้ามาได้จนสำเร็จ

งงทั้งคำพูดและการกระทำได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเองซ้ำ ๆ ว่าล่ามน่ะเป็นบ้าอะไร