EP.3 โคตรเชี่ยเลย (2) TW*

“ไอ้ขวด มึงหยุดเลย” ไอ้แก่ที่นั่งให้ลูกนวดขาเป็นทาสในเรือนเบี้ยชี้หน้าด่ากู “กลับมาช้าไม่ช่วยแม่ทำงาน มึงยังมาทำตัวต่ำใส่พี่อีก”

กูยักไหล่ “แล้วไง”

“มึงขึ้นห้องไป” ไอ้แก่ไล่กูขึ้นข้างบน แต่กูเหวี่ยงกระเป๋าลงพื้น

“เปล่า แค่จะกลับมาทิ้งกระเป๋า”

“...”

“จะไปมหาวงศ์ต่อ”

“มึงจะไปทำไม” ไอ้แก่ถามเหมือนไม่สบอารมณ์ กูฉีกยิ้มกว้าง

“ยุ่งไมอ่ะพ่อ”

กูบิดออกมาจากบ้านท่ามกลางเสียงก่นด่าของไอ้แก่ แม่กับอีเอยออกมาห้ามไว้ไม่ให้ขับตามกูไปมหาวงศ์ด้วย กูเลยได้แต่ฉีกยิ้มจนตาหยี

จะมาควบคุมชีวิตกูเหรอ รอไปอีกเจ็ดชาติ

[จบพาร์ท : ตะขวด]

[พาร์ท : พ่อตะเข้]

“พ่อไม่เป็นอะไรนะคะ” เอยถามไถ่อย่างเป็นห่วงตอนที่ผมล้มตัวลงนั่งกับเก้าอี้ในห้องครัวอย่างเหนื่อยๆ ผมหันไปมองลูกสาวหัวแก้วหัวแหวน ที่มีกับนุ่มตั้งแต่สมัยหนุ่มสาว แล้วเธอก็พาลูกหนีผมไป

“พ่อโอเค” ผมเปรยกับลูกสาว ลูบหัวลูกหนักๆ “แค่เหนื่อยใจกับไอ้ขวดมันนิดนึง”

“ใช้ไม่ได้เลยนะขวดอ่ะ” เอยที่ไม่ค่อยถูกโรคกับไอ้ขวดพูดขึ้นมา มันไม่ถูกกันเพราะตั้งแต่จำความได้ ไอ้ขวดมันติดพิเรนทร์ชอบลวนลามพี่สาวเหมือนเป็นเมียมัน “มันไม่ออมแรงกับหนูเลย แถมยังพูดกับพ่อไม่ดีอีก”

“นั่นสิลูก” ผมพูดแล้วคลึงขมับตัวเอง “ไม่รู้ว่าเพราะอะไรมันถึงได้เป็นคนแบบนี้ไปได้”

“พี่เข้พักผ่อนก่อนมั้ยคะ” เมียผมเดินมาเอามืออังหน้าผากผมอย่างเป็นห่วง เหมือนพยายามเบี่ยงประเด็นไม่ให้ผมพูดกับเอยเกี่ยวกับปัญหาของไอ้ขวดที่เกิดขึ้นตั้งแต่ ‘วันนั้น’ “นุ่มไปเตรียมน้ำอุ่นให้นะ อาบน้ำพักผ่อนก่อน ส่วนเรื่องตะขวด นุ่มคิดว่าลูกดูแลตัวเองได้”

“นุ่มเชื่อใจไอ้ขวดมากไปรึเปล่า” ผมหันไปมองเมียตัวเองอย่างจริงจัง “นุ่มตามใจลูกทุกคน เอยกับโขงอาจจะเข้าที่เข้าทาง แต่ไอ้ขวดมันฉีกไปเลยจริงๆ ว่ะ”

“อย่างน้อย... เราก็ควรไถ่โทษให้ลูกตั้งแต่วันนั้นนะคะ” ผมนิ่งไป เธอพูดแล้วมีสีหน้าแดงซ่าน “เอาเป็นว่า... นุ่มว่าลูกดูแลตัวเองได้”

“...”

“เชื่อนุ่มนะคะ”

แน่นอนว่าผมเชื่อเมียตัวเอง พอๆ กับที่ไม่เชื่อเหมือนกัน

ผมมีที่พึ่งเดียวคือพ่อ เลยโทรหาพ่อตอนนั้น พ่อผมที่ตอนนี้แก่ตัวลงมาก แต่ตัวใหญ่แข็งแรงไม่เหมือนคนแก่ ยังทำงานไม่ยอมเกษียณ เป็นผู้เฒ่าวัยเก๋าที่ยังทันสมัยกับทุกสิ่ง พอโทรไปก็รับสายทันทีเหมือนรู้ใจกัน

[ว่าไงไอ้ลูกไม่รักดี] เสียงทุ้มแหบดุดันตามประสาผู้เฒ่าวัยเกษียณดังขึ้น ผมแค่นหัวเราะ ลูบหัวคิ้วตัวเองโดยไม่ยอมพูดอะไร แต่เหมือนพ่อจะรู้ทัน [เรื่องไอ้ขวดสินะ มึงโทรมาหากูเรื่องไอ้หลานตัวนี้ทุกที]

“ใช่” ผมตอบไปตรงๆ “ทำไงให้มันเลิกทำตัวนอกคอกแบบนี้สักทีวะพ่อ เข้ปวดหัว”

[ก็เคยบอกไปแล้ว] เสียงกดไฟแช็คติดๆ ดับๆ ดังขึ้น เหมือนพ่อเฒ่าจะสูบบุหรี่อีกแล้ว [ว่าสมัยเรียนกูก็เป็นแบบมัน ต้องให้ผู้หญิงมาช่วย]

“เลิกสูบบุหรี่ได้ล่ะ ไปตรวจปอดอยู่เห็นว่าไม่ค่อยดีไม่ใช่ไง?” ผมเลยเตือนพ่อไปหน่อยเรื่องบุหรี่ เพราะพ่อไม่เคยเลิกมันได้สักที รวบหมดทั้งบุหรี่ทั้งเหล้า เมื่อวันก่อนพาไปเอ็กซเรย์ปอด หมอบอกให้ลดๆ อยู่

[เสือกเรื่องของกู ไปทำให้เมียติดมึงก่อนไป]

“นุ่มติดเข้อยู่แล้ว”

[น่าอายเมียมึงนะ โตเป็นควาย แก่จนมีลูกโตขนาดนั้น ยังโทรมาฟ้องกูเรื่องหลานอยู่เนืองๆ]

“เผื่อพ่อมีวิธีดีๆ ไง” เริ่มฉุนล่ะ ถ้าพูดอีกทีจะไม่ไว้หน้าพ่อแล้วว่ะ กวนประสาทชิบหาย คุยทีไรเหมือนคุยกับตัวเอง “หรือไม่ใช่?”

[มึงไม่ลองตามดู เผื่อลูกมึงจะติดผู้หญิงอยู่]

“มันก็ติดสัดไปทั่ว พ่อแม่ทางฝ่ายนู้นมาฟ้องเกือบทุกอาทิตย์ว่ามันไปฟันเขาแล้วทิ้ง โชคดีที่ใส่ถุงยางไว้” ผมพูดแล้วคลึงขมับ ไอ้ขวดมันเริ่มเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ว่ะ แต่แม่งคงจะเป็นเวรเป็นกรรม เพราะสมัยเรียนผมก็ใช่ย่อยเหมือนกัน “ไม่รู้จะทำไงแล้วว่ะพ่อ”

[กูจะส่งพวกลูกน้องไปสืบแล้วกัน] พ่อโพล่งขึ้นมา ได้ยินเสียงพ่นควันตามมาติดๆ แม่งวิธีถนัดพ่อเลยเรื่องนี้

“...”

[เผื่อมันอาจจะติดผู้หญิงสักคนอยู่] ผมเลิกคิ้ว แต่ก็ขัดๆ ตอนที่พูดออกมา

“บอกให้เลิกบุหรี่ไง อย่ามาดื้อดิ เดี๋ยวจะฟ้องแม่นิ้ง”

[เรื่องของกูมั้ยไอ้ลูกเวร] พ่อเลิ่กลั่กสวนทันที ตั้งแต่วัยรุ่นยันแก่ไม่เคยเปลี่ยนเลยว่ะ ยังกลัวแม่เหมือนเดิม แม่ผมถึงแก่แต่ก็ยังสวย เด็กหนุ่มตามเทียวไล้เทียวชื่อทุกวันจนพ่อผมไม่เป็นอันทำอะไร [อย่าไปบอกนิ้งเชียวนนะเว้ย ได้โดนบ่นตายห่า ขี้เกียจฟัง]

“เค” ผมรับคำอย่างว่าง่าย เพราะตั้งแต่สมัยที่ยังไม่ได้คืนดีกับนุ่ม พ่อก็ช่วยผมไว้เยอะ เอาเป็นว่าจะไม่รบกวนความรักระหว่างพ่อกับแม่แล้วกัน “แค่นี้นะพ่อ นุ่มคงรอนาน ต้องอาบน้ำพร้อมกันทุกวัน”

[เชิญเหอะ] ให้เดา พ่อคงเบ้ปากให้กับเรื่องของผม [ได้เรื่องกูจะโทรมาบอกอีกที]

“ได้พ่อ” ผมกดวางสาย ลูบหนวดตัวเองอย่างครุ่นคิด

ผู้หญิงที่ไอ้ขวดมันจะลงหลักปักฐานด้วยเหรอวะ คนอย่างมันรักใครเป็นที่ไหน นอกจากจะติดสัดฟันเขาไปทั่ว

เอาเป็นว่า คนที่รู้จักมันดีอย่างผมจะยังไม่เชื่อเรื่องนี้

[จบพาร์ท : พ่อตะเข้]

หนูยืนตัวสั่นอยู่ในห้องน้ำ

ค่อยๆ ถอดชุดนอนและกางเกงขายาวออก พอเหลือแต่ซับใน หนูก็มองตัวเองผ่านกระจกอย่างอับอาย

พอกลั้นใจเอามือไปแตะตรงนั้น... มันเปียกนิดๆ

มันเปียกจนน่าอาย ไม่รู้ทำไม ทั้งที่หนูไม่รู้ว่าทำไมมันถึงซึมออกมา แต่หนูกลับรู้สึกอายมากๆ ทั้งอายทั้งแปลกใหม่ ทั้งรู้สึกกลัว

“ฮือ” หนูปิดหน้านั่งลงกับขอบชักโครก นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้น ตัวสั่นอย่างขลาดกลัว ทั้งเรื่องที่อยู่ๆ ก็เจอพี่ขวดปีนขึ้นบ้านมาหา ทั้งเรื่องที่เขาอุกอาจจูบหนู ละ... แล้วก็เอาลิ้นสอดเข้ามา

มันน่าอายมาก แล้วหนูก็ไม่เคยด้วย

พอโดนเขาจูบ มัน... รู้สึกแปลกๆ รู้สึกเหมือนจะละลายลงไปที่พื้น รู้สึกเหมือน... ปวดฉี่นิดๆ ด้วย

ฮือ หนูไม่รู้แล้ว

ตอนเช้าวันต่อมา หนูนอนไม่หลับจนต้องนั่งรถตาปรือมาที่โรงเรียน

พ่อให้ค่ารถและค่าอาหารกลางวันมาอย่างเคย หนูนั่งแท็กซี่ไปโรงเรียนเพราะพ่อบังคับให้นั่งแต่แท็กซี่เท่านั้นแม้ว่ามันจะแพงก็ตาม เพราะวินมอเตอร์ไซค์หน้าปากซอยชอบแซวหนูอยู่บ่อยๆ จนน่ากลัว

หนูก้มหน้าก้มตามองมือตัวเอง รู้สึกผิดต่อพ่อที่ปิดบังเรื่องพี่ขวดเมื่อคืน แต่ถ้าพ่อรู้ หนูก็น่าจะโดนตีหนักเหมือนกัน ที่ไม่ยอมเรียกหาพ่อตอนนั้น

“จะเก็บเป็นความลับระหว่างเราสองคน”

“...”

“ถ้าเกิดพรุ่งนี้ให้พี่ไปรับที่โรงเรียนอ่ะนะ”

แล้วเย็นนี้... ก็ต้องเจอเขาอีกด้วย

หนูเรียนไม่รู้เรื่องตลอดทั้งวัน คิดแต่เรื่องพี่ขวดจนตาลาย เก็ตที่มาทักตอนเช้าและถามไถ่เรื่องเขาถูกหนูหลบหน้าตลอดทั้งวัน เพราะไม่อยากเล่าให้เก็ตไม่สบายใจ อีกอย่าง... หนูก็โกหกไม่เก่งด้วย

ถ้าโกหกไปแล้วเก็ตจับโกหกได้ คนที่โดนซักไซ้จะเป็นหนูน่ะสิคะ

อีกอย่าง... โกหกผิดศีล 5 ข้อด้วย พ่อหนูเคร่งเรื่องนี้มากๆ เลยนะ แล้วก็สอนเรื่องศาสนามาให้หนูตั้งแต่เด็กเลยด้วย หนูก็เลยกลายเป็นคนชอบเข้าวัดทำบุญ แล้วก็ชอบสวดมนต์ไปเลย

เพราะอย่างนั้น พ่อถึงตั้งชื่อหนูว่ามนต์ยังไงล่ะคะ ย่อมาจากคำว่า น้องสวดมนต์

อาจฟังดูแปลก แต่หนูชอบนะ

ตกเย็น หนูเลิ่กลั่กอยู่ในโรงเรียน คิดหนักกับตัวเองว่าจะเดินออกไปนั่งแท็กซี่กลับเลยดีมั้ย แต่ก็กลัวว่าคืนนี้พี่ขวดจะปีนขึ้นบ้านมาหาอีก ก็เลยได้แต่รออยู่ในโรงเรียนข้างโต๊ะม้าหินอ่อนที่เดิม

นั่งรออยู่สักพัก หนูได้ยินเสียงฮือฮาจากหน้าโรงเรียน ชะโงกหน้าออกไปมอง ก็เหมือนว่าหน้าโรงเรียนเราจะมีคนขับรถมอเตอร์ไซค์มาจอดบังทางเข้าอยู่หลายคัน

หนูมองไปจนรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งขับล้ำหน้าออกมาจากคนเหล่านั้น

ผมทรงสกินเฮดย้อมสีทองสว่าง พร้อมกับใบหน้าดุดันที่ขับรถมอเตอร์ไซค์สีชมพูแสบตาขับเข้ามาในโรงเรียน เขาโบกมือให้พวกเพื่อนๆ ของเขาขับตามเข้ามาเป็นขบวน ควันรถตลบอบอวลไปทั่ว

หนูอ้าปากค้าง หลบตัวไม่ทัน มารู้สึกตัวอีกทีพี่ขวดก็มองเห็นหนูแล้วขับฉวัดเฉวียนมาอยู่ตรงหน้า

ที่ท้ายเบาะเขามีเพื่อนซ้อนอยู่เหมือนเพิ่งไปที่ไหนมา ที่ใบหน้าของพี่ขวดมีรอยฟกช้ำหลายจุด เขายักคิ้วที่ขาดเป็นทางให้หนูที่ยืนทำหน้าเอ๋อทันทีที่สบตากัน

“พี่มารับแล้วค่ะ”

“...!”

“เมียขา”