บทที่ 2

ไอ้เจ๊กในวันนั้น…

ใครจะไปคิดล่ะว่า วันนี้จะกลายเป็น ‘พี่ชาย’ แท้ๆ ของน้ำขิง

ราวกับวิญญาหลุดออกจากร่างกาย อลินนั่งตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป โลกทั้งใบแทบหยุดหมุนลงไปชั่วขณะ ทั้งที่เสียงทุ้มต่ำของคนบนเวทียังคงดังผ่านลำโพง แต่กลับไม่ได้ยินว่าเขากำลังพูดว่าอะไรอีกแล้ว ราวกับประสาทการรับรู้ถูกตัดขาดไปชั่วขณะ

พี่ชายน้ำขิงงั้นเหรอ?

ไอ้เจ๊กที่เธอเคยด่าให้เพื่อนฟังเนี่ยนะ?!

กระทั่งสติค่อยๆ กลับคืนมา อลินก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ส่ายหน้าไปมาอย่างไม่เชื่อ

“พวกแกอำฉันอยู่ใช่ไหม” ยังไงเธอก็ไม่เชื่อหรอกว่าโลกจะกลมได้ถึงขนาดนั้น

ดวงตาคู่สวยเลื่อนกลับไปมอง ‘เทียนอวี้’ อีกครั้ง แถมมองนานกว่าปกติ ราวกับกำลังพยายามหาความเชื่อมโยงบางอย่างจากใบหน้าหล่อเหลานั้น

จะว่าไป…

ถ้าตัดอคติที่มีต่อเขาออกไป หมอนั่นก็มีบางมุมที่คล้ายน้ำขิงอยู่เหมือนกัน

ยิ่งนึกถึงสิ่งที่ฮันนี่เพิ่งบอก ประกอบกับใบหน้าของคนบนเวที เริ่มเห็นเค้าความคล้ายอยู่รางๆ ความมั่นใจที่ว่าเพื่อนกำลังอำเล่นพลันสั่นคลอน จากที่ไม่เชื่อเลยในตอนแรกตอนนี้กลับเริ่มไขว้เขว

“พี่ชายแท้ๆ ของแกจริงเหรอน้ำขิง” อลินหันไปถามเจ้าตัวตรงๆ เมื่อความมั่นใจที่ว่าเพื่อนกำลังอำเล่นเริ่มสั่นคลอน

น้ำขิงพยักหน้าหงึกเป็นคำตอบ

“คะ…คนที่แกเคยเล่าให้พวกฉันฟังอะนะ?”

“ใช่ เขานั่นแหละ”

อลินเลื่อนสายตากลับไปมองเทียนอวี้บนเวทีอีกครั้ง คราวนี้แววตาที่ใช้มองต่างจากเดิมไปโดยสิ้นเชิง

คำยืนยันจากปากน้ำขิง เริ่มทำให้เห็นความคล้ายคลึงของสองพี่น้องชัดเจนยิ่งขึ้น โดยเฉพาะดวงตากับโครงหน้าบางมุม ซึ่งเหมือนน้ำขิงไม่มีผิด

“เหี้ยมาก….” อลินนั่งสบถออกมาคนเดียว พลางยกมือกุมขมับตัวเองอย่างรับความจริงไม่ได้

ที่ผ่านมาด่าเขาให้น้ำขิงฟังเยอะซะด้วยสิ ใครมันจะไปคิดว่าผู้ชายที่เธอเขม่นจนเรียก ‘ไอ้เจ๊ก’ ในวันนี้ จะเป็นคนเดียวกับพี่ชายแท้ๆ ของน้ำขิงเสียได้

แบบนี้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเนี่ย…

“แล้วฉันดันด่าพี่แกไปซะเยอะเลย”

“ไม่เป็นไร ฉันเองก็เพิ่งรู้ว่าเขาคือพี่น่านฟ้า” น้ำขิงยิ้มเจื่อนๆ

“โอ๊ยยย ทำไมโลกมันกลมแบบนี้”

เพียงนึกย้อนถึงวันนั้นที่ตัวเองเดินฟึดฟัดเข้ามา แล้วด่าพี่ชายของน้ำขิงให้เพื่อนฟังเสียยับ อลินก็รู้สึกทำตัวไม่ถูกขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ใครมันจะไปคิด ว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็นพี่ชายแท้ๆ ของเพื่อนสนิทตัวเอง ไม่รู้ว่าต่อจากนี้ควรเรียกอีกฝ่ายว่าอะไรดี ให้เรียก ‘พี่’ แค่จินตนาการว่าต้องเอ่ยคำนั้นออกจากปากก็รู้สึกกระดากแล้ว

หลังจากการบรรยายจบลง เสียงปรบมือดังก้องไปทั่วหอประชุม นักศึกษาหลายคนเริ่มทยอยลุกออกจากที่นั่ง บ้างเดินลงไปขอถ่ายรูปกับวิทยากร เพราะอีกคนหล่อปานดาราจีนอย่างไรอย่างนั้น

อลินกับฮันนี่ยืนรอน้ำขิงคุยกับพี่ชาย จนกระทั่งสองพี่น้องร่ำลากันเสร็จ สองคนยกมือไหว้น่านฟ้าตามมารยาท แต่หนึ่งคนรู้สึกไม่ชินเพราะที่ผ่านมาเขม่นอีกคน

จังหวะที่น่านฟ้ารับไหว้แล้วมองมาทางอลิน รอยยิ้มบนใบหน้ากลับหุบลง จากนั้นหมุนตัวเดินออกไปโดยไม่ได้พูดอะไรต่ออีก

ท่าทางเย็นชานั้นทำอลินอดหมั่นไส้ไม่ได้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงด่าไล่หลังไปแล้ว ตอนนี้ทำได้เพียง สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ กดอารมณ์เหล่านั้นเอาไว้

ต่อให้หมั่นไส้แค่ไหน…

ท่องไว้นั่นพี่ชายเพื่อน

•••

อลินแวะเข้ามาที่บริษัทของคนเป็นพ่อ หลังจากได้รับมอบหมายจากแม่ให้ไปรับน้องชายคนเล็กวัยสิบห้าปีจากโรงเรียน วันนี้มีธุระต้องไปต่อ จึงพาน้องมาไว้ที่นี่เพื่อให้กลับบ้านพร้อมพ่อ

ครอบครัวมีลูกทั้งหมดสามคน คนโตชื่อ ‘ไอคิว’ คนเล็ก ‘อิกคิว’ และลูกสาวคนเดียว ‘อลิน’ ลูกสาวคนกลาง เพราะเป็นลูกสาวคนเดียวของบ้านจึงมีนิสัยค่อนข้างเอาแต่ใจ

พ่อคือสถาปนิกชื่อดังระดับประเทศ เจ้าของผลงานออกแบบมากมาย อีกทั้งยังแตกแขนงไปทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์อีกหลายแห่ง ส่วนแม่เป็นเจ้าของโรงแรมชื่อดังทั้งที่ภูเก็ตและเชียงใหม่

“ทำไมไม่แวะส่งผมที่บ้าน”

“ขี้เกียจ”

“ผมก็ขี้เกียจรอพ่อเหมือนกัน” น้องชายบ่นอุบ ขณะเดินตามหลังพี่สาวต้อยๆ

เดิมทีคิดว่าวันนี้เลิกเรียนเร็วจะได้กลับบ้านไปเล่นเกมในคอมให้หนำใจ ที่ไหนได้กลับต้องมานั่งรอพ่อเลิกงานถึงสี่โมงเย็นอีก

“ขับรถยังไม่เป็นก็อย่าบ่น”

“รอผมขับเป็นก่อนเหอะ”

อลินเหลือบมองน้องชายแวบหนึ่งก่อนจะเดินต่ออย่างไม่ใส่ใจ ความจริงเธอสามารถปล่อยให้อิกคิวขึ้นมาหาพ่อคนเดียวก็ได้ แต่ช่วงนี้สถานะทางการเงินของคุณหนูอลินกำลังเข้าขั้นวิกฤต บัญชีแห้งเหือดจนแทบไม่เหลือให้ใช้ฟุ่มเฟือยเหมือนเคย เพราะฉะนั้นการมาขอความเมตตาจาก ‘พ่อผู้ให้กำเนิด’

สองพี่น้องเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องทำงานของคนเป็นพ่อ ก่อนชายหนุ่มยืนรออยู่ตรงนั้นจะขยับเข้ามาหา

“คุณวินกำลังคุยงานอยู่ครับ”

‘ปราชญ์’ เลขาคนสนิทของวรินทร์เอ่ยบอกตามคำสั่งของเจ้านายที่กำชับเอาไว้ก่อนหน้า เพื่อรอบอกลูกตัวเองที่กำลังมาถึง

“คุณพ่อคุยงานอีกนานไหมคะ”

“เหมือนจะเริ่มคุยงานกัน ได้เกือบยี่สิบนาทีแล้วนะครับ” ปราชญ์ก้มมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นตอบ

อลินพยักหน้ารับเบาๆ จากนั้นจึงพาอิกคิวไปนั่งรออยู่ในอีกห้องหนึ่งก่อน

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง สองพี่น้องก็พากันลงมาหาอะไรกินด้านล่าง เพราะเจ้าตัวแสบเอาแต่บ่นว่าหิวไม่หยุด

และแน่นอน…

คนที่ต้องควักเงินจ่ายก็หนีไม่พ้นพี่สาวอย่างเธออีกตามเคย เหลือบมองยอดเงินในบัญชีตัวเองแล้วได้แต่ถอนหายใจ แห้งเหือดขนาดนี้ ยังต้องมาเลี้ยงน้องชายอีก

ชีวิตพี่สาวมันช่างน่าเศร้าจริงๆ

“ได้เงินสัปดาห์แล้วโอนคืนด้วย ไม่เลี้ยงฟรีๆ”

“พี่สาวอะไรหน้าเลือดชะมัด”

“ช่วงนี้ฉันก็ช็อตย่ะ”

“เอาเงินไปกินเหล้าหมดแล้วสิท่า”

“อย่ามารู้ดี”

อิกคิวไม่ต่อความกับพี่สาวอีก เด็กหนุ่มหมุนตัวเดินกลับไปรอคนเป็นพ่อต่อที่ห้องรับรอง ก่อนจะเห็นประตูห้องทำงานของพ่อที่อยู่เยื้องออกไปก็ถูกเปิดออกพอดี

ส่วนอลินที่มัวแต่ก้มหน้าก้มตาตอบแชตเพื่อนเรื่องนัดคืนนี้ เดินชนเข้ากับแผ่นหลังของน้องชายที่จู่ๆ ก็ชะลอฝีเท้าลงเสียก่อน

“จะหยุดทำไมเล่า!”

“พี่ก็ดูทางหน่อยสิ”

“ก็ใครใช้ให้นายหยุดกะทันหันล่ะ”

สองพี่น้องยืนเถียงกันอยู่หน้าห้องทำงานของคนเป็นพ่อ กระทั่งอลินที่กำลังจะอ้าปากเถียงต่อเงยหน้าขึ้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ และนั่นก็ทำให้สายตาของเธอปะทะเข้ากับใครบางคนเข้าเต็มๆ

บทสนทนาที่กำลังจะหลุดออกจากปากพลันหยุดชะงัก ดวงตาคู่สวยนิ่งค้างอยู่กับเจ้าของสายตาคู่นั้นโดยไม่ทันตั้งตัว ราวกับเสียงรอบข้างเงียบหายไปชั่วขณะ เหลือเพียงคนตรงหน้าที่กำลังมองกลับมาเช่นเดียวกัน

พี่ชายน้ำขิง….

“ทะ…ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่” อลินโพล่งถามคนตรงหน้าออกไป สรรพนามที่ใช้เรียกฟังดูไม่สุภาพนัก ราวกับลืมไปชั่วขณะ ว่าคนตรงหน้า มีสถานะเป็น ‘พี่ชายของเพื่อนสนิท’

กว่าจะรู้ตัวว่าเผลอหลุดปากเรียกอีกฝ่ายว่า ‘นาย’ ออกไปด้วยน้ำเสียงแข็งๆ ก็สายเกินจะแก้แล้ว

“เมื่อกี้เรียกเขาว่าอะไรนะ?” เสียงของ ‘วรินทร์’ ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาคนถูกทักชะงักไปเล็กน้อย สายตาของคนเป็นพ่อจับจ้องลูกสาวนิ่งๆ อย่างรอฟังคำตอบ

“เรียกนายค่ะ” อลินยอมรับสารภาพตรงๆ ต่อให้โกหกคงป่วยการ เพราะเมื่อกี้พูดซะดังขนาดนั้น

“เรียกใหม่” วรินทร์ย้ำเสียงเข้ม ปกติไม่ค่อยดุลูกสาวนัก แต่ถ้าเมื่อไรได้ใช้โทนเสียงแบบนี้ขึ้นมา ลูกๆ ที่บ้านรู้กันว่าควรทำยังไงต่อ

อลินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะจำใจเปลี่ยนคำเรียกใหม่ตามที่พ่อบอก

“ขอโทษค่ะ พี่น่านฟ้า”

กระดากปากชะมัด….

แค่ต้องเรียก ‘พี่’ ก็ว่าฝืนใจแล้ว ยังต้องยกมือไหว้อีก ไม่ทำก็ไม่ได้เพราะพ่อยืนคุมข้างๆ

อิกคิวที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดแอบอมยิ้ม มีเพียงคนเดียวที่สามารถกำราบพี่สาวตัวแสบคนนี้ได้อยู่หมัด นั่นก็คือพ่อนี่แหละ

“ไม่เป็นไร ผมไม่ถือสาครับ” น่านฟ้าหันไปตอบวรินทร์ แต่จังหวะที่อลินยกมือไหว้ขอโทษแอบยิ้มมุมปากเล็กๆ

“นี่ลูกสาวกับลูกชายผมเองครับ”

อิกคิวยกมือไหว้คนตรงหน้าตามมารยาท น่านฟ้าจึงรับไหว้กลับ แม้อีกฝ่ายจะอายุน้อยกว่าตัวเองหลายปีก็ตาม

“พี่เป็นดาราป่ะ โคตรหล่อ”

น่านฟ้ายิ้มบางๆ ในขณะที่อลินลอบเบะปากทันทีที่ได้ยินน้องชายเอ่ยชม แต่พอคนตัวโตหันมามอง สีหน้าที่กำลังหมั่นไส้อยู่เมื่อครู่ก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหวานอย่างรวดเร็วราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ทั้งที่เรื่องก่อนหน้านี้ก็แค่คนของเขาขับรถเหยียบน้ำจนกระเด็นใส่เธอ แถมเจ้าตัวยังขอโทษไปแล้วเรียบร้อย หากแต่อลินกลับยังไม่เลิกเขม่นอีกฝ่ายไม่ได้อยู่ดี

ก็จะให้ทำยังไง…

ความเย็นชา บวกกับท่าทางขี้เก๊กของน่านฟ้ามันชวนให้หมั่นไส้เสียเหลือเกิน น่าแปลกที่เขาไม่ได้มีปัญหาอะไรกับฮันนี่ ซึ่งเป็นเพื่อนของน้ำขิงเหมือนกันกับเธอ

แต่พอเป็นเธอทีไร…

เหมือนต่างฝ่ายต่างพร้อมจะเขม่นใส่กันได้ทุกเมื่อ