Ep14 คิรัน ผู้ชายเย็นชาและร้ายกาจ

ภายในห้องทำงานกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยโทนสีดำและสีเทาเข้ม ไอรีนรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่กลางถ้ำของอสูรกาย อากาศรอบกายดูจะเบาบางจนเธอแทบหายใจไม่ออก สายตาคมกริบของคิรันที่มองมาที่เธอนั้นไม่ได้มีความอ่อนโยนหรือความเห็นใจเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มันมีแต่ความกระหายใคร่รู้และความร้ายกาจที่พร้อมจะฉีกกระชากความมั่นใจของเธอให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

"ทำไม... ถึงต้องเป็นฉัน?" ไอรีนถามเสียงแผ่ว พยายามรักษาระยะห่างจากร่างสูงที่เปลือยท่อนบนแผงอกแกร่งเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่ดูแข็งแรง

คิรันเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ เขากระตุกยิ้มที่มุมปาก เผยให้เห็นเขี้ยวเล็กๆ ที่ดูอันตรายพอๆ กับแววตา "คำถามน่าเบื่อจังนะไอรีน เธอเป็นคนสวย... เป็นคนน่าแกล้ง และที่สำคัญที่สุด เธอมีอะไรบางอย่างที่ทำให้ฉันรู้สึก 'สนใจ' ตั้งแต่วินาทีแรกที่ชนกัน"

เขาก้าวประชิดตัวจนไอรีนไม่มีทางหนี แผ่นหลังของเธอชนเข้ากับโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งขนาดใหญ่ คิรันใช้แขนข้างหนึ่งกักตัวเธอไว้ในอ้อมแขน ในขณะที่มืออีกข้างหนึ่งเชยคางเธอขึ้นบังคับให้สบตา

"ฉันไม่ใช่ของเล่นของคุณนะ" ไอรีนพยายามเค้นเสียงให้ดูเข้มแข็ง แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมา

"ใครบอกว่าเธอเป็นของเล่น?" คิรันเลิกคิ้วสูง ก่อนจะก้มลงมากระซิบที่ข้างหู เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นประสาท "เธอมันก็แค่ 'เหยื่อ' ที่หลงเข้ามาในถิ่นของฉัน... และเหยื่อที่หลงเข้ามาแล้วน่ะ ไม่มีวันได้ออกไปง่ายๆ หรอกนะ"

คำพูดของเขาส่งผลให้ไอรีนตัวสั่นสะท้าน เธอเริ่มสัมผัสได้ถึงความต่างของคิรินและคิรัน คนพี่คือความเย็นชาที่น่าสะพรึงกลัว เหมือนพายุที่มาเงียบๆ แต่ทำลายล้างทุกอย่าง แต่คนน้องอย่างคิรันกลับเป็นเหมือนไฟที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างที่ขวางหน้า เขาคือความดุดัน ความเอาแต่ใจ และความเจ้าชู้ที่พร้อมจะเล่นสนุกกับความรู้สึกของเธอ

คิรันเริ่มไล้ปลายนิ้วไปตามแนวสันกรามของเธอ มันเป็นสัมผัสที่ดูแผ่วเบาแต่กลับกดดันจนเธอแทบหยุดหายใจ เขาไม่ได้เร่งรีบ แต่เขากำลังสนุกกับการเห็นเธอหวาดกลัวและสั่นสะท้านภายใต้การควบคุมของเขา

"คุณ... คุณต่างจากพี่ชายของคุณมากเลยนะ" ไอรีนเผลอหลุดปากออกไปโดยไม่ทันยั้งคิด

คำพูดนั้นทำให้ดวงตาของคิรันวาวโรจน์ขึ้นมาทันที เขากระชับร่างบางเข้าหาตัวจนไร้ช่องว่างระหว่างกัน "อย่าเอาฉันไปเปรียบเทียบกับไอ้พี่ชายผู้แสนดีจอมปลอมนั่น... คิรินมันอาจจะชอบทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ แต่ฉันไม่ใช่ ฉันคือปีศาจที่เธอควรจะกลัวให้มากที่สุด"

เขากดจูบลงบนลำคอของเธออย่างรุนแรงและแสดงความเป็นเจ้าของ ไอรีนพยายามดิ้นรน แต่แรงของเขานั้นมหาศาลเกินกว่าที่เธอจะต่อต้านได้ เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกกดทับด้วยความร้ายกาจของเขา รสสัมผัสที่เขามอบให้นั้นช่างดิบเถื่อนและเร่าร้อน แตกต่างจากครั้งไหนที่เธอเคยเจอมาอย่างสิ้นเชิง

"จำไว้ไอรีน... ที่นี่คืออาณาจักรของฉัน ไม่ว่าเธอจะเคยเป็นของใคร หรือใครเคยแตะต้องเธอมา... นับจากวินาทีนี้ไป เธอต้องจำแค่รสสัมผัสของฉันคนเดียว" คิรันประกาศกร้าว

ไอรีนได้แต่น้ำตาคลอเบ้า ความรู้สึกอัปยศและความกลัวตีรวนอยู่ในใจ เธอเป็นเพียงลูกคุณหนูที่เคยถูกปกป้องมาตลอดชีวิต แต่ตอนนี้เธอกลับถูกฝาแฝดมาเฟียแย่งชิงและบงการชีวิตราวกับสิ่งของที่ไม่มีหัวใจ

คิรันไม่ได้แค่ต้องการความสัมพันธ์ชั่วคราว แต่เขากำลังเริ่มสร้างกรงขังใหม่ให้กับเธอ กรงขังที่เปี่ยมไปด้วยความร้ายกาจและความใคร่ เขาต้องการพิสูจน์ให้เห็นว่าเขาสามารถสยบลูกสาวตระกูลใหญ่ผู้แสนบริสุทธิ์คนนี้ได้ ไม่ว่าเธอจะเคยถูกใครตีตราไว้ก่อนหน้านี้ก็ตาม

เขาผลักร่างบางให้ลงไปนั่งบนโซฟารับแขกตัวนุ่ม สายตาของเขาจับจ้องเธอราวกับเสือที่กำลังมองเหยื่อที่ใกล้จะหมดแรงขัดขืน "วันนี้ฉันจะปล่อยเธอไปก่อน... ถือว่าเป็นรางวัลที่เธอมาหาฉันถึงห้อง"

เขาโน้มตัวลงมาประทับจูบเบาๆ บนหน้าผากของเธอ ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหยิบเสื้อเชิ้ตตัวใหม่มาสวมใส่ท่าทีของเขาดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคนราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "พรุ่งนี้... เตรียมตัวไว้ให้ดี ไอรีน เพราะเกมของเรามันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น"

ไอรีนลุกขึ้นเดินออกมาจากห้องทำงานของคิรันด้วยความสั่นสะท้านไปทั้งตัว เธอรีบก้าวเท้าออกจากคณะบริหารด้วยความรู้สึกที่เหมือนกับว่าเธอได้สูญเสียอิสระภาพไปอย่างถาวร เธอไม่รู้เลยว่าคิรันกำลังมีแผนการอะไรอยู่ในหัว และการที่พี่น้องสองคนนี้ต้องมาพัวพันกับเธอมันคือเรื่องบังเอิญหรือความตั้งใจกันแน่

ท่ามกลางแสงไฟยามเย็นของมหาวิทยาลัย ไอรีนพยายามรวบรวมสติ เธอรู้ว่าเธอต้องหนี... แต่เธอจะหนีจากสองมาเฟียนี้ไปได้อย่างไรในเมื่อตอนนี้บัตรประจำตัวนักศึกษาใบนั้นก็ยังอยู่ในมือของคิริน และตัวเธอก็ตกอยู่ในกำมือของคิรัน

ชะตากรรมของไอรีน วิมลเกียรติยศ กำลังดิ่งลงสู่ความมืดมิด และดูเหมือนว่าความสดใสในรอยยิ้มของเธอ กำลังจะถูกกลืนกินโดยความร้ายกาจของฝาแฝดคู่นี้อย่างไม่มีวันหวนคืน