EP6 : BAD MAFIA

"บ้านมึงไม่มีอยู่รึไงไอ้กันต์ถึงได้มานั่งหน้าสะล่อนบ้านกูแต่เช้า"

ผมเดินลงบันใดมาก็เจอกับไอ้กันต์ที่นั่งจิบกาแฟอยู่ที่ห้องรับแขกกับป๊าและแม่ผม ๆ ก็เลยทักทายมันสักหน่อย

"สาบานว่านี่คือคำทักทายแขกของเฮีย"

"ก็มึงไม่ใช่แขก สรุปแล้วมึงมาบ้านกูทำไมแต่เช้า"

"ไม่ได้มาหาเฮียก็แล้วกันน่า"

"อ้าวไอ้นี่!!"

"พอๆสองคนนี้อะไรกันลูกทะเลาะกันเป็นเด็กไปได้"

แม่ผมรีบพูดขึ้นมาเพื่อหยุดผมกับไอ้กันต์ไอ้น้องเวรนี้ก็นะกวนตีนขึ้นทุกวันๆ

ตึก ตึก ตึก

"ขอโทษนะ กันต์รอจินนานไหม"

มารอยัยกาฝากนี่เองยัยนี่ก็เหมือนกันรีบวิ่งลงมาหาผู้ชายซะเร็วแล้วเมื่อคืนทำมาเถียงว่าไม่ได้แรดไม่ได้ร่าน

"ไม่นานหรอกว่าแต่จินเถอะใส่แมสปิดปากทำไมไม่สบายเหรอ"

"เป็นอะไรมากรึเปล่าลูกไม่สบายไปหาหมอไหม"

พอไอ้กันต์ถามผมก็พึ่งสังเกตเห็นว่ายัยนี่ใส่แมสปิดจมูกด้วยหลังจากไอ้กันต์พูดจบแม่ผมก็รีบถามขึ้นมาอีกคนอย่างเป็นห่วงเป็นใยบางทีผมก็ขัดใจแม่ผมนะที่รักและเอ็นดูยัยกาฝากนี่เกินไปจนลืมว่ายัยนี่เป็นลูกใครยิ่งคิดผมก็ยิ่งไม่อยากเห็นหน้ายัยกาฝากนี่เลยจริงๆ

"ว่าไงลูกไปหาหมอไหม"

"เออ..มะ..ไม่เป็นไรค่ะป๊า แม่ใหญ่ จินแค่เป็นหวัดนิดหน่อยกินยาเดี๋ยวก็หายค่ะ"

"เป็นหวัดหรือไปโดนใครกัดปากมากันแน่"

ผมพูดแทรกไปทันทีเพราะผมรู้ว่าที่ยัยนี้ปิดปากไม่ใช่เพราะเป็นหวัดอะไรหรอกและต้นเหตุที่ทำให้ยัยนี่ทำแบบนี้ก็คือผมเองบอบบางเหลือเกินแม่คุณจูบนิดจูบหน่อยทำเป็นเจ็บปาก

"พูดเหี้ยอะไรของเฮียวะ"

"ไปเถอะกันต์เดี๋ยวสายจินต้องรีบไปเปิดร้าน"

ไอ้กันต์เหมือนจะดูไม่พอใจที่ผมพูดแบบนี้กับยัยกาฝากปกป้องกันดีจริงๆ

"ทำไมไอ้กันต์มันต้องมารับส่งลูกสาวคนโปรดของแม่กับป๊าด้วยล่ะครับ"

ผมแสร้งถามแม่กับป๊าออกไปหลังจากที่ไอ้กันต์กับยัยกาฝากนั้นเดินออกไปแล้วความจริงผมก็ไม่ได้อยากรู้หรอกนะแค่ถามเป็นมารยาท

"รถน้องเข้าศูนย์นะลูกกันต์เลยอาสามารับมาส่งแม่กับป๊าจะเปลี่ยนคันใหม่ให้ก็ไม่ยอมคันที่น้องใช้อยู่มันก็เก่ามากแล้ว"

"เดี๋ยวนี้แกถามสารทุกข์สุขดิบของน้องได้แล้วเหรอ"

พอแม่ผมตอบคำถามผมออกมาป๊าผมก็มองหน้าผมแล้วถามผมกลับแถมยังจ้องหน้าผมแปลกๆอีกด้วย

"ผมก็แค่กลัวว่าลูกสาวคนโปรดป๊ากับแม่จะทำอะไรเสื่อมเสียต่างหากที่ไปไหนต่อไหนกับผู้ชายเป็นว่าเล่นแบบนี้เมื่อคืนก็กลับมาซะดึก"

"เสือเป็นห่วงน้องด้วยเหรอลูก"

แม่ผมถามออกมาแล้วก็ส่งยิ้มมาให้ผมอย่าบอกนะว่าอาการที่ผมเป็นมันแสดงออกว่าห่วงยัยนั้นจนแม่ผมถึงกับยิ้มออกมาอย่างดีใจแบบนี้

"เปล่าครับ ผมห่วงชื่อเสียงของวงตระกูลเราต่างหากเดี๋ยวยัยนั้นมาทำให้เสื่อมเสีย"

"เสื่อมเสียอะไรกันลูก กันต์ก็คนกันเองทั้งนั้นน้องไม่ได้ไปกับคนอื่นซะหน่อย ดูๆไปกันต์กับลูกสาวเราก็เหมาะสมกันดีนะป๊าว่าไหม"

กึก!!

ผมที่กำลังยกแก้วกาแฟขึ้นมาจิบต้องชะงักเมื่อแม่ผมพูดกับผมแล้วหันไปพูดประโยคนี้กับป๊าสองคนนั้นเหมาะสมกันงั้นเหรอ

"เหมาะสิ เจ้ากันต์มันก็แสดงออกว่าชอบลูกสาวเรามาตั้งนานแล้วติดที่ยัยจินนั้นแหละที่ไม่สนใจเจ้ากันต์มัน"

"ฉันอยากให้เด็กสองคนนี้ลงเอยกันจังค่ะกันต์ดูแลลูกสาวเราได้ดีแน่ๆ"

"ผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับป๊า แม่ อ่อ! แล้วถ้าป๊ากับแม่อยากเปลี่ยนรถให้ยัยนั้นก็บอกนะครับเดี๋ยวผมจะให้ไอ้ธิมจัดการให้"

หงุดหงิดครับอยู่ ๆ ก็รู้สึกไม่อยากนั่งฟังต่อพูดจบผมก็รีบเดินออกมาเลยทำไมผมรู้สึกหงุดหงิดจังวะที่ได้ยินป๊ากับแม่พูดว่าอยากให้ยัยนั้นลงเอยกับไอ้กันต์

"เสือ..เดี๋ยวก่อนลูก"

"มีอะไรอีกครับแม่"

ผมหยุดเดินแล้วหันไปตามเสียงเรียกของแม่แล้วหันไปคุยกับท่าน

"ถ้าเสืออยากช่วยจัดการเรื่องรถให้น้องเสือจัดการได้เลยนะลูกแม่ดีใจนะที่ได้ยินเสือพูดแบบนี้เพราะอย่างน้อยเสือก็ยังมีน้ำใจกับน้อง"

"อย่าเข้าใจผิดครับแม่ผมก็แค่ไม่อยากให้ยัยนั้นถูกครหาว่าไปไหนมาไหนกับผู้ชายบ่อยๆผมกลัวบ้านเราจะเสื่อมเสียต่างหาก"

ผมว่าแม่ผมคงเข้าใจผิดใหญ่แล้วผมไม่ได้ทำเพราะหวังดีกับยัยนั้น

"เอาเถอะๆ จะยังไงก็ช่างแม่เชื่อว่าเสือต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้น้องอยู่แล้ว"

"แม่ครับ!! ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่ได้...."

"อะๆ ไปทำงานได้แล้วลูกแม่ไม่มีอะไรจะคุยละ"

จริงๆเลยนะแม่อะไรทำให้แม่คิดว่าคนอย่างผมจะมีน้ำใจกับยัยนั้นขนาดนี้วะก็บอกแล้วว่าไม่อยากให้ยัยนั้นสร้างความเสื่อมเสียมาให้ที่บ้าน ว่าแล้วก็กดโทรศัพท์หาไอ้ธิมเลยละกันว่าตอนนี้ที่โชว์รูมมันนำเข้ารถใหม่รุ่นไหนมาบ้างก็อย่างที่รู้กันว่าพ่อไอ้ธิมเป็นเจ้าของบริษัทรถนำเข้าเพราะฉะนั้นเรื่องรถต้องปรึกษามันแหละครับ

Janita Florist

"ไม่มีงานมีการทำรึไงกันต์มานั่งเฝ้าจินอยู่ได้"

ฉันเอ่ยปากถามกันต์ออกไปก็ตั้งแต่มาถึงร้านกันต์ก็นั่งมองหน้าฉันอยู่แบบนี้มาจะครึ่งชั่วโมงแล้ว

"มี! แต่ไม่อยากไป"

"เกเรใหญ่แล้วนะกันต์ไปทำงานเลยเดี๋ยวก็โดนคุณน้าบ่นหรอก"

ดูเอาเถอะค่ะดูคำตอบฉันเลยอดไม่ได้ที่จะต่อว่าเขาไป

"ป๊ากับม๊าไม่ว่าหรอกถ้ากันต์จะขาดงานเพื่อมานั่งเฝ้าจินเพราะม๊ากันต์อยากได้จินเป็นลูกสะไภ้จะตาย"

"พอเลย จินบอกแล้วไงว่าอย่าพูดแบบนี้เราเป็นเพื่อนกันนะ"

นี้ฉันต้องพูดแบบนี้อีกกี่ครั้งนะกันต์ถึงจะยอมเลิกคิดเกินเลยกับฉันสักที

"กันต์ไม่ได้อยากเป็นเพื่อนกับจินสักหน่อย"

"ไม่คุยด้วยแล้วชอบพูดอะไรแบบนี้อยู่เรื่อยเลยไปทำงานได้แล้วกันต์ถ้าไม่ไปวันหลังจินไม่ให้ไปรับไปส่งจินอีกแล้วนะเสียงานเสียการแบบนี้จินไม่โอเคเลย"

"ก็ได้ครับ แต่ก่อนไปขอถามอะไรหน่อยสิ"

"อะไร"

ฉันขมวดคิ้วถามกันต์ออกไปอย่าง งงๆ นี่เขาจะถามอะไรฉันอีกละทำไมหน้าตาดูซีเรียสจัง

"ปิดแมสทำไม"

มือที่กำลังตัดก้านดอกไม้อยู่ของฉันถึงกับชะงักทันทีที่กันต์ถามคำถามนี้อย่าบอกนะว่าเขาสงสัยเพราะคำพูดของคุณเสือ

"กะ..ก็บอกไปแล้วไงว่าเป็นหวัด"

ฉันตอบกันต์ออกไปโดยที่ไม่สบตาเขาฉันกลัวว่ากันต์จะเห็นพิรุธในแววตาของฉัน

"จินรู้ตัวไหมว่าตั้งแต่เด็กจนโตจินโกหกใครไม่เนียนเลย"

พรืด!!

"ว้าย!! กันต์"

ฉันถึงกับร้องออกมาอย่างตกใจที่พอกันต์พูดจบเขาก็เอื้อมมือมาดึงแมสที่ปิดปากฉันออก"

"เกิดอะไรขึ้นจินทำไมปากบวมเจ่อแบบนี้"

"มะ..ไม่มีอะไรจินแค่ซุ่มซ่ามเอาปากชน.."

"เลิกปิดบังกันต์สักทีจิน เฮียเสือใช่ไหม"

ตอนนี้สายตาที่กันต์มองมาทางฉันน่ากลัวมากแล้วน้ำเสียงก็ดูจะโมโหมากๆเหมือนกันมันเลยทำให้ฉันตอบเขาออกไปอย่างไม่ค่อยเต็มเสียงแล้วกันต์ก็เหมือนจะรู้ทันเลยพูดแทรกขึ้นมา

"ฮึก!! ช่างมันเถอะนะกันต์จินไม่อยากพูดถึงมันแล้วอย่าถามอะไรจินอีกเลยนะ"

พอกันต์ถามฉันเสียงดังจนฉันตกใจสุดท้ายฉันก็ปล่อยโฮออกมาฉันไม่อยากให้ใครรู้แล้วฉันก็ไม่อยากพูดถึงเรื่องหน้าอายที่เกิดขึ้นกับฉันเมื่อคืน

"เหี้ยเอ้ย!!"

หมับ!!

"ไม่ต้องร้องลืมๆมันไปซะกันต์จะไม่ถามจะไม่อะไรจินอีกแล้ว"

กันต์สบถด่าคำหยาบคายออกมาก่อนที่จะคว้าตัวฉันไปกอดไว้แล้วก็พูดปลอบฉันออกมาพลางเอามือลูบหัวฉันอย่างอ่อนโยนมันเลยทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมาบ้างทำไมนะทำไมฉันถึงไม่รักกันต์ไม่รู้สึกกับกันต์เหมือนที่รู้สึกกับเขาบ้างนะ

"ทำอะไรกัน"

ฉันกับกันต์ผละออกจากกันทันทีเมื่อเสียงโมบายหน้าประตูร้านดังขึ้นพร้อมกับเสียงอันเย็นเฉียบของคนที่ฉันไม่คิดว่าเขาจะมาที่นี่

"เฮีย!!"

"เออ!! กูเอง"

"เฮียมาทำไม"

กันต์เป็นฝ่ายถามคุณเสือก่อนฉันเองก็แปลกใจเหมือนกันร้อยวันพันปีเขาไม่เคยมาเหยียบร้านฉันเลยสักครั้ง

"ในเมื่อเจ้าของเงินที่ทำร้านนี้คือพ่อกับกับแม่กูทำไมกูจะมาไม่ได้ล่ะ"

"ถ้าเฮียจะมาหาเรื่องจินเฮียกลับไปซะ..ผมขอ"

"ทำไมกูต้องกลับแล้วทีมึงละไอ้กันต์ส่งกันถึงไหนต่อไหนแล้วล่ะป่านนี้ถึงยังไม่กลับมัวมายืนกอดพรอดรักกันไม่อายฟ้าอายดินอยู่แบบนี้”

พอมาถึงเขาก็พูดจาแบบนี้ใส่กันก่อนที่จะหันมาต่อว่าฉัน

“เธอก็เหมือนกันไหนปากบอกว่าจะไม่ทำอะไรเสื่อมเสียมาถึงบ้านฉันแค่ข้ามคืนก็มายืนกอดกับผู้ชายแบบนี้..หน้าไม่อาย"

"เมื่อไหร่เฮียจะเลิกพูดจาดูถูกจินสักทีวะ"

กันต์พูดขึ้นมาอย่างโมโหที่ได้ยินคำพูดนั้นจากปากของเขาฉันก็จุกไปเหมือนกันที่เขาว่าฉันแบบนี้

"ก็เห็นอยู่กับตาไอ้กันต์ผู้หญิงดีๆที่ไหนมายืนนิ่งๆให้ผู้ชายกอดกลางวันแสกๆแบบนี้นอกซะจากจะเป็นผู้หญิงร่านๆไร้ยางอาย"

คำพูดที่ทิ่มแทงแบบนี้เขาคงถนัดมากสินะเพราะทุกคำที่เขาพูดออกมามันทิ่มแทงหัวใจฉันจนเจ็บแสบไปหมด

"ไอ้เหี้ยเฮีย"

"กันต์อย่า..จินขอ"

ฉันคว้าแขนของกันต์ไว้ทันทีที่เข้าจะพุ่งเข้าใส่คุณเสือฉันไม่อยากให้เขาสองคนมามีเรื่องกันแบบนี้

"มึงจะทำอะไรกูไอ้กันต์กูพี่มึงนะ"

"พี่เหี้ยๆแบบนี้กูก็ไม่อยากนับญาติหรอกว่ะ"

กันต์พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่โกรธจัดนี้เป็นครั้งแรกก็ว่าได้ที่ฉันเห็นเขาโกรธแล้วกล้าพูดจารุนแรงแบบนี้ใส่คุณเสือ

"มึงอย่ามาทะเลาะกับกูเพราะยัยกาฝากนี่ดีกว่าไอ้กันต์อีกอย่างถ้ามึงคิดจะจริงจังกับยัยนี้บอกเลยกูรับเป็นน้องสะไภ้ไม่ลงจริงๆว่ะ ส่วนเธอหัดหน้าบางมียางอายซะบ้างสงสัยที่ฉันเตือนเมื่อคืนไม่จำเข้าหัวเลยสินะสงสัยฉันคงต้องลงโทษเธอเหมือนเมื่อคืนอีกรอบ"

"ไอ้เฮีย..มึง"

"อย่ากันต์"

พอเขาพูดจบกันต์ที่ยืนฟังอยู่กับฉันก็ฟิวส์ขาดทำท่าจะพุ่งเข้าใส่เขาที่กำลังจะหันหลังเดินออกไปแต่ฉันจับแขนกันต์ไว้ก่อนเพราะถ้ามีเรื่องกันจริงๆคนที่ต้องเจ็บตัวคือกันต์แน่ๆ

"ทำไมต้องทนขนาดนี้วะจิน"

"จินทนได้กันต์อย่ามีเรื่องกันเลยนะจินไม่อยากให้แม่ใหญ่กับป๊าไม่สบายใจ"

"แต่ว่ามัน..."

"นะกันต์..จินขอร้อง"

"โธ่เว้ย!! ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยวะ"

กันต์ยืนกำหมัดแน่นด้วยแววตาแดงกล่ำฉันรู้ว่าเขาโกรธและโมโหมากฉันเลยต้องพาเขามานั่งให้ใจเย็นลง กันต์อยู่เป็นเพื่อนฉันที่ร้านสักพักก็กลับไปเพราะร้านฉันเริ่มมีลูกค้าเข้ามาแล้วและเด็กในร้านก็เริ่มเข้างานกันแล้ว

วันนี้ทั้งวันฉันนั่งจัดดอกไม้ไปพร้อมกับหยดน้ำตาที่มันไหลรินเพราะคำพูดของเขามันตามมาหลอกหลอนให้ฉันคิดอยู่ตลอดเวลาตอนนี้ฉันคิดถึงแม่ฉันมากอยากถามแม่เหลือเกินว่าฉันทำผิดอะไรแค่เป็นลูกแม่ฉันผิดขนาดนี้เลยเหรอเขาถึงได้จงเกลียดจงชังฉันขนาดนี้