Ep8

หลังจากนอนเหงา ๆ อยู่ในห้องตั้งแต่เช้าบ่ายฉันก็รีบลุกไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อจะไปคุยกับเจ้าของโรงแรมที่นัดคุยกันไว้วันนี้ สถานที่ที่นัดกันก็ร้านอาหารในโรงแรมนี่แหละไม่ใช่ที่ไหนอื่นไกล

เมื่อคืนหลังจากที่ล่ามมาเคาะประตูเรียกแล้วแทรกตัวเข้ามาในห้องฉันกับเขาก็ไม่ได้พูดอะไรกันนะคะล่ามมาทานข้าวเฉย ๆ ทานเสร็จก็กลับห้องไปซึ่งการกระทำของเขาทำฉันงงมาก ๆ ว่าล่ามน่ะต้องการอะไรบางครั้งเขาก็ดูเยอะจนน่ารำคาญและตั้งแต่เมื่อคืนหลังจากเขาออกจากห้องฉันจนถึงตอนนี้เราก็ยังไม่ได้คุยกันเลยค่ะ

วันนี้ฉันเลือกที่จะใส่ชุดเดรสลายดอกไม้สีฟ้าที่ดูน่ารักและเข้ากับสถานที่ เมื่อแต่งตัวเสร็จฉันส่องกระจกเช็กดูความเรียบร้อยของตัวเองอีกนิดเพื่อความชัวร์ก่อนจะเปิดประตูออกจากห้องมาเป็นจังหวะเดียวกันที่ล่ามเปิดประตูห้องเขาออกมาพอดี

อะไรมันจะเหมาะเจาะขนาดนี้ฉันคิดในใจ

ฉันกับล่ามเราสบตากันแต่ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรต่างคนต่างเดินเข้าลิฟต์ แม้แต่ตอนอยู่ในลิฟต์ฉันกับเขาก็ยังไม่พูดกัน

"สวัสดีครับ"

"สวัสดีครับ"

"สวัสดีค่ะ" เมื่อเดินมาถึงโต๊ะอาหารที่คุณ 'อัคคี' เจ้าของโรงแรมนี้นั่งอยู่เราทั้งสองฝ่ายก็ต่างทักทายกันก่อนที่คุณอัคคีจะผายมือให้ฉันกับล่ามนั่งลงเก้าอี้อีกฝั่ง

พวกเราทั้งสามไม่จำเป็นต้องแนะนำตัวให้กันฟังเพราะเราทั้งสามคนรู้จักกันดีอยู่แล้ว นี่ไม่ใช่การเจอกันครั้งแรกของพวกเราก่อนหน้านี้เราเคยคุยกันเรื่องธุรกิจและเคยทำธุรกิจร่วมกันมานับครั้งไม่ถ้วน

อยากจะบอกว่าคุณอัคคีน่ะหล่อมาก หล่อ รวย สเปกของสาว ๆ หลายคนแต่น่าเสียดายที่เขาน่ะมีภรรยาอยู่แล้ว แถมคุณอัคคียังรักภรรยาเขามาก ครั้งหนึ่งที่เขาพาภรรยาสาวสวยมาคุยงานด้วยกัน ฉันแอบเห็นว่าเขาดูแลเทคแคร์ภรรยาเขาดีทุกอย่าง พูดคะขาทุกคำ การกระทำของเขาก็แสนจะอ่อนโยนจนบางครั้งฉันเองยังเผลอนึกอิจฉาและเผลอนึกว่าถ้าตัวเองเป็นภรรยาคุณอัคคีฉันจะเป็นผู้หญิงที่โชคดีขนาดไหนกันนะ

"วันนี้ภรรยาคุณอัคไม่มาด้วยเหรอคะ" ฉันถามเขาพลางยิ้มบาง ๆ ให้

"ไม่ครับ เธอท้องน่ะครับแล้วมีภาวะแท้งคุกคามผมไม่อยากให้เธอไปไหน อยากให้นอนอยู่เฉย ๆ จนกว่าจะมั่นใจว่าลูกจะปลอดภัย" คุณอัคคีตอนพูดถึงภรรยากับลูกน้อยในครรภ์ตาของเขาเปล่งประกายออกมาจนสัมผัสได้เลยว่าตอนนี้เขามีความสุขมากแค่ไหน

"งื้อ เพิ่งเจอกันไม่นานเองท้องแล้วเหรอคะ" ครั้งล่าสุดที่เจอกันเธอยังปกติดีทุกอย่างไม่เหมือนคนท้องเลยสักนิด

"ครับท้องแล้ว ไม่ท้องยังไหวครับผมอยากมีมากขนาดนี้" ฉันหัวเราะให้กับคำพูดของคุณอัคคีเพราะรู้ความหมายของคำพูดเขาดี

"ยินดีด้วยนะคะ"

"ขอบคุณครับ" ฉันกับคุณอัคคีคุยกันหลายอย่างมากเช่นเรื่องงานหรือแม้กระทั่งเรื่องทั่วไปคุยเพลินจนลืมไปเลยว่าภายในโต๊ะไม่ได้มีแค่คุณอัคคีและฉันเพียงเท่านั้น ฉันหันไปสบตากับล่ามที่นั่งทำหน้าไม่สบอารมณ์อยู่

จากนั้นคุณอัคคีกับล่ามก็เริ่มคุยเรื่องงานกันต่อโดยมีฉันเพียงนั่งฟังเงียบ ๆ อย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว

"พ่อให้ผมดูแล้วตัดสินใจได้เลย จริง ๆ ตัดสินใจตอนนี้เลยก็ยังได้นะครับเพราะก่อนหน้านี้เราก็ดูกันมาไม่ใช่น้อย ๆ แล้วก็เห็น ๆ กันอยู่โรงแรมแห่งนี้น่าลงทุนขนาดไหนไม่มีเหตุใดให้ต้องกังวลรวมถึงเราทั้งสองฝ่ายก็ทำธุรกิจร่วมกันมานานรู้นิสัยใจคอกันเป็นอย่างดี พ่อฝากผมให้มาบอกคุณอัคว่าคุณอัคไม่จำเป็นต้องขายหุ้นทั้งหมดให้กับทางเราเลยครับ เราสามารถดูแลร่วมกันได้ พ่อผมอยากร่วมหุ้นกับคุณอัคมากกว่าเป็นเจ้าของโรงแรมแห่งนี้แค่ฝ่ายเดียว พ่อคิดว่าถ้าเราร่วมมือช่วยกัน เราน่าจะพาโรงแรมแห่งนี้ก้าวไปไกลกว่านี้ได้แน่นอนครับ" ฉันมองล่ามที่กำลังคุยงานด้วยความรู้สึกชื่นชมเวลาที่คนอย่างล่ามกำลังจริงจังกับอะไรสักอย่างมันช่างเป็นภาพที่น่ามอง เขาดูโตเป็นผู้ใหญ่ มีความเป็นผู้นำสูงมาก

"ขอบคุณมากครับ ฝากขอบคุณคุณอาคีด้วยที่ให้เกียรติผมและครอบครัวผมเสมอ" การคุยเจรจาวันนี้ก็ถือว่าผ่านลุล่วงไปได้ด้วยดีเหลือแค่คุณอาคีเซ็นสัญญาประทับตราเป็นลายลักษณ์อักษรในเอกสารสำคัญเท่านั้น

เมื่อคุยงานจบคุณอัคคีก็ชวนฉันกับล่ามอยู่ดื่มด้วยกันต่อเนื่องในโอกาสเลี้ยงฉลองที่เราได้ทำงานร่วมกันอีกครั้งและเนื่องในโอกาสที่เรานาน ๆ จะเจอกัน

"อ่า" รสชาติไวน์มันบาดคอจนฉันต้องร้องออกมา ฉันเห็นว่าล่ามแสยะยิ้มให้กับท่าทางของฉันก่อนที่เขาจะโน้มหน้าลงมาใกล้

"อย่าดื่มเยอะดิเดี๋ยวก็เมาหรอก เนี่ยหน้าแดงหมดแล้ว"

"ไม่ได้เมาสักหน่อย" ฉันตอบล่ามเสียงเรียบพยายามทำตัวให้นิ่งที่สุดทั้งที่ความจริงแล้วฉันเมาจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่

"เหรอ" ล่ามเลิกคิ้วมองฉัน "งั้นถ้าเมาคืนนี้เธอเจอดีแน่" เขาเอ่ยขู่พร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา