EP.1 น้องช่างน่ารัก (3) TW*

“ห้าชั่วโมง”

“สามร้อยบาทค่ะ ขอพร้อมบัตรประชาชนนะคะ” ผมล้วงแบงค์ร้อยสามใบวางลงบนเคาน์เตอร์อย่างลวกๆ ถูมือไปมาอย่างหมายมาดตอนที่ล้วงบัตรประชาชนในกระเป๋ากางเกงส่งให้พนักงานหญิงแก่ที่ยืนหน้าตึงอยู่ตรงเคาน์เตอร์เก่าๆ

ป้าพนักงานผู้หญิงหน้าตาบ้านๆ คนนั้นให้ผมเขียนชื่อตัวเองลงไปในใบเอกสารอะไรสักอย่าง ในขณะที่จะเหลือบมองไปทางน้องมนต์คนสวยที่ยืนสะอื้นซิกๆ ทำตาปริบๆ อยู่ข้างหลังผม

สัมผัสได้ว่าน้องส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางป้าด้วย ผมเลยหันกลับไปมอง แล้วน้องก็สะดุ้งโหยง เพราะสายตาผมเตือนครั้งที่หนึ่ง ประมาณว่า

อย่าขอความช่วยเหลือ ไม่งั้นจะไม่จบที่น้ำเดียว!

“ไม่ทราบว่า...” ป้าอ้าปากพูดขึ้นมา ผมรีบเปลี่ยนสายตาหันไปมองด้วยสีหน้าใสซื่อ “น้องผู้หญิงอายุถึงสิบแปดหรือยังคะ เห็นใส่ชุดนักเรียน ถ้าไม่ถึงไม่สามารถเปิดห้องให้ได้นะคะ”

ชิบหาย

ผมก็ลืมว่าน้องอายุเท่าไหร่เลยไง

“ถึงครับ” พูดไปแบบขายผ้าเอาหน้ารอด แต่น้องบอกว่าสิบแปด ก็ถึงจริงๆ “พอดีแฟนผมชอบแต่งชุดนักเรียนย้อนวันวาน จริงๆ ถึงแล้วครับ”

“อ๋อค่ะ” พนักงานมองหน้าน้องมนต์ที่ทำหน้าตื่นกับคำแก้ตัวของผม “พอดีช่วงนี้มีพวกโรคจิตลักพาตัวเด็กนักเรียน ม.ปลาย มาข่มขืนที่โรงแรมแถวนี้บ่อยๆ เลยต้องเข้มงวดนิดหน่อยค่ะ”

แอบสะอึกเสียงดัง เหมือนกำลังโดนด่าทางอ้อม

“ถ้าไม่ติดอะไรแล้วสามารถขึ้นไปที่ห้องชั้นสอง เลขที่ห้อง 209 ได้เลยค่ะ”

“ขอบคุณครับพี่” ผมตอบอย่างเริงร่าเมื่อเห็นว่าป้าแกไม่มีท่าทีสงสัยถึงผมจะทำชั่วอยู่ก็ตาม ขณะที่จูงมือนุ่มของน้องมนต์คนสวยขึ้นบันไดไปบนชั้นสอง

น้องมนต์ที่ขืนตัวไว้แต่สุดท้ายก็ไม่สู้มือผมอยู่ดี คนตัวเล็กกว่าถูกพาเข้ามาในห้อง 209 ที่พนักงานเปิดห้องทำความสะอาดรอเอาไว้

สิ่งแรกที่ผมทำคือสำรวจตรวจตราโรงแรมเป็นอย่างแรกเพราะไม่เคยมาแม้ว่าจะมีเพื่อนที่ช่ำชองเรื่องพวกนี้มากก็ตาม เริ่มด้วยการล็อคห้องแล้วเปิดห้องน้ำดู ที่นี่มีผ้าเช็ดตัว สบู่โง่ๆ กับถุงยางขนาด 52 ตามมาตรฐานชายไทยไว้พร้อมเสร็จ

พอดีกับของของผมพอดี

แต่อึดอัดมีดในกางเกงชิบหาย ว่าจะเอามาแทงไอ้เต้หน่อยก็ง่อยกินเพราะเจอหญิงที่ถูกใจ ผมเลยล้วงด้ามมีดปลายแหลมดึงออกมาจากกางเกงยีนส์ต่อหน้าน้องมนต์คนสวยที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่มุมห้อง

“อะ... เอ่อ!” เธอหน้าตื่นตอนผมล้วงมีดมาวางบนโต๊ะที่ติดหน้ากระจกหน้าห้องน้ำ น้ำตาไหลพรูออกมาเหมือนสั่งได้ “พะ... พี่จะเอามีดมาทำอะไรหนูเหรอคะ”

“พี่พกไว้เป็นอาวุธป้องกันตัวค่ะ” จริงๆ จะมาแทงคนนั่นแหละ แต่พูดไปเดี๋ยวผู้หญิงจะกลัวเอาเปล่าๆ ผมเลยแก้ต่างสร้างความเป็นคนดีให้ตัวเอง “ก็อย่างว่า อาชีวะศึกษาถ้าไม่มีเรื่องมีราวก็แปลกแยก”

“...”

“ว่าแต่ถามทำไม?” ท้ายประโยคหันไปจ้องหน้าอีกฝ่ายแบบไม่คิดอะไรมาก พอเห็นว่าเธอเริ่มขยับตัวหนี ผมก็เดินเข้าไปใกล้ๆ จนชิด ดวงหน้าจิ้มลิ้มฉายแววสั่นกลัวอย่างเห็นได้ชัด

ปึง

“พะ พี่” ผมท้าวแขนกับผนังข้างตัวคนตัวเล็กกว่า เพราะตัวสูงกว่าน้องมากเลยต้องก้มหน้าลง เด็กสาววัยรุ่นหน้าตาจิ้มลิ้ม หุ่นบางเหมือนกระดาษ กับขนาดหน้าอกที่... แต่ไม่ทันได้กะขนาดน้องก็ยกสองแขนขึ้นมาบังซะก่อน ผมตีสีหน้าทันที “ยะ... อย่าทำอะไรหนูเลยนะคะ”

แต่ผมไม่พูดพร่ำหรือรอทำเพลง ช้อนตัวบางๆ ของน้องขึ้นพาดบ่าอย่างรวดเร็วทันที น้องมนต์กรี๊ดลั่นตอนที่ผมปล่อยตัวน้องลงบนเตียงแบบกะทันหันแล้วขึ้นคร่อมทั้งตัว

“กรี๊ด! มะ... ไม่เอา” ผมฟัดแก้มน้อง คนตัวเล็กดิ้นขลุกขลักอยู่ใต้ตัวผม ดิ้นรนสุดชีวิตในขณะที่ผมกัดแก้มอีกฝ่ายเพราะว่ามันช่างย้วยและนุ่มนิ่มเหมือนมาชเมลโล่

หน้าอกน้องหอบถี่ขึ้นลงเป็นจังหวะเพราะแรงสั่นกลัว ผมมองปราดเดียวก็รู้ได้ในทันทีว่าน่าจะคัพเอเพราะหน้าอกน้องเล็กกว่าที่คิดไว้

แต่ไม่เป็นไร พอดีว่าผมชอบผู้หญิงนมเล็กอยู่แล้วด้วย

จนจังหวะหนึ่ง

“เฮือก” น้องหอบเฮือกออกมาเหมือนกลัวจนต้องกลั้นหายใจ และตอนนี้กำลังจะขาดอากาศ ผมรีบผละออกทันที มือเล็กปัดป่ายไปทั่วตอนที่พยายามจะดันหน้าผมออกตอนที่ผมเปลี่ยนท่า เลื่อนมือลงต่ำทำท่าจะปลดซิปกระโปรงยาว “มะ... ไม่เอานะคะ หนูกลัว หนูไม่เคยจริงๆ ไม่เอานะคะ ฮึก”

จังหวะนั้นนิ้วผมดันชะงักอยู่กับที่ เพราะน้องสั่นจนหอบถี่ขึ้น คราวนี้เหมือนเป็นโรคหอบ จนทำให้รู้สึกว่าตัวเองกำลังทำอะไรที่ไม่ดีมากๆ ลงไป

“ถามจริง” ผมถามชิดหน้าน้อง พยายามแก้เก้อเพราะเอาจริงๆ ผมก็ยังเวอร์จิ้นแล้วก็รู้สึกประหม่าขึ้นมา “ซิงจริงดิ?”

“...”

“แบบว่าไม่เคยโดนเลยไรงี้ไหม?” พอถามไปตรงๆ ทั้งที่ยังคามือไว้ตรงซิปกระโปรง น้องมนต์ก็พยักหน้าหงึกหงักแบบงงๆ ทั้งที่หน้ายังแดงก่ำ

“มะ... ไม่เคยเลยค่ะ” ผมครางรับเมื่ออีกฝ่ายละล่ำละลั่กเหมือนพยายามอ้อนวอนหาทางรอด “... หนูไม่เคยมีแฟนมาก่อนเลยค่ะ แล้วก็ยังเรียนอยู่ มันไม่เหมาะสม”

“เค” ผมครางรับสั้นๆ รู้สึกแปลกใหม่นิดหน่อย พอๆ กับมีความคิดที่ว่า “ถามจริง ถ้าพี่สปาร์คจอยหนู หนูจะยอมพี่ปะ?”

น้องมนต์ส่ายหน้าหวือจนหัวแทบหลุด “นะ หนูจะมีหลังจากที่แต่งงานแล้วเท่านั้นค่ะ”

ผมชะงักไป แล้วก็นั่งคิดหนักกับตัวเอง วัยหัวเลี้ยวหัวต่อทำให้ผมไม่คำนึงถึงผิดชอบชั่วดี แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ผมมานั่งคิดเป็นจริงเป็นจัง

ผมไม่อยากทำลายใคร

“ก็ได้” ผมหยัดตัวออกจากร่างกายเล็กๆ ของเธอ น้องมนต์คนสวยทำหน้าเหวอเมื่อบทจะหยุดผมก็หยุดง่ายๆ ความคิดที่ว่ามันอยากฟันไม่ได้หายไป มันยังอยู่และยิ่งมากขึ้น แต่ผมตัดสินใจได้แล้ว

“... คะ?”

“แต่งงานกับพี่ดีไหม” อีกฝ่ายเบิกตาโตเมื่อกูพูดออกมาโต้งๆ “พอดีพี่ชอบหนูมาก เห็นครั้งแรกก็แบบตกหลุมรักเลยอะ แบบรอได้ ถ้าจะได้สปาร์คจอยด้วย”

“...”

“ถือว่าวันนี้เราเข้าม่านรูดด้วยกัน เป็นแฟนกันแล้วนะ” ผมทึกทักเอาเอง เพราะผมชอบแล้วผมต้องได้อะ อีกอย่างก็ไม่เคยมีแฟนเป็นจริงเป็นจัง ผมยังซิงแถมไร้เดียงสารู้จักแค่โลกต่อยตี เลยไม่รู้ว่าควรต้องจีบผู้หญิงยังไง “ฝากไปบอกแม่ด้วย”

“...!!”

ก็ผมสปาร์คกับน้องตั้งแต่แรกพบอะ แล้วผมก็ต้องได้น้องมาเป็นแฟนด้วย

[จบพาร์ท : ตะขวด]