EP5 : BAD MAFIA

"นั่งมองโต๊ะน้องสาวตาไม่กระพริบเลยนะหวงเหรอครับคุณพี่ชาย"

"หวงเหี้ยอะไรล่ะ!!"

ในขณะที่ผมนั่งดื่มอยู่ไอ้ธิมที่ไปตรวจงานเสร็จก็เดินมานั่งแล้วพูดประโยคนี้กับผม

"ก็กูเห็นมึงนั่งมองไปทางโต๊ะไอ้กันต์กับน้องจินตั้งนานกูก็นึกว่ามึงมองเพราะหวงน้องจินยิ่งวันนี้น้องจินแต่งตัวโคตรสวย"

ยัง มันยังไม่จบครับยังจะมาว่าผมหวงอยู่นั่นแหละแถมมาชมยัยนั้นสวยอีกน่ารำคาญชะมัด สวยก็สวยจริงอยู่หรอกครับแต่ชุดแม่งจะโป๊ไปไหนบอกตรงๆผมไม่ชินกับการแต่งตัวแบบนี้ของยัยกาฝากนี่เลย

"เหอะ! สวยตรงไหนวะแต่งแบบนี้อีกนิดเดียวก็จะถอดผ้าเดินแล้ว แหวกหน้าแหวกหลังซะขนาดนั้น"

ผมยกแก้วเหล้าขึ้นมากระดกเข้าปากแล้วพูดกับมันโดยที่สายตาผมยังมองไปที่ยัยนั่นผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงชอบเผลอหันไปมอง

"ปากบอกไม่หวงแต่การกระทำของมึงมันขัดกับคำพูดจริงๆว่ะ"

"กูไม่ได้หวง วันนี้ทำไมมึงพูดมากจังวะไอ้ธิม"

ชักจะรำคาญมันแล้วครับ ปกติไอ้ธิมไม่พูดมากแบบนี้แต่วันนี้มันพูดมากจังวะแถมชอบพูดเหมือนจับผิดผมอีก

"อะๆ ไม่หวงก็ไม่หวง แต่จะว่าไปน้องจินกับไอ้กันต์น้องมึงนี่ดูสนิทกันดีนะเขาคบกันเหรอวะ"

ผมหันไปมองยังโต๊ะของไอ้กันต์อีกรอบหลังจากที่ได้ยินไอ้ธิมพูด สนิทกันงั้นเหรอ คบกันงี้ ถ้าเป็นแบบนี้จริงๆยัยนี้แม่งโคตรร้ายกาจที่เกาะครอบครัวผมจนกลายเป็นคุณหนูแล้วคิดจะจับไอ้กันต์มาเป็นผัวอีกคนนี่คงจ้องจะหุบสมบัติของตระกูลผมเลยสินะ เหอะ! ไม่มีทางหรอกเธอเป็นคนของครอบครัวฉันเธอไม่มีสิทธิ์ออกจากบ้านฉันอย่างเฉิดฉายหรอกเธอต้องอยู่รับใช้ครอบครัวฉันให้สมกับเงินที่พ่อแม่ฉันชุบเลี้ยงเธอ

"ไอ้เสือ!"

"อะไร"

ผมขานรับไอ้ธิมทันทีที่รู้ตัวว่ามันเรียก

"เหม่ออะไรวะ"

"เปล่า"

ผมตอบมันไปสั้นๆ นี่ผมเหม่อคิดเรื่องยัยนั่นกับไอ้กันต์ขนาดนี้เลยเหรอวะ ยิ่งมองไปที่โต๊ะนั้นยิ่งขัดตาชิบหายที่เห็นยัยนั่นยิ้มพูดคุยหัวเราะกับไอ้กันต์ทีตอนเห็นหน้าผมทำหน้าอย่างกับโลกทั้งใบจะถล่มลงมาอย่างงั้นแหละ แล้วผมนั่งดื่มกับไอ้ธิมสักพักก็แยกย้ายกันกลับแล้วก็เหมือนว่าไอ้กันต์กับยัยนั่นพึ่งจะออกไปก่อนหน้านี้

คฤหาสน์วัชรกุล

"ขอบคุณนะกันต์ที่มาส่ง"

"เป็นคนพาไปก็ต้องเป็นคนพากลับสิ"

ฉันเอ่ยขอบคุณกันต์ที่เขาพาฉันมาส่งที่บ้านหลังจากที่เขาพาฉันไปเปิดหูเปิดตามา

"มะ..เดี๋ยวกันต์ช่วยถือ"

กันต์ยื่นมือมาจะช่วยฉันถือดอกไม้ที่ฉันแวะเอาที่ร้านของฉันก่อนที่จะกลับบ้านพอดีฉันนึกขึ้นได้ว่าพรุ่งนี้แม่ใหญ่ต้องไปวัดฉันก็เลยจะเอาดอกไม้มาทำมาลัยให้ท่านไปถวายพระ

"ไม่เป็นไรแค่นี้เองจินถือเองได้กันต์กลับเถอะดึกแล้ว"

"เอางั้นเหรองั้นกันต์กลับนะดูแลตัวเองดีๆล่ะ"

"จ๊ะ! ขับรถดีๆนะ"

หลังจากที่กันต์ขับรถออกไปฉันก็เปิดประตูเล็กที่หน้าบ้านเข้ามาแต่ฉันก็ต้องเอะใจที่เห็นรถคุณเสือจอดอยู่เขากลับมาแล้วเหรอเมื่อกี้ตอนฉันออกมาเขายังนั่งอยู่เลยสงสัยเขามาถึงก่อนเพราะฉันแวะที่ร้านละมั้ง

"ไปแวะต่อที่ไหนกันมาล่ะถึงได้กลับมาเอาป่านนี้"

ฉันตกใจจนแทบจะหยุดหายใจเมื่อตอนที่ฉันกำลังเดินลัดไปทางหลังบ้านเพื่อจะเอาดอกไม้ไปเก็บแล้วได้ยินเสียงของใครคนหนึ่งที่ฉันคุ้นเคยน้ำเสียงที่เยือกเย็นแบบนี้ที่เขามักใช้คุยกับฉัน

"พี่..เออ คุณเสือทำไมมายืนมืดๆตรงนี้ล่ะคะ"

"ที่นี่บ้านฉันๆจะยื่นตรงไหนต้องขออนุญาตกาฝากผู้อาศัยอย่างเธอด้วยเหรอ"

เขาเดินเข้ามาใกล้ฉันแล้วพูดคำพูดถากถางพวกนี้ออกมาท่าทางของเขาตอนนี้มันเหมือนฉันกำลังถูกคุกคามยังไงก็ไม่รู้

"จินขอตัวเข้าบ้านก่อนนะคะคุณเสือช่วยหลีกทางให้จินด้วยค่ะ"

เพราะเขายืนขวางทางฉันอยู่ฉันก็เลยต้องพูดกับเขาการที่ยืนใกล้ๆกันแบบนี้มันทำให้ฉันได้กลิ่นเหล้าจากตัวคุณเสือเต็มๆเลย

"ออกจากผับมาก่อนฉันตั้งนานแล้วทำไมพึ่งถึงบ้าน หึ! ทำตัวใสๆความจริงเธอมันก็ร่านดีเหมือนกันนะ"

ฉันถึงกับหน้าชาทันทีที่ได้ยินคำพูดนี้จากปากเขาฉันยอมรับว่าที่ผ่านมาเขาก็ไม่เคยพูดจากับฉันดีๆ แต่คำนี้มันแรงเกินไปคำว่ากาฝากที่เขายัดเยียดให้ฉันว่ามันแรงแล้วแต่ฉันก็พอจะรับได้เพราะฉันก็เป็นกาฝากของบ้านนี้จริงๆ

แต่คำว่าร่านฉันรับไม่ได้เพราะฉันไม่ได้เป็นเหมือนที่เขาพูดเขาดูถูกฉันเกินไป นี่นะเหรอคนที่ฉันรักและแอบมองเขามาตลอดมันเหนื่อยอย่างที่กันต์พูดจริงๆที่รักคนที่เขาไม่เห็นความสำคัญของเราแล้วที่เหนื่อยไปกว่านั้นก็คือการที่ได้ยินได้ฟังคำพูดดูถูกแบบนี้จากปากของเขา

"จินไม่ได้ร่าน"

"เหอะ!! แล้วไปไหนกันมาละตั้งเกือบชั่วโมง"

นี่เขาจับเวลาฉันงั้นเหรอคงอยากจับผิดฉันมากสินะถึงได้ลงทุนมายืนรอพูดจาถากถางฉันแบบนี้

"จินจะไปที่ไหนมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณเสือนี่คะช่วยหลีกทางให้ด้วยค่ะ"

"นี่เธอกล้าเถียงฉันเหรอ"

"จะ..จินเปล่า"

ฉันถึงกับต้องเดินถอยหลังทันทีเพราะนอกจากเขาจะไม่หลีกทางให้ฉันเขายังเดินเข้ามาประชิดตัวฉันแบบคุกคามอีก

หมับ!!

"อย่าคิดว่าแม่กับป๊าให้ท้ายแล้วเธอจะมาทำเก่งยอกย้อนฉันแบบนี้"

เขาจับไหล่ฉันทั้งสองข้างแล้วบีบจนฉันเจ็บไปหมด

"ปล่อยค่ะ! จินเจ็บ"

"เจ็บก็ดี!! แล้วจำไว้ด้วยว่าวันหลังอย่าไปไหนต่อไหนกับผู้ชายแล้วกลับดึกๆดื่นๆแบบนี้เกิดไปทำเรื่องบัดสีอะไรมามันจะเสื่อมเสียถึงวงตระกูลฉัน"

เขาสะบัดมือที่จับไหล่ฉันอยู่อย่างแรงจนฉันเกือบล้มนี้ฉันไปทำอะไรให้เขาโกรธนักหนาเหรอถึงได้ทำกับฉันแบบนี้แล้วที่ฉันออกไปเที่ยวแม่ใหญ่ก็เป็นคนอนุญาตเอง

"จินไม่ทำอะไรเสื่อมเสียหรอกค่ะเพราะวันนี้ที่จินออกไปกับกันต์แม่ใหญ่กับป๊าอนุญาตแล้ว"

"เพราะแม่กับป๊าฉันไม่รู้น่ะสิว่าเธอมันร่านอยากจับผู้ชายรวยๆอย่างไอ้กันต์มาทำผัว"

"เกินไปแล้วนะคะคุณเสือ"

ฉันพูดกับเขาออกไปด้วยความโกรธนี่คงเป็นครั้งแรกของฉันเลยก็ว่าได้ที่กล้าขึ้นเสียงกับเขาถามว่าฉันกลัวไหม ลึกๆฉันก็กลัวเขาแต่เพราะฉันโกรธที่เขาพูดจาแย่ๆแบบนี้กับฉันๆถึงได้กล้า

"นี่เธอกล้าขึ้นเสียงกับฉันเหรอ"

"ก็คุณว่าจินก่อนจินไม่ได้ทำแบบนั้นจินไม่ยอมให้คุณมาว่าจินแบบนี้หรอกแล้วอีกอย่างจินไม่มีทางทำอะไรเสื่อมเสียมาให้แม่ใหญ่กับป๊าแน่นอน"

"ก็ดี!! พูดแล้วทำด้วยละนับจากนี้ไปอย่าเที่ยวไปไหนดึกๆดื่นๆกับไอ้กันต์หรือผู้ชายหน้าไหนสองต่อสองอีกถ้าคันอยากมีผัวจนตัวสั่นก็ช่วยไสหัวออกจากบ้านฉันก่อนแล้วจะไปทำระยำ ไปอ่อย ไปร่านกับใครที่ไหนก็เชิญ"

เพี้ยะ!!!

ฝ่ามือของฉันฟาดไปที่หน้าเขาเต็มแรงด้วยความโมโหหน้าเขาหันไปตามแรงตบแล้วตอนนี้ความกล้าของฉันทั้งหมดที่มีมันได้หายไปหมดแล้วเมื่อเขาหันมามองหน้าฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ โธ่เอ้ย!!นี่ฉันทำอะไรลงไปปกติเขาก็เกลียดฉันจนแทบอยากฆ่าให้ตายอยู่แล้วแต่นี่ฉันตบเขาเต็มแรงซะขนาดนั้นฉันต้องตายแน่ ๆ

"เธอกล้าตบฉันเหรอ!!"

"อึก!! จะ..จินขอโทษ..ปะ..ปล่อยจิน"

ฉันพูดออกมาอย่างตะกุกตะกักเมื่อเขาพุ่งเข้ามาบีบคางฉันไว้อย่างแรงให้แหงนหน้ามองเขา

" นี่คือบทลงโทษของเธอที่กล้าตบฉัน"

"อื้อออออ"

สิ้นเสียงพูดของเขาปากของฉันก็โดนปากของเขาประกบทันทีเขาจูบฉัน ตอนนี้ลมหายใจของฉันเกือบไม่มีทางเล็ดลอดออกมาเพราะเขาบดจูบขบเม้มปากฉันจนรู้สึกเจ็บและชาไปหมดเขาทั้งจูบทั้งกัดปากฉันแล้วก็สอดลิ้นเข้ามาในปากของฉันจนตอนนี้ฉันแข็งขาอ่อนแทบจะไม่มีแรงยืนมืออ่อนจนดอกไม้ที่ถืออยู่ร่วงลงกับพื้นฉันไม่รู้ว่าเขาจูบฉันนานแค่ไหนเพราะตอนนี้ฉันแทบไม่รู้สึกอะไรนอกจากความเจ็บแปลบที่ริมฝีปาก

ปึก!!

เขาผละจูบออกจากฉันแล้วปล่อยให้ฉันที่แข้งขาอ่อนร่วงลงนั่งกองกับพื้นอย่างหน้าสมเพชมันไม่เหมือนฉากในละครสักนิดที่เมื่อพระเอกจูบนางเอกแล้วประคองนางเอกไม่ให้ล้มแต่สำหรับเขามันไม่ใช่เลยเขามันซาตานเขามันปีศาจชัดๆสุดท้ายน้ำตาของฉันก็ไหลออกมาอย่างน่าสมเพชที่สุด

"จำไว้อย่าคิดไปอ่อยผู้ชายคนไหนอย่าคิดจะแรดไปเที่ยวจับใครเพราะเธอคือคนของบ้านฉัน เป็นคนของฉัน เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะออกไปไหนต่อไหนกับผู้ชายคนอื่น"

ใจร้ายเขาใจร้ายมากกว่าที่เคยเป็นซะอีกจูบแรกของฉันต้องเสียให้กับคนที่ไม่เคยเห็นคุณค่าอย่างเขาหนำซ้ำเขายังปล่อยฉันให้ล้มลงอย่างไม่สนใจใยดี...ทำไมพี่เสือถึงใจร้ายกับจินแบบนี้