EP.2 พ่อเธอโคตรดุ (4) จบตอน TW*

“กินเหล้ามาอะ ค่อนข้างเมา ขอหอมดับเมาหน่อยได้ปะ”

“ไม่ได้นะคะ เดี๋ยวพ่อมาเห็น” หนูห้ามเขา ลุกลนจนปากสั่นไปหมด พออยู่ใกล้กันแบบนี้กลิ่นเหล้าคละคลุ้งไปหมด หัวใจหนูเต้นแรงมากๆ แต่ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจฟังเลย

พี่ขวดใช้ลิ้นปลดกระดุมหนูอีกเม็ดจนมันเผยไหปลาร้าของหนู หนูหน้าแดงก่ำ แต่อยู่ในท่าทางที่ไม่สามารถขัดขืนอะไรได้เลย พอขยับตัวพี่ขวดก็จะบีบเอวหนูจนรู้สึกเจ็บ

คนตัวใหญ่กว่าเงยหน้าขึ้นมามอง ใบหน้าเราอยู่ห่างกันแค่เพียงนิดเดียวเท่านั้น พี่ขวดมองหนูด้วยแววตาหลงใหลอย่างบอกไม่ถูก เขาใช้มือข้างที่ว่างดันหน้าท้องหนูจนหนูหงายหลังกระแทกลงกับเก้าอี้หน้าโต๊ะหนังสือ

“หนูขาวอมชมพูมาก” เขาพูดออกมาด้วยสีหน้าคลั่งไคล้แบบบอกไม่ถูก “ที่เคยคุยมามีแต่ดำๆ ไม่ขาวจัดแบบนี้เลยว่ะ”

“พะ พี่ขวด” หนูเรียกชื่อเขาเสียงสั่นเพื่อเตือนสติเผื่อว่าอีกฝ่ายจะตื่นขึ้นมาจากอาการเมามายจนน่ากลัว แต่มันไม่เป็นผลเลยสักนิด

พี่ขวดนั่งคุกเข่าตรงระหว่างขาของหนูด้วยท่าทางที่อันตรายมากๆ ดวงตาของเขาฉ่ำปรือ และใบหน้าของเขาก็ประจันหน้าอยู่ตรง ‘นั้น’ พอดี หน้าหนูร้อนจนชาเมื่อเขาเอานิ้วโป้งมาปาดลิ้นสากแล้วเริ่มปลดกระดุมหนูที่เหลือออกด้วยมือแทน

“พี่ขวด อย่า...” เขาจิ๊ปากอย่างหงุดหงิดที่หนูเอาแต่ห้าม เหลือบมองหนูตาขวางทันที จนหนูที่กลัวเขามากจนเลิ่กลั่กต้องเงียบเสียงลง

“จะตะโกนเรียกพ่อหนูก็ได้นะ” เขาพูดขึ้นมาตอนที่ตั้งหน้าตั้งตาปลดกระดุมหนูเม็ดเกือบสุดท้ายออก “พ่อหนูขึ้นมาดูเดี๋ยวก็รู้เอง ว่าหนูกำลังทำอะไรกับพี่อยู่”

“...!”

“ก็ไม่รู้เนอะ ว่าพ่อหนูจะรับได้ไหม อิอิ”

[พาร์ท : ตะขวด]

คนตัวเล็กเม้มปากแน่นทันทีที่ผมขู่ไปขำๆ โดยที่คิดว่าอย่างน้องคงไม่กล้าหือและคงไม่พ้นต้องยอม เธอตัวสั่นพร้อมกับน้ำตาที่ร่วงเผาะลงมา

“ร้องไห้น่ารักจัง” ผมเอื้อมมือเอานิ้วโป้งข้างที่ปาดลิ้นมาเช็ดน้ำตาให้น้อง อารมณ์ความรู้สึกมันแฮปปี้ไปหมด แถมยังลอยๆ อาจจะเป็นเพราะสิ่งที่กินมาพร้อมๆ กับเบียร์ก็ได้ “เก็บน้ำตาไว้ไหลตอนพรหมจรรย์หนูฉีกเพราะพี่ดีกว่าค่ะ”

น้องมนต์ร้องไห้หนักกว่าเดิมเพราะคำพูดสุดเหี้ยเกินบรรยายโดยที่ผมเองก็ไม่รู้ตัวว่าพูดออกไปได้ยังไงทั้งที่ตัวผมเองก็ยังไม่เคยแท้ๆ เธอสะอื้นแบบไม่มีเสียง

จั้กจี้หัวใจชิบหาย น่ารักน่ากินเยี่ยงสัตว์ป่าอะไรขนาดนี้

ชอบจังเลยตอนเธอร้องไห้

“... พี่ทำหนูกลัวค่ะ” เธอพูดเสียงสั่นเครือ ร่างเล็กยกมือบางๆ ขึ้นมาพยายามปิดหน้าอกของตัวเอง “หนูไม่ชอบแบบนี้เลย... ฮึก”

“โอ๋” ผมดึงเธอมาโอบปลอบแล้วตบหลังหนักๆ ทั้งที่รู้ว่าเธอกลัวผมมากจนจะกลั้นใจตาย แต่ยิ่งกลัว อาการลอยกลับทำให้ผมมีอารมณ์มากขึ้น “ไม่ต้องกลัว แค่โดนจิ้มเอง”

“...”

“ไม่เจ็บจนตายหรอกค่ะ”

คนตัวเล็กเอวบางไม่กล้าสบตาผมเลยแม้เเต่นิด น้องคงด่าผมในใจ น้องคงไม่ชอบเท่าไหร่ แต่ก็นั่นแหละ ในเมื่อผมไม่แคร์ซะอย่าง ผมจะทำเหี้ยอะไรก็ได้

เดี๋ยวน้องก็จะรักผมเอง เหมือนสิ่งที่พ่อเคยทำกับแม่ไง สุดท้ายก็รักกันอยู่ดี

“... อื้อ!” ดวงหน้าเล็กถูกบังคับให้หันมาสบตากัน ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของน้องมนต์ ในขณะที่เธอเอาแต่ทะลั่กเขื่อนน้ำตา

น้องมนต์ครางในลำคอ น่าหยิกน่าหยอกจนต้องพยายามเอาสันจมูกมาคลอเคลียที่แก้มเธอจนเด็กสาวตรงหน้ากลัวจนต้องหลับตาปี๋ตัวสั่นเทา แทบไม่กล้าร้องขอความช่วยเหลือเมื่อผมบังคับให้น้องเปิดปากแล้วพยายามจะจูบ

แต่ผมจูบไม่เป็น ปากใกล้แตะอยู่แล้วแต่ดันเขินขึ้นมาซะงั้น ปีนมาถึงห้องทั้งทีแต่ไม่กล้าทำอะไรสักอย่าง มันจะเสียเชิงชาย

“ทำหน้าน่าแดกจังเลย” เลยแก้ตัวด้วยการใช้ประโยคหยาบโลนในการเร้าอารมณ์ หัวใจผมเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ นี่คือการใกล้ชิดกับผู้หญิงครั้งแรกในชีวิต ด้วยแพชชั่นความเลวที่ขับเคลื่อนจนมาถึงจุดนี้ แต่ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีดันถาโถมซ้ำ จนในที่สุดผมก็ปล่อยมือออกจากคางของเธอ “แต่ไม่ทำหรอกนะ”

คนตัวเล็กนั่งตัวแข็งทื่อ ในขณะที่ผมจะเอาหลังมือเช็ดปากตัวเอง คนเฟี้ยวๆ อย่างผมบางทีก็มีจุดที่ป๊อดมากเหมือนกัน แม้จะโด๊ปมาแล้วก็ตาม

น้องมนต์ก้มหน้าลงมองมือตัวเองที่สั่นอยู่บนตัก ผมเลยถอยหลังล้มตัวสุดแรงไปนั่งกางขาบนเตียงนุ่มนิ่ม ได้กลิ่นหอมแบบกลิ่นแชมพูและแป้งเด็ก

“เมื่อกี้เป็นไง ใกล้ดีไหม” ผมเดาะลิ้นเปาะ มองหน้าน้องมนต์ที่นั่งเกร็งไม่ยอมพูดยอมจา “เสียวดีปะ”

“มะ... ไม่ค่ะ” เธอตอบคำตอบน่าฟัง ก่อนที่จะขยับตัวอย่างอึดอัด “นะ หนูรู้สึกแปลกๆ”

“หืม?” ผมเลิกคิ้วตอนที่สั่นขายึกยักอยู่บนเตียง

“หนู...” เธอหน้าแดงซ่าน นั่งบิดไปมา “นะ หนู”

“ทำไม” ผมใคร่อยากรู้จนต้องลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้ๆ น้องมนต์รีบส่ายหน้าหวือ

“ไม่ค่ะ อย่าเข้ามานะคะ” เธอยกมือห้าม แต่ท้ายประโยคกลับพูดเสียงเบาลง “... เดี๋ยวพี่ก็ทำอะไรแย่ๆ กับหนูอีก”

ผมเอียงคอ ฉีกยิ้มจนตาหยี

“อย่างเช่น?”

“กะ ก็...” เธอไม่กล้าสบตาผมเลยว่ะ หรือว่ากลัวซะจน... “ก็มัน...”

“ก็มัน?”

“ก็มัน...” ผมหรี่ตาลงมองมือเธอที่กำชายเสื้อปิดของสงวน นิ่งไปนิดหน่อย ก่อนที่จะดีดนิ้ว “หืม?”

“... อะ!” คนตัวเล็กสะดุ้งโหยงสุดตัวเมื่อกูค้อมตัวยกขาข้างนึงเธอขึ้นอย่างอุกอาจ น้องมนต์แทบกรี๊ด แต่ผมก็ได้เห็นเต็มสองตาว่า

ตรงนั้นมัน...