Chapter 3: Cookies, Balance, and Him 💛

Pagkatapos ng kanyang online class, isinara na ni Izzette ang laptop at lumingon agad kay Leo. Pero bago pa man siya makabati, biglang lumapit ang bata sa kanya at yumakap nang mahigpit sa kanyang binti — sobrang dikit, parang ayaw na niyang humiwalay kahit saglit lang. Clingy na clingy siya, hindi bumibitaw, at idinikit ang mukha niya sa damit ni Izzette.

Napangiti si Izzette at hinaplos ang buhok nito. “O, bakit ganyan ka kumapit, Leo? Ayaw mo na ba akong paalisin kahit saan?”

Dahan-dahang tumingala ang bata, at sa napakalambing na boses — parang bulong lang na halos hindi marinig — paulit-ulit na sinabi:

“…Hungry… hungry…”

Natunaw ang puso ni Izzette sa lambing ng boses niya. Lumuhod siya para magkapantay sila, at malambing na tanong:

“Talagang gutom na ang baby ko ha? Ano ang gusto mong kainin, baby?”

Namula nang kaunti ang pisngi ni Leo sa tawag na ‘baby’, at dahan-dahang sumagot — malinaw at totoo:

“Uhm… cookies po.”

“Cookies? Sige, pupunta tayo sa kusina para kumuha ng cookies!” masiglang sabi ni Izzette, hinawakan ang maliit na kamay ng bata at dinala siya pababa.

Pagdating sa kusina, nandoon sina Aling Faye at Aling Rosie na naglilinis, pero sinabi nilang umupo muna sila ni Leo sa mesa at sila na ang bahala — pero gusto muna ni Izzette na siya ang magbigay ng gusto ni Leo. Nakita niya ang malaking garapon ng cookies — nasa pinakaitaas na bahagi ng cabinet, sa ibabaw ng refrigerator.

Wala kasing tao sa bahay na umaabot niyan kundi si Gian o ang mga kasambahay. Pero hindi niya gustong abalahin sila agad, kaya nakakita siya ng maliit na kahoy na stool sa gilid — dahan-dahan niyang inilapit ito sa ref, at tumayo sa ibabaw nito para abutin ang garapon.

“Sandali lang, Leo… kukunin ko na ‘yung cookies mo,” sabi niya habang inaabot ang garapon.

Nang maabot na niya ang gilid ng garapon, biglang umurong nang kaunti ang stool sa ilalim ng paa niya. Nawalan siya ng balanse — napaatras, hindi na nakapag-isip, at akmang babagsak na siya sa sahig nang biglang may mabilis na humawak sa kanyang bewang at braso.

Isang malakas, matigas, at mainit na bisig ang sumalo sa kanya bago pa man siya tumama sa sahig. Nanlaki ang mga mata ni Izzette — gulat, takot, at biglang pagkahalo ng kaba — nang tumingala siya.

Nasa harap niya si Gian Alessandro Bradford.

Napakalapit nila sa isa’t isa — halos magkadikit ang mukha nila. Ang matatayog niyang mata ay diretso na nakatingin sa kanya — walang emosyon kanina, pero ngayon ay may halong pag-aalala at gulat na hindi niya maipaliwanag. Tumigil ang mundo sa paligid nila — walang ingay, walang ibang tao, tanging ang tibok ng puso nila na parehong bumilis nang husto, at ang pagtitig nila sa isa’t isa na parang walang gustong umiwas.

Muntik na siyang mahulog — pero nasa bisig pa rin niya siya.

“Mag-ingat ka,” ang tanging nasabi ni Gian — mababa, malalim, at puno ng damdamin na hindi niya ipinapakita sa iba. “Baka mapahamak ka… at pati si Leo.”

Dahan-dahan niya siyang itinayo nang maayos sa sahig, pero hindi agad bumitaw ang kamay niya sa braso ni Izzette — parang sinisigurong hindi na siya babagsak. Nang magtama ang tingin nila ulit, parang may kakaibang kuryente na dumaan sa pagitan nila — isang bagay na nagsisimula pa lang, at pareho nilang naramdaman na magbabago na ang lahat mula sa sandaling iyon.

Nang maka-recover na si Izzette sa gulat, agad na napatingin kay Leo na nakaupo sa mesa, nakatingin sa kanila nang may pag-asa. Dahan-dahang lumapit si Gian sa cabinet, inabot nang walang kahirap-hirap ang cookie jar na nasa pinakataas — parang walang bigat ito sa kanya — at dinala ito sa mesa.

Bago pa man makakuha si Leo ng dalawa o higit pa, binuksan ni Gian ang garapon, kumuha ng isang malaking chocolate chip cookie, at ibinigay ito sa bata habang seryosong-seryosong nagsalita:

“Only one cookie, Leo. Bawal ang mas marami — masakit sa tiyan at hindi maganda sa ngipin.”

Tumingin si Leo sa kanya, tapos sa cookie na nasa kamay ng tatay niya, at dahan-dahang tinanggap ito nang may paggalang. “Opo, Daddy… salamat po.”

Nanlaki ang mata ni Izzette sa narinig — Daddy? Sa loob ng mahabang panahon, halos hindi niya narinig na tinawag ni Leo ang tatay niya ng ganoon. At si Gian… halos hindi nagbago ang mukha niya, pero kitang-kita ang bahagyang paglambot ng kanyang mga mata nang marinig ang tawag ng anak sa kanya.

Tumingin si Gian kay Izzette, at sa pagkakataong ito, hindi na kasing lamig ng dati ang tingin niya. “Huwag mo na ulit gawin ‘yon — tumayo sa mataas na pwesto nang walang nakabantay. Hindi lang para sa sarili mo… kundi dahil kailangan ka ni Leo.”

May ibig sabihin ang bawat salita niya — parang may tinatagong pag-aalala na ayaw niyang ipakita nang buo.

“Opo, Sir… pasensya na po,” sagot ni Izzette, nakayuko nang bahagya pero nararamdaman pa rin ang init ng paghawak niya kanina sa kanya. “Gusto lang po kasing kunin agad ang cookies para sa kanya… hindi ko po akalain na madudulas ang stool.”

“Alam ko,” maikli niyang sagot, pero hindi na galit. “Pero sa susunod — tawagin mo lang ako, o si Faye o si Rosie. Nandito lang kami. Hindi mo kailangang ipagsapalaran ang sarili mo para lang sa isang garapon ng cookies.”

Ibinaba niya ang cookie jar sa mas mababang bahagi ng cabinet — sapat na para maabot ito ni Izzette nang hindi na kailangang umakyat pa. “Dito ko na ilalagay. Para sa susunod, hindi ka na mahihirapan.”

Nang umalis na si Gian pabalik sa kanyang opisina, naiwan silang dalawa — si Leo na masayang kumakain ng kanyang isang cookie, at si Izzette na nakatingin sa p***o kung saan dumaan si Gian, hindi pa rin makapaniwala sa nangyari. Hindi lang siya sinagip nito… inisip pa nito ang susunod na pagkakataon para hindi na siya mapahamak ulit.

“Masarap ba, Leo?” tanong niya nang malambing, umupo sa tabi ng bata.

Tumango si Leo habang ngumunguya, at biglang inabot ang kalahati ng kanyang cookie at iniabot kay Izzette. “Sa’yo rin po… para sa’yo, Izzette.”

Napangiti siya nang malaki at niyakap nang mahigpit ang bata. “Salamat, baby. Ang bait-bait mo talaga.”

Sa labas ng p***o ng kusina, nakatayo sandali si Gian — hindi niya nakikita, pero narinig niya ang tawa ng anak niya. Isang tunog na matagal na niyang hindi naririnig sa loob ng mansyon. At sa sandaling iyon, alam niyang tama ang naging desisyon niya — ang pag-hire kay Izzette ay hindi lang para kay Leo… kundi para rin sa kanya.

Habang kumakain si Leo ng kanyang cookie, hindi pa rin makaalis sa isip ni Izzette ang nangyari kanina — ang pag-salo sa kanya, ang pagtitig nila sa isa’t isa, at ang paglalagay niya ng cookie jar sa mas mababang bahagi para sa kanya. Biglang bumalik si Gian sa kusina, seryoso pa rin ang mukha pero hindi na kasing lamig ng dati. Tumingin siya kay Izzette at dahan-dahang nagsalita:

“Uhm… Izzette,” panimula niya, medyo hindi sanay na magsalita nang ganyan ka-soft. “2:00 PM is Leo’s nap time. Maya-maya, pag nakatulog na siya, punta ka sa office ko. May gusto akong pag-usapan tayo.”

Nanlaki nang kaunti ang mata ni Izzette. “Opo… sige po, Sir. Pupunta po ako doon pagkatapos niyang matulog. May mahalaga po ba?”

“Pag-uusapan natin pagdating mo,” maikli niyang sagot, bago muling tumingin saglit sa anak niya na masayang kumakain. “Huwag kang mahuhuli ha. Nasa ikatlong palapag ang opisina ko — may nakasulat na ‘G.A.B. Office’ sa p***o. Alam na nina Faye at Rosie kung saan ‘yon, ituro nila sa’yo kung hindi mo mahanap.”

“Opo, Sir. Salamat po,” tapat na sagot ni Izzette.

Tumango lang si Gian at umalis na — pero hindi na yung mabilis na paglalakad na parang laging nagmamadali. Dahan-dahan ang hakbang niya, parang nag-iisip nang malalim.

Nang makaalis na siya, lumingon si Leo kay Izzette, puno ng mumo ang pisngi pero nakangiti nang malaki. “Pupunta ka po kay Daddy?”

Tumango si Izzette at pinunasan ang mukha ng bata. “Opo, baby. Pagkatapos mong matulog, pupunta ako saglit. Tapos babalik ako agad dito, promise. Hinding-hindi kita iiwan.”

“Opo…” bulong ni Leo, at itinuloy ang pagkain ng kanyang cookie — masaya at payapa, alam niyang babalik ang taong iyon.

Tumingin si Izzette sa orasan — 1:30 PM na. Kailangan na niyang ihanda si Leo para matulog. Pero habang inaayos niya ang higaan ng bata, hindi niya mapigilan ang kabog ng kanyang dibdib. Bakit niya ako ipapatawag? Ano ang pag-uusapan namin? Isang bahagi niya ang kinakabahan — pero mas malakas ang pakiramdam na hindi lang basta trabaho ang pag-uusapan nila. May nagbago na kanina pa — mula nang saluhin niya siya, mula nang tignan niya siya nang ganoon katagal at kalalim.

Dahan-dahang hinaplos ni Izzette ang buhok ni Leo habang kumakanta siya ng napakalambing na oyayi — mahina, banayad, at puno ng pagmamahal. Sandali pa ring kumikilos-kilos ang bata, pero unti-unting bumagal ang paggalaw ng kanyang mga mata hanggang sa tuluyan na siyang makatulog nang mahimbing. Inayos niya nang maingat ang kumot, tinakpan ang balikat nito, at bumulong nang mahina:

“Matulog ka nang mahimbing, baby. Babalik ako agad.”

Tumingin siya sa orasan — saktong alas-dos na. Hindi na siya nagtagal. Dahan-dahang isinara ang p***o at bumaba papunta sa ikatlong palapag, kung saan nandoon ang opisina ni Gian. Tahimik ang buong bahay, tanging ang tunog ng kanyang mga hakbang ang naririnig. Nang makarating siya sa p***o na may nakasulat na G.A.B. Office, huminga siya nang malalim — kinakabahan, pero handang makinig.

Kumatok siya nang dahan-dahan. “Sir? Nandito na po ako.”

“Pasok,” sagot ng boses ni Gian — malalim at malinaw.

Dahan-dahang binuksan ni Izzette ang p***o. Napakalawak ng opisina — puro mamahaling kasangkapan, mga libro, at malaking bintana na nakaharap sa buong lungsod. Nakaupo si Gian sa likod ng malaking mesa, nakatingin sa mga papeles, pero agad na tumingala nang pumasok siya.

“Umupo ka,” turo niya sa upuan sa harap ng mesa.

Umupo si Izzette nang maayos, nakalapat ang mga kamay sa kandungan, hindi alam kung ano ang aasahan. “Ano po ba ang pag-uusapan natin, Sir? May nagawa po ba akong mali?”

Umiling si Gian, itinabi ang hawak niyang panulat, at tumingin nang diretso sa kanya — mas malambot na ang tingin kumpara sa kanilang unang pagkikita. “Wala kang nagawang mali, Izzette. Sa katunayan… ang dahilan kung bakit kita ipinatawag ay para magpasalamat sa’yo.”

Nagulat si Izzette. “P-po? Wala naman po ‘yun, Sir. Trabaho ko po ‘yon — at higit sa lahat, gusto ko pong gawin ‘yon para kay Leo.”

“Alam ko,” bulong niya, tumayo at lumapit sa bintana, nakatalikod sandali. “Pero hindi lang ‘yon ang nakikita ko. Nakita ko kung paano mo siya tratuhin — hindi lang bilang alaga, kundi parang tunay na pamilya. Wala pang nakagawa noon sa loob ng maikling panahon na katulad mo. Lahat ng nauna sa’yo… sumuko na agad. Pero ikaw — nanatili ka.”

Lumingon siya ulit sa kanya, at sa pagkakataong ito, parang nabawasan ang pader na naghihiwalay sa kanila — ang pader ng pagiging amo at yaya. “Naisip ko rin… tungkol sa pag-aaral mo. Third year ka na, Marketing Major, at alam kong mahalaga ‘yon sa’yo. Hindi ko gustong maging hadlang ako o ang trabahong ito para sa pangarap mo. Kaya gusto kong ayusin natin ang schedule mo — para makapag-aral ka nang maayos, at maaalagaan mo pa rin si Leo. Handa akong magbigay ng oras para sa’yo — basta sabihin mo lang kung kailangan mo.”

Nanlaki ang mata ni Izzette sa narinig. Hindi niya inaasahang iisipin pa niya ang pag-aaral niya — lalo na’t kilala siya bilang taong walang pakialam sa iba kundi sa kanyang negosyo.

“Sir… hindi ko po alam kung paano magpasalamat,” nangingilid ang luha sa kanyang mga mata. “Sobrang laking tulong po nito sa akin. Pangako po — hindi ko po pababayaan si Leo, at gagawin ko po ang lahat para mapagsabay ko ang pag-aaral at trabaho ko nang maayos.”

Tumango si Gian, at sa unang pagkakataon — ngumiti siya. Hindi malaki, pero totoo at mainit. “Alam ko ‘yan, Izzette. Kaya ka nga kinuha ko — kasi nakita ko sa’yo ang kabutihang matagal nang nawala sa bahay na ito. At… simula ngayon, huwag mo na akong tawaging ‘Sir’ kapag tayong dalawa lang. Gian na lang.”

Napatango si Izzette, hindi makapaniwala sa bilis ng pagbabago ng lahat. “Opo… Gian.”

Ang pagbigkas niya sa pangalan niya ay parang musika sa pandinig niya. Lumapit siya nang kaunti pa, at ang distansya sa pagitan nila ay lalong lumitaw na maliit. “May isang bagay pa sana akong gustong sabihin… pero hindi ko pa sigurado kung paano. Siguro… darating ang tamang panahon.”

Bago pa man makasagot si Izzette, kumatok si Aling Faye sa p***o. “Sir Gian? Nandiyan na po ang mga dokumentong hinihingi niyo kanina.”

Agad na umatras si Gian, bumalik sa kanyang pwesto, at bumalik ang dating seryosong mukha — bagaman hindi na kasing lamig ng dati. “Pasok.”

Nang maihatid na ang mga dokumento at makaalis na si Aling Faye, tumingin ulit siya kay Izzette. “Maaari ka nang bumalik kay Leo kapag gusto mo na. Salamat sa pakikipag-usap, Izzette. At… huwag kang mag-alala. Nandito lang ako kung may kailangan ka.”

Tumayo si Izzette at yumuko nang bahagya. “Salamat po… Gian. Babalik na po ako kay Leo.”

Nang lumabas siya ng opisina, ang puso niya ay kumakabog nang mabilis — hindi sa takot, kundi sa pag-asa. May kakaibang nabubuo sa pagitan nila, at kahit hindi pa nila sinasabi nang malinaw, alam nilang pareho — hindi na lang basta trabaho ang ugnayang ito. Ito na ang simula ng higit pa rito.

to be continue~